Πώς περιμένει ένας Ολυμπιακός από την Κρήτη τον τελικό του Κυπέλλου με τον ΟΦΗ

Δε γεννήθηκα στην Κρήτη. Η Κρήτη, ωστόσο, είναι στο DNA μου. Τη θεωρώ γενέθλιο τόπο μου ακόμα και αν δεν είδα εκεί το πρώτο φως της ημέρας. Φρόντισε ο πατέρας μου για αυτό. Ήταν ο δικός του γενέθλιος τόπος.

Δε γεννήθηκα στον Πειραιά. Ο Πειραιάς, όμως, είναι στην καρδιά μου. Ο Ολυμπιακός κυλάει στο αίμα μου. Και για αυτό φρόντισε ο πατέρας μου. Άρρωστος με τον Ολυμπιακό. Τον θυμάμαι να βλέπουμε ματς στο σπίτι, να σηκώνεται από τον καναπέ και να έχει αφήσει στάμπα από τον ιδρώτα στη μαξιλάρα πίσω του.

Μία από τις πρώτες μου ποδοσφαιρικές απορίες ήταν πώς είναι δυνατόν ένας άνθρωπος τόσο παθιασμένος με την Κρήτη να μην είναι ΟΦΗ και να είναι Ολυμπιακός.

Στην πραγματικότητα δεν κατάφερε ποτέ να μου το εξηγήσει. Μου έλεγε, όμως, πάντα μία ιστορία. Με έναν δάσκαλο που είχε στο δημοτικό ο οποίος σήκωνε στον πίνακα όλα τα αγοράκια της τάξης, τα ρωτούσε τι ομάδα είναι και όποιος έλεγε οτιδήποτε άλλο εκτός από την ομάδα της Κρήτης εισέπραττε ένα χτύπημα με τη βέργα στην ανοιχτή του παλάμη.

Ούτε και θυμόταν πόσες... «ξυλιές» είχε φάει μία ημέρα που είχε σηκώσει μόνο εκείνον στον πίνακα. «ΟΦΗ πες» έλεγε ο δάσκαλος, «Ολυμπιακός», απαντούσε ο πατέρας μου.

Κάποιος θα μπορούσε να πει πως με τόσο ξύλο που είχε φάει θα έπρεπε να μισεί τον ΟΦΗ. Δε γινόταν, όμως, να μισήσει κάτι που είχε σχέση με την Κρήτη.

Το πρώτο ματς, μάλιστα, που με πήγε στο γήπεδο ήταν ένα Απόλλων – ΟΦΗ στη Ριζούπολη. Με είχε πάει και σε εκείνον τον τελικό στο ΟΑΚΑ όταν οι Κρήτες κέρδισαν τον Ηρακλή και σήκωσαν την κούπα, πίσω στο μακρινό 1987.

Και βέβαια θυμάμαι πολλά ματς στο παλιό Καραΐσκάκη – στα σκαλοπάτια και στα τσιμέντα – που παίζαμε με τον ΟΦΗ. Ήταν τα μοναδικά ματς που δεν είχε άγχος. Δεν τον ένοιαζε. Αν κέρδιζε ο Ολυμπιακός... καλώς. Αν όχι δεν έτρεχε και τίποτα. Δεν παίζαμε και με τον Παναθηναϊκό, στην τελική.

Τον θυμάμαι να νευριάζει και να βρίζει όταν πήγαινε ταξίδι στην Κρήτη και συναντιόταν με έναν παίχτη του ΟΦΗ (που ήταν φίλος του) και τον ρωτούσε γιατί «σκυλιάζουν» όταν παίζουν με τον Ολυμπιακό και κάθονται και χάνουν όταν παίζουν με τον Παναθηναϊκό. Η λέξη «παράρτημα» τον ενοχλούσε αφόρητα. Ολυμπιακός ήταν αλλά ο υπερήφανος Κρητικός μέσα του «ξυπνούσε» και θύμωνε.

Σε ένα περίεργο παιχνίδι της μοίρας ο τελευταίος αγώνας που είδε ο πατέρας μου ήταν το 0-2 του Ολυμπιακού στο Ηράκλειο την 1η Δεκεμβρίου του 2024. Δεν πρόλαβε να δει τον Ολυμπιακό να γιορτάζει στο Καραϊσκάκη τα 100 του χρόνια με αντίπαλο τον ΟΦΗ. Και ούτε θα δει το Σάββατο τον τελικό του κυπέλλου όπου ο Ολυμπιακός θα αντιμετωπίσει τον ΟΦΗ.

Στο ΟΑΚΑ, όμως, θα είμαι εγώ με τον γιο μου. From father to son, που λένε και στο χωριό μου, εκεί στα ορεινά του Ηρακλείου. Ο μικρός αγαπάει την Κρήτη. Τη θεωρεί τόπο του. Έχω φροντίσει εγώ για αυτό. Προσπαθώ σε κάθε ευκαιρία να του μιλάω για το νησί μας. Για το νησί του Νίκου Καζαντζάκη, του Βιτσέντζου Κορνάρου, του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, του Νίκου Ξυλούρη, του Μανώλη Πασπαράκη. Για το νησί της Αντίστασης απέναντι σε κάθε επίδοξο κατακτητή.

Ο μικρός λατρεύει τον Ολυμπιακό. Παθιάζεται με ωραίο, με όμορφο τρόπο. Κλαίγαμε αγκαλιασμένοι όταν ο Ελ Κααμπι («πώς το βάλε εκεί το κεφάλι του... πώς») έβαλε το γκολ και κατακτήσαμε το UEFA Conference League.

Κλείνει η φωνή του κάθε φορά που πηγαίνουμε στο Καραϊσκάκη. Και το ίδιο φαντάζομαι πως θα γίνει και το Σάββατο ακόμα και αν ξέρει πως στην απέναντι κερκίδα από τη δική μας θα βρίσκονται θείοι, θείες και ξαδέρφια του.

Θα είναι ο πρώτος τελικός κυπέλλου που θα βρίσκεται στο γήπεδο και θέλει την κούπα σαν τρελός. Θα είναι η τρίτη που θα «σηκώσει» μέσα σε 12 μήνες (παρά 12 ημέρες). Πρώτα το ευρωπαϊκό, μετά το πρωτάθλημα και τέλος το κύπελλο.

Το πιθανότερο είναι πως θα το κάνει. Εντελώς ποδοσφαιρικά μιλώντας η ποιοτική διαφορά ανάμεσα στον Ολυμπιακό και τον ΟΦΗ είναι τεράστια. Ο ΟΦΗ, στα μάτια τα δικά μου, είναι άτυχος γιατί έπεσε πάνω στον καλύτερο Ολυμπιακό όλων των εποχών με έναν προπονητή (Άβε στρατηγέ Μεντιλίμπαρ) που είναι δεδομένο πως κρατάει τους παίκτες του σε απόλυτη εγρήγορση και θα απαιτήσει από αυτούς να τα δώσουν όλα. Ότι έχουν και δεν έχουν. Θα τους πιέσει μέχρι να... σκάσουν.

Όπως στο ματς της περασμένης Κυριακής (πάλι στο ΟΑΚΑ) με αντίπαλο τους «πράσινους». Έχουμε πάρει το πρωτάθλημα, το έχουμε γιορτάσει, νικάμε και 0-1 και στο '80, - σε ένα εντελώς αδιάφορο ματς - αυτός έκανε σαν τρελός και φώναζε επειδή έγινε μία λάθος πάσα λίγο πιο πάνω από τη μεσαία γραμμή του γηπέδου. Και τα έβαλε με τον Ροντινέι που όλοι ξέρουμε «πόσο κουρασμένο είναι φίλε».

Δεν έχεις να φοβάσαι κάτι με μία τέτοια ομάδα. Και είμαι σίγουρος πως ολόκληρος ο οργανισμός του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού θέλει όσο τίποτα να κλείσει αυτό το ονειρικό δωδεκάμηνο με μία κούπα.

Βέβαια... μπάλα είναι. Πότε δεν ξέρεις. Αν ήταν τόσο δεδομένα τα πράγματα δε θα χρειαζόταν να παίξουμε το Σάββατο. Θα γινόταν απονομή στον Ολυμπιακό χωρίς να γίνει το ματς και θα πηγαίναμε στα σπίτια μας όμορφα και ωραία να δούμε τον τελικό... της Eurovision.

Ο ΟΦΗ έχει τις πιθανότητές του. Λίγες αλλά τις έχει. Και αν κερδίσει, OK. Θα στεναχωρηθούμε. Προφανέστατα. Αλλά δεν παίζουμε και με τον Παναθηναϊκό, στην τελική.

ΥΓ: Για το τέλος, ένα ωραίο - το ωραιότερο - μήνυμα. Αυτό το κοινό κασκόλ όλα τα έσοδα από τις πωλήσεις του οποίου θα πάνε στον Παγκρήτιο Σύλλογο Γονέων & Φίλων Παιδιών με Νεοπλασία «Ηλιαχτίδα». Να το αγοράσετε όσοι/όσες έχετε τη δυνατότητα. Αυτό και ας κερδίσει ο Ολυμπι... ο καλύτερος.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.