Πόσες φορές ακόμα να τραυματίσουμε ένα ανήλικο

Στην Ελλάδα σήμερα, τις αποτυχίες μας σαν κοινωνία μπορούμε να τις δούμε κάνοντας ένα απλό ζάπινγκ στην τηλεόραση. Έρχονται για να μάς συντρίψουν με κάθε πάτημα του κουμπιού του τηλεκοντρόλ. 

Τις τελευταίες μέρες, παρακολουθούμε την υπόθεση της εξαφάνισης ενός ανήλικου κοριτσιού. Η 16χρονη Λόρα εγκατέλειψε το σπίτι της, εθεάθη αλλού και αναζητείται ακόμη. Μια αρκετά περίπλοκη υπόθεση που συνοδεύεται από ένα σύννεφο άλλων υποθέσεων που έχει επιτραπεί στον καθένα να κάνει. Μαζί με την είδηση της εξαφάνισης του κοριτσιού, ξετυλίγεται ένα κουβάρι αποκαλύψεων για την προσωπική ζωή της, που επιτρέπει στον καθένα να μπαινοβγαίνει με το έτσι θέλω στο δωμάτιό της, στο σπίτι της, στο σχολείο της, στο μαγαζί που πήρε κάτι να φάει.

Δυστυχώς, στις περισσότερες υποθέσεις εξαφάνισης ή κακοποίησης ανήλικων προσώπων, η ενημέρωση του κοινού γίνεται μέσα από μια τόσο διεισδυτική ματιά στα γεγονότα και ευαίσθητα της ιδιωτικής ζωής των παιδιών, που η ενημέρωση δεν περιορίζεται στην κάλυψη της είδησης, αλλά την μετατρέπει σε θέαμα προς κατανάλωση. Ρεπορτάζ που εμπλουτίζονται με τη συνεχή επανάληψη φωτογραφιών ενός παιδιού και την δημοσιοποίηση προσωπικών δεδομένων.

Τόσο το Σύνταγμα όσο και άλλες διατάξεις της ελληνικής νομοθεσίας θεσπίζουν υποχρέωση προστασίας της παιδικής ηλικίας και σεβασμού της προσωπικότητάς του. Την ίδια στιγμή, στα κανάλια βλέπουμε να μιλάνε για εκείνη, από παλιές συμμαθήτριες μέχρι άνθρωποι που ενδέχεται να την είδαν τυχαία στον δρόμο. 

Όταν ένα παιδί φτάνει σε σημείο να φύγει από το σπίτι του, καταλαβαίνουμε όλοι πως ζει σε ένα προβληματικό περιβάλλον. Ένα παιδί προσπαθεί να αφήσει πίσω του ένα τραύμα και όλη η χώρα την κυνηγάει κάνοντάς το ακόμη πιο βαθύ. Όλοι ευχόμαστε η Λόρα να είναι καλά και να βρεθεί. Η παιδική προστασία δεν είναι θέαμα.

Και κάτι ακόμη που έχει τη σημασία του. 

Αν διαβάσετε και παρατηρήσετε καλύτερα τα σχόλια που αφήνουν κάτω από δημοσιεύματα για την υπόθεση της Λόρας, θα δείτε ανθρώπους να εύχονται η 16χρονη να μην γυρίσει ποτέ και να βρει τον δρόμο της. Πράγματι, καταλαβαίνουμε όλοι ότι μιλάμε για μια δύσκολη υπόθεση, για ένα κορίτσι που προέρχεται από ένα κακοποιητικό περιβάλλον. Αλλά εδώ αποκαλύπτεται επίσης και μια βαθιά ριζωμένη πεποίθηση.

Ζούμε σε μια χώρα όπου ο σχεδιασμός και η εφαρμογή πολιτικών για την προστασία των παιδιών είναι τόσο κατακερματισμένες, που επικρατεί η σκέψη πώς μια εξωθεσμική λύση είναι το καλύτερο δυνατό τέλος, ακόμη και για ένα ανήλικο.

Γιατί διαφορετικά, είτε θα καταλήξει πάλι πίσω, σε ένα κακοποιητικό και ακατάλληλο περιβάλλον είτε θα βρεθεί σε κάποιο ίδρυμα, με φόντο ένα μη αποτελεσματικό και γεμάτο κενά θεσμικό και κρατικό πλαίσιο για την παιδική προστασία. 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.