Όταν φρικάρεις με τη Μουρτζούκου τρώγοντας ποπ κορν

Δεν ξέρω αν είναι δικό μου ζήτημα αλλά νιώθω ότι τα σημαντικά γεγονότα παίρνουν ένα άλλο φίλτρο, μία διαφορετική ατμοσφαιρική διάσταση όταν σκάνε στο μέσο του ιουλιανού καύσωνα. Σε ένα πλαίσιο που η ίδια φύση σου λέει ότι τώρα, στους 40 βαθμούς, δεν θα έπρεπε να γίνεται τίποτα. 

Xθες, λοιπόν, κάπου στο μέσο του καύσωνα, έσκασε η είδηση της ομολογίας από την Ειρήνη Μουρτζούκου. Μία είδηση που μπορείς να τη δεις με διάφορους τρόπους. Ως λύτρωση για τη δικαίωση όσων υπέφεραν από τις πράξεις της ή με πραγματική στεναχώρια που αυτός ο άνθρωπος έκανε πράγματι όσα απαίσια του καταλόγιζαν.

Το ζήτημα βέβαια είναι αν η φρικιαστική υπόθεση της Ειρήνης Μουρτζούκου και μετ’ έπειτα η χθεσινή ομολογία της αποτελεί πραγματικά σημαντικό ζήτημα, τουλάχιστον με τον ίδιο τρόπο που είναι σημαντικό το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, η φωτιά στον Ωρωπό ή ο πόλεμος Ιράν και Ισραήλ. 

Για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα ποτέ αυτή την ασίγαστη έλξη που ασκεί σε εκατομμύρια άνθρωποι το true crime: Τις φρικιαστικές λεπτομέρειες, το σμπαράλιασμα όλων των ηθικών κωδίκων της ανθρώπινης κοινωνίας, την επαφή με το σκοτάδι που κρύβει μέσα του ο άνθρωπος. Τι να πω; Μάλλον δεν είχα το ένζυμο. 

H Ειρήνη Μουρτζούκου ως true crime

Παρόλα αυτά, δεν θέλω να παριστάνω τον ταλαίπωρο Οδυσσέα των καιρών μας ούτε να βγω με τον χιτώνα μου να κατηγορώ τις μάζες. Δεν μου φαίνεται καθόλου παράξενο που τόσο πολύς κόσμος ασχολείται με τόσο πολύ εμμονικό τρόπο με την Ειρήνη Μουρτζούκου και όσα φρικιαστικά έκανε. 

Είναι τελείως λογικό να ασχολείσαι με μία υπόθεση που παίζει τόσο πολύ με όλες τις κανονικότητες που έχεις στο κεφάλι σου. Μιλάμε εξάλλου για ένα από τα πιο ακραία εγκλήματα που έχουν δει ποτέ στην Ελλάδα. Μιλάμε επίσης για μία δολοφόνο η οποία λειτουργούσε ως σταρ. Κάτι στο σύνολό του παντελώς ανοίκειο ως πράξη, μέσα στην καθημερινότητα της Αμαλιάδας..

Το ζήτημα, λοιπόν, δεν πρέπει να ξεκινάει από το γιατί ασχολούμαστε τόσο εμμονικά με την υπόθεση Μουρτζούκου. Υπάρχουν όλοι οι λόγοι του κόσμου για να το κάνουμε. Και το λέω αυτό, παρότι συμφωνώ πολύ με την οπτική που λέει ότι στην πραγματικότητα όλη αυτή η δίψα της δημοσιογραφίας για το έγκλημα, μόνο κακό κάνει στα αντανακλαστικά της κοινωνίας και στην ολοένα και αυξανόμενη καχυποψία του ανθρώπου για τον άνθρωπο.

Τίποτα παραπάνω από το κουτσομπολιό

Το πραγματικά προβληματικό της υπόθεσης είναι το να ασχολούμαστε με την υπόθεση της Μουρτζούκου χωρίς να έχουμε την επίγνωση του τι είναι αυτό που κάνουμε. Ότι η πνευματική επεξεργασία με την οποία διαχειριζόμαστε το ζήτημα δεν απέχει καθόλου από το να βλέπαμε μία μέτρια true crime σειρά του Netflix ή ακόμα και με ένα σκληρό reality. Και όλα αυτό στη βάση του πιο δυνατού από όλα τα συναισθήματα, της φρίκης.

Επομένως, οι συζητήσεις για τη μητρότητα, για τη θέση του παιδιού στον κόσμο, ακόμα και για την «ψυχοπάθεια», όταν γίνονται αρπακολλατζίδικα είναι απλά μία καλή δικαιολογία για να πείσουμε τον εαυτό μας ότι αυτό που κάνουμε, η εμμονή που έχουμε με την υπόθεση Μουρτζούκου, δεν είναι σπατάλη χρόνου αλλά κάτι παραγωγικό. 

Αν ποτέ ήμασταν ειλικρινείς με τον εαυτό μας, αυτη τη σοβαροφάνεια που παίρνει το ζήτημα Μουρτζούκου επειδή παίζει στα δελτία ειδήσεων, θα την πετούσαμε στην άκρη. Τότε θα καταλαβαίναμε λίγο πιο καθαρά πως αυτό που κάνουμε με το να ασχολούμαστε με τη Μουρτζούκου είναι απλά να κουτσομπολεύουμε πάνω στη φρίκη.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.