Α ρε Κουφονήσια, πώς σας κατάντησαν;

Όλο και περισσότερο από τις αρχές του καλοκαιριού σε διάφορες παρέες άκουγα ή στα social media διάβαζα πως τα Κουφονήσια αποτελούν την επιλογή τους για την περίοδο των διακοπών. 

Η αλήθεια είναι πως κάθε φορά που ηχούσε στα αυτιά μου η φράση «Κουφονήσια θα πάω για διακοπές», η δική μου... αντίδραση είτε φωναχτά, είτε ως σκέψη, ήταν «α ρε τυχερέ». 

Τις τελευταίες ημέρες βλέποντας σε media και social media εικόνες από το μικροσκοπικό Κυκλαδονήσι, είτε από τη Χώρα, είτε από παραλίες πάλι η αντίδραση μου είναι η ίδια. «Α ρε τυχερέ». 

Αυτή την φορά όμως στη θέση του τυχερού βάζω όχι όλους όσοι φαίνονται από την οθόνη του κινητού μου, αλλά τον ίδιο μου τον εαυτό. 

Τον χαρακτηρίζω τυχερό γιατί έζησε και ξαναέζησε τα Κουφονήσια όταν πραγματικά ήταν ένα «κόσμημα βουτηγμένο στο απέραντο μπλε του Αιγαίου». 

Μια φυσική πισίνα φτιαγμένη από θεϊκή παρέμβαση... 

Διαβάστε επίσης: «Χαβούζα», «λυπηρό», «χάλι»: Ο ένας πάνω στον άλλον στο Κουφονήσι και ο κόσμος ξεσπά

Όταν ήταν ένας προορισμός που δεν έφτανες εύκολα, πολλές φορές χρειαζόταν και η συνδρομή του θρυλικού «Σκοπελίτη» αλλά με το που έφτανες στο λιμάνι τα ξεχνούσες όλα... 

Τα κρυστάλλινα νερά, η ηρεμία, τα λευκά σοκάκια, οι απίθανες μαγευτικές «μικρές και μεγαλύτερες παραλίες», οι... πισίνες που σχηματίζονταν στον δρόμο προς τον Φοίνικα και την Ιταλίδα, οι ταβέρνες με εγγυημένα καλό φαγητό και το βραδινό χαλαρό ποτάκι στις «κουρελούδες» του Sorokos. 

Aν υπήρχε κάτι που έμοιαζε με τον Παράδεισο επί γης, σίγουρα τα Κουφονήσια διεκδικούσαν επάξια αυτόν τον τιμητικό χαρακτηρισμό. 

Οι παραλίες χωρίς να έχουν... παραδοθεί σε ξαπλώστρες και άλλες πολυτέλειες, είχαν πάντα χώρο για την ψάθα σου, την πετσέτα του και την ομπρέλα όπου ήταν αναγκαίο. Mε την άνεση που μου δίνουν οι... back to back επισκέψεις μου, θεωρώ πως γνωρίζω κάθε γωνιά του νησιού. Δεν είναι δα και κανένα κατόρθωμα. Μια σταλιά είναι και το περπατάς από άκρη σε άκρη μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα. 

Αλλο ένα υπέρ του, το γεγονός ότι το αυτοκίνητο, σου είναι... άχρηστο. Βλέποντας τα video των ημερών, όσο καλά κι αν γνωρίζω το νησί δυσκολεύτηκα να αναγνωρίσω τις παραλίες. 

Όλες μου θύμιζαν τα... μη οργανωμένα κάμπινγκ των 80s, σκηνές η μία δίπλα στην άλλη, ομπρέλες και καρεκλάκια παντού, ένα... μωσαϊκό που σίγουρα περισσότερο παραπέμπει σε κάποια πολυσύχναστη πλαζ της «Αθηναϊκής ριβιέρας» (χαχαχα), παρά στα Κουφονήσια. 

Φασαρία στο φουλ, χοροί και... πανηγύρια στην άμμο και πάει λέγοντας. Δεν ξέρω αν αυτό είναι το φαινόμενο του «υπερτουρισμού». Δεν ξέρω αν τα Κουφονήσια κινδυνεύουν να... καούν από τη μόδα, όπως τόσα και τόσα όμορφα νησιά στο παρελθόν, σίγουρα όμως οι εικόνες που κάνουν τον γύρο του διαδικτύου δεν εκπλήσσουν απλά. Σοκάρουν. 

Αμαρτία είναι ένα ακόμη νησί να παραδοθεί στη... μόδα του σωρού. Στο «πάμε κι εμείς εκεί αφού πάνε όλοι». Πιθανότατα κόσμος και κοσμάκης που θα διαβάσει τις παραπάνω αράδες να διαφωνεί με κάθε λέξη. 

Αυτό είναι το μεγαλείο της Δημοκρατίας όμως. Να συμφωνείς, να διαφωνείς, αλλά κυρίως να βάζεις το μυαλό να σκέφτεται. Από την άλλη όσοι έζησαν τα Κουφονήσια σε περασμένες εποχές μάλλον θα καταλάβουν πολύ καλά... Θα στεναχωρήθηκαν το ίδιο με τις εικόνες αυτές που παραπέμπουν σε άνευ όρων παράδοση.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.