Ρόδος: Μπόλικη ελληνική φιλοξενία, δύο φουσκωτοί και μία δολοφονική λαβή

Υπήρχε μία αρκετά μεγάλη περίοδος που στην Ελλάδα χρησιμοποιούσαμε τη λέξη «μεσανατολικό» ως μία μετωνυμία για κάτι που είναι πολύ σύνθετο και δύσκολο να επιλυθεί: «Ένα πράγμα σου ζήτησα και το έκανες μεσανατολικό». Και πράγματι ήταν και συνεχίζει να είναι πέρα από τις οποίες βεβαιότητες μπορεί να έχει ο καθένας.

Δεν υπάρχει εύκολη λύση, εξάλλου, για να υπάρξει επιτέλους ειρήνη στην περιοχή, θα χρειαστούν επώδυνοι συμβιβασμοί οι οποίοι θα οδηγήσουν στην εφαρμογή της μόνης βιώσιμης και ταυτόχρονα μη απάνθρωπης λύσης: Αυτής που προβλέπει την ύπαρξη δύο ανεξάρτητων κρατών. 

Ας μην κρυβόμαστε, η επίκληση του πανταχού παρόντος αντισημιτισμού φτάνει σε σημεία γελοιότητας. Από την άλλη, σε καμία περίπτωση, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει αντισημιτισμός. Αντισημιτισμός υπάρχει και στην Ελλάδα και δυστυχώς - καθόλου καινούργιο φαινόμενο - είναι βαθιά ενταγμένος και σε κάποια κομμάτια της αριστεράς, εκτός φυσικά από την εξειδικευμένη σε αυτό ακροδεξιά.

Σε αυτή τη φάση μίας πολύ σύνθετης διαχρονικά συνθήκης, ωστόσο, τα πράγματα έχουν γίνει πολύ απλά: Ένας οργανωμένος και πανίσχυρος στρατός αποκλείει την πρόσβαση σε τροφή και νερό σε περίπου 2 εκατομμύρια ανθρώπους που ζουν στοιβαγμένοι στη Γάζα, με απώτερο και δηλωμένο σκοπό, να τους ξεριζώσουν από την ευρύτερη περιοχή. 

Στη φρίκη δεν υπάρχει τίποτα σύνθετο

Πρόκειται για μία φρικιαστική επιλογή η οποία έρχεται ως συνέχεια των πιο σκοτεινών στιγμών της ιστορίας. Των στιγμών που διαβάζαμε στην ιστορία όταν είχαμε την τύχη να προλάβουμε να ζήσουμε κόσμους στους οποίους υπήρχε μία βεβαιότητα ότι ποτέ δεν θα ξανασυμβούν. Τελικά ξανασυμβαίνουν. 

Στη φρίκη, λοιπόν, δεν υπάρχει τίποτα το σύνθετο, τίποτα το υπό ανάλυση, τίποτα που να θυμίζει κάτι άλλο.

Υπάρχει μία απόλυτη και θεοκόκκινη γραμμή, χωρίς γκρίζες ζώνες και την ανάγκη να το ψάξουμε και να το σκεφτούμε. Σε μία τέτοια φρικιαστική πολιτική επιλογή στέκεσαι αντανακλαστικά απέναντι. Και αν δεν το κάνεις, τότε με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, συνειδητά ή ασυνείδητα, την υποστηρίζεις.

Τις τελευταίες ημέρες, στα ελληνικά νησιά - τόπο παράμερο και συνδεδεμένο με την ανεμελιά, είδαμε τα αποτελέσματα της κόκκινης αυτής γραμμής. Πρώτα στη Σύρο, μετά στην Αμοργό και πλέον και στη Ρόδο. Πολίτες διαμαρτύρονται για τους Ισραηλινούς τουρίστες με έμφαση στην πορεία του κρουαζιερόπλοιου Crown Iris.

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, η πρακτική του να αποκλείσεις την πρόσβαση Ισραηλινών στο νησί είναι μία πράξη ακτιβισμού, γεννιέται από ένα αίσθημα να κάνεις κάτι όταν συμβαίνει κάτι φρικιαστικό δίπλα σου. Να έχεις να λες στα εγγόνια σου ότι όταν συνέβη αυτό εγώ δεν σώπασα, δεν παρίστανα ότι συνέβη τίποτα.

Έχει όμως με τη σειρά της και αυτή η μορφή ακτιβισμού τα προβλήματά της. Κυρίως γιατί σημείο εκκίνησής της είναι ότι Ισραηλινοί και Ισραήλ είναι το ίδιο πράγμα. Με άλλα λόγια, προϋποτίθεται ένα είδος συλλογικής ευθύνης.

Δεν αποκλείεται η πρόσβαση στον Νετανιάχου και στο συμβούλιο ασφαλείας του. Κι αυτό έχει ισχύει ακόμα και αν οι ίδιοι οι τουρίστες σήκωσαν σαν ένας περίεργος στρατός κατοχής με σανδάλια μία τεράστια ισραηλινή σημαία στο κέντρο του λιμανιού της Ρόδου.

Πόσο εύκολα προσπερνάς 60.000 νεκρούς

Απέναντι σε αυτόν τον ακτιβισμό είχαμε μια αυτοεξευτελιστική αντίδραση. Κάποιοι επέλεξαν να καλοδεχτούν τους Ισραηλινούς τουρίστες με γλυκίσματα και χαμόγελα. Και αυτό το έκαναν στο όνομα του οικονομικού συμφέροντος. Πολλές φορές μάλιστα χωρίς καμία άλλη πρόφαση. Το έλεγαν οι άνθρωποι: «Οι Ισραηλινοί τουρίστες μάς φέρνουν λεφτά».

Έτσι είχαμε φτιάξει στη Ρόδο ένα παράξενο σκηνικό φιλοξενίας όπου εκπρόσωποι παραγωγικών φορέων υποδέχτηκαν το κρουαζιερόπλοιο και γύρω-γύρω υπήρχαν ΜΑΤ για να επιβλέπουν την «ελληνική φιλοξενία».

Κι αν οι ίδιοι οι Ισραηλινοί έχουν δεχτεί τόνους προπαγάνδας και ιδεολογικού πολέμου από το κράτος τους (φυσικά και μίσους και απειλών αφανισμού από τους γύρω τους) για να φτάσουν σε σημείο στην πλειοψηφία τους (!) να ανέχονται ή και να υποστηρίζουν τη φρικαλεότητα, στην Ελλάδα είχαμε έναν κόκκο αυτού του μεγαλειώδους πολέμου προπαγάνδας.

Είναι, λοιπόν, αν μη τι άλλο εντυπωσιακό σχεδόν το πόσο εύκολα οι περίφημοι παραγωγικοί φορείς επέλεξαν να προσπεράσουν τους αριθμούς (κοντά στους 60.000 νεκρούς) και τις εικόνες των υποσιτισμένων βρεφών, προκειμένου να έχουν κάπου να πουλήσουν την 15ευρη σαλάτα τους. 

Λίγοτερο εντυπωσιακό κάνει το όλο πράγμα το γεγονός ότι μιλάμε για το ίδιο νησί του υποβρύχιου σερβιτόρου που, αν θυμάστε, μοίραζε καφέδες, pancakes και αξιοπρέπεια για μερικά πολύ καλά ξενόγλωσσα tips. Ίσως εδώ η αντίστοιχη επιβολή κυρίαρχου λόγου να λέει ότι η πώληση της χωριάτικης είναι σημαντικότερη από κάποιες ανθρώπινες ζωές. Ποιος ξέρει.

Οι δύο περίεργοι τύποι και μία δολοφονική λαβή

Μετά τη Ρόδο, την Αμοργό και τη Σύρο ακολουθεί η Κρήτη και λογικά θα ακολουθήσουν και άλλα τέτοια σκηνικά. Από τη μία πολίτες που προσπαθούν να δείξουν την αντίδρασή τους με τον τρόπο που μπορούν. Από την άλλη, οι «παραγωγικοί φορείς» που θέλουν τους Ισραηλινούς τουρίστες.

Και κάπου στη μέση τα ΜΑΤ και οι δύο περίεργοι φουσκωτοί τύποι που είδαμε στο λιμάνι της Ρόδου να κάνουν την απαγορευμένη λαβή με το γόνατο στον λαιμό ενός συλληφθέντους διαδηλώτη. Αυτή την ίδια λαβή που σκότωσε τον George Floyd και που αναγνωρίστηκε οικουμενικά ως δυνητικά επικίνδυνη για τη ζωή όποιου την υφίσταται.

Είναι σημαντικό να μάθουμε, μέσα σε αυτό το «αντιρατσιστικό κρεσέντο» που έχει πιάσει το ελληνικό κράτος αν είναι πλέον ΟΚ να χρησιμοποιείται από την Ελληνική Αστυνομία και το Λιμενικό.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.