«Το δεύτερο και πιο ελεύθερο κοινοβούλιο»: Πού βρισκόταν το καφενείο της Αθήνας που έριχνε κυβερνήσεις;

Στο ψηφιδωτό της ιστορίας της Αθήνας, υπάρχουν διάφορα ονόματα που έχουν μείνει ανεξίτηλα παρόλο που σήμερα τα θυμούνται ελάχιστοι. Σε άλλες εποχές που το διαδίκτυο δεν υπήρχε ούτε στην πλέον καλπάζουσα φαντασία, οι συζητήσεις και τα πολιτικά κουτσομπολιά διεξάγονταν στα καφενεία. Ένα τέτοιο ήταν αυτό του Ζαχαράτου που βρισκόταν στην πλατεία Συντάγματος.

Η άτυπη...ακαδημία πολιτικών επιστημών

Ως ακαδημία πολιτικών επιστημών περιγράφουν οι εφημερίδες της εποχής αυτό το στέκι πολιτικών, δημοσιογράφων αλλά και στρατιωτικών. Αν κάποιος ήθελε να γίνει όνομα, έπρεπε σίγουρα να περάσει από το καφενείο του Ζαχαράτου. Και σε περίπτωση που γνώριζε την απόρριψη από τους θαμώνες, η καριέρα του είχε τελειώσει πριν καν ξεκινήσει. 

Διαβάστε ακόμη: Η πιο ζόρικη γειτονιά της Αθήνας του 19ου αιώνα τώρα έχει μόνο τουρίστες

Ο Ζαχαράτος είχε ήδη ένα καφενείο στην Ομόνοια. Αποφάσισε να ανοίξει ένα δεύτερο στην πλατεία Συντάγματος το 1895 στη συμβολή των οδών Σταδίου και Βασιλέως Γεωργίου Α'. Ο ιδιοκτήτης είχε επιμεληθεί το εσωτερικό προσπαθώντας να δημιουργήσει έναν φιλόξενο και προσιτό χώρο με μια σταγόνα αρχοντιάς. Τα τραπεζάκια ήταν από μάρμαρο, μεγάλοι δερμάτινοι καναπέδες δέσποζαν στις γωνίες ενώ σε ένα σημείο υπήρχε μπιλιάρδο. «Το να περάσης ένα μέρος της ζωής σου στου Ζαχαράτου, είνε η μόνη ασφαλής εγγύησις για την καρριέρα σου» σημείωνε το «Βήμα» της εποχής.

Λόγω της θέσης του, ανάμεσα στη Βουλή και στα ανάκτορα (τη σημερινή Βουλή), το καφενείο λειτουργούσε ως χωνευτήριο πολιτικών ζυμώσεων. Πολιτευτές, στρατιωτικοί, καλοθελητές διάφορων αποχρώσεων σύχναζαν σε αυτό το σημείο της Αθήνας. Άλλοι για χαλάρωση, άλλοι για κουβέντα. 

Χωρισμένα τραπέζια και διχασμένοι θαμώνες

Ο Ζαχαράτος άρχισε να αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα καθώς, σύμφωνα με μαρτυρίες της εποχής, οι τιμές του ήταν εξαιρετικά προσιτές. Την ίδια στιγμή, είχε ανοίξει ένα ζυθοπωλείο ακριβώς απέναντι. Το 1910, αποφάσισε να εγκαταλείψει το καφενείο, το οποίο παρ' όλα αυτά συνέχισε να λειτουργεί κανονικά ως αναπόσπαστο κομμάτι της πολιτικής ζωής της Αθήνας. Πέρα από τις παροιμοιώδεις συγκρούσεις μεταξύ των οπαδών του Τρικούπη και του Δηλιγιάννη, η δεκαετία του 1920 έφερε τον Εθνικό Διχασμό στα τραπέζια του καφενείου.

Την παραμονή των εκλογών του Νοεμβρίου του 1920, οι περαστικοί παρατηρούσαν με ευκολία τις επικίνδυνα έντονες συζητήσεις μεταξύ βενιζελικών και φιλοβασιλικών. Εκτός αυτού, τα τραπέζια μεταξύ των δύο παρατάξεων είχαν χωριστεί. Δεν ήταν η πρώτη φορά που το θρυλικό καφενείο βρισκόταν στο επίκεντρο πολιτικής αντιπαράθεσης. Ο ποιητής Γεώργιος Σουρής είχε σημειώσει στα σατιρικά του στιχάκια: «σπάζουν καρέκλες του Ζαχαράτου, κι εκείνος κλαίει τη συμφορά του».

Εν τέλει, το μέγαρο στο οποίο στεγαζόταν το καφενείο κατεδαφίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του '60 και η παλιά Αθήνα έμεινε να θυμάται με γλυκόπικρη νοσταλγία τον φιλόξενο χώρο που αγκάλιασε κουβέντες, τσακωμούς και φιλοδοξίες.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.