Σε έναν πλανήτη που φλέγεται, βαριόμαστε ό,τι δεν είναι ελληνικό

Η συνάντηση Πούτιν και Τραμπ στην Αλάσκα, ανεξαρτήτως έκβασης, είναι μία από εκείνες τις συναντήσεις που γεννούν ιστορικές εικόνες. Εικόνες από αυτές που πιθανόν θα ντύνουν τα εξώφυλλα των βιβλίων της ιστορίας το 2080. Με την προϋπόθεση ότι μέχρι τότε θα υπάρχουν βιβλία. Και θα υπάρχει και πλανήτης.

Η συνάντηση αυτή, σε μία διαβολική σύμπτωση για το πόιντ αυτού του άρθρου, έγινε το βράδυ του Δεκαπενταύγουστου. Με μία έννοια, λοιπόν, οι τύχες του κόσμου αποφασίζονταν την ίδια ακριβώς ώρα που οι Έλληνες κατέκλυζαν πανηγύρια σε νησιά και επικράτεια. Ελάχιστοι ασχολήθηκαν με τη συνάντηση από επαγγελματική ή κάποιου άλλου είδους διαστροφή.

Κι αν ο Αύγουστος δεν γεννάει ειδήσεις, το φθινόπωρο είναι γεμάτο από αυτές. Για παράδειγμα, ρωσικά drones πετάνε πάνω από τον εναέριο χώρο του ΝΑΤΟ, το Ισραήλ χτυπάει στόχους στο Κατάρ, υπάρχει μία προσπάθεια ειρηνευτικής προσέγγισης μεταξύ Ισραήλ και Χαμάς. Επίσης κάπου κοντά στη γειτονιά μας γίνεται μία γενοκτονία. Την ίδια ώρα στην Ελλάδα όλα αυτά περνούν κάτω από τα ραντάρ, σαν κάτι ψαγμένο και οριακά βαρετό. Σίγουρα πάντως δυσάρεστο.

Η ανατριχιαστική ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ στον ΟΗΕ δεν έπαιξε σχεδόν πουθενά. Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων, την ίδια ώρα που γινόταν η ομιλία, τα κανάλια επέλεγαν ως σημαντικότερο για προβολή οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτή. 

Αν θες να διαβαστείς, κάνε κάτι ελληνικό

Είναι κάπως μία κοινή παραδοχή και στα sites πως αν το traffic δεν είναι καλό, πρέπει να βάζεις κάτι «ελληνικό». Τα διεθνή δίνουν κύρος, δίνουν σοβαροφάνεια και σίγουρα είναι πράγματα που πρέπει να σε απασχολήσουν. Δεν θα πληρώσουν όμως τη ΔΕΗ του σπιτιού σου.

Ιδίως μετά το παγκόσμιο και κοινό τραύμα της εμπειρίας μίας πανδημίας, η ελληνική κοινωνία έκλεισε, έγινε αυτοαναφορική. Μοιάζει να ενδιαφέρεται όσο ποτέ άλλοτε αποκλειστικά και μόνο με τον εαυτό της. Αδιαφορεί πλήρως για τη θέση της στον κόσμο. Ενδιαφέρεται για όσα γίνονται στην αυλή της.

Στο κέντρο αυτής της ασφυκτικής εσωστρέφειας μπαίνει ως συνήθως το έγκλημα. Σοκαριστικά εγκλήματα που προκαλούν φρίκη και αποτροπιασμό. Γεννούν αυτόκλητους δικαστές, ηθικιστικά ουρλιαχτά και εκείνη την κρυφή ηδονή του πουριτανού που κηρύττει ενάντια στα πράγματα που απολαμβάνει να κοιτά.

Το παράδοξο είναι ότι η μόνη διεθνής είδηση που έδειξε πράγματι να απασχολεί την ελληνική κοινή γνώμη ήταν η εν ψυχρώ δολοφονία του Τσάρλι Κερκ, ενός ανθρώπου που ελάχιστοι γνώριζαν στην Ελλάδα πριν ακούσουν για τον θάνατό του.

Ο κόσμος πεθαίνει, ας μιλήσουμε για τον Μπισμπίκη

Το αποτέλεσμα; Μέσα σε μία χρονική περίοδο που οι ισορροπίες αλλάζουν διαρκώς και ο παλιός κόσμος πεθαίνει, εδώ τα πραγματικά πρώτα θέματα είναι ο Μπισμπίκης, ο Μαζωνάκης, ο Παϊτέρης, η πίτσα Fan και τα διάφορα εγκλήματα. Πράγματα που τραβάνε την προσοχή, γεννούν συναισθήματα αλλά στην πραγματικότητα ελάχιστα αφορούν τις ζωές μας.

Δεν χρειάζεται να πάμε πάλι στο ερώτημα του αν φταίνε τα κανάλια ή το κοινό, οι κότες ή τα αυγά. Ο ένας σέρνει τον άλλον σε έναν χορό μίας κοινωνίας που γίνεται όλο και πιο συντηρητική, ακριβώς επειδή επιλέγει να κλείνεται διαρκώς στον εαυτό της. Mία συνθήκη που δεν είναι αφηρημένη ούτε έπεσε από τον ουρανό, δεν είναι αποτέλεσμα αμορφωσιάς και βλακείας. Αποτελεί καθαρά πολιτική επιλογή.

Η παγκόσμια κοινότητα λογίζετια ως το πιο σύντομο ανέκδοτο. Οι εκκλήσεις για ειρήνη και ισότητα αντιμετωπίζονται ως προϊόντα της φαντασίας βολεμένων ονειροπόλων. Υπουργοί, δημοσιογράφοι και τρολς διαφόρων ειδών δεν διστάζουν ούτε ελάχιστα να αποδομήσουν τον ΟΗΕ και τον ρόλο του.

Στην Ελλάδα έχουμε μπει σε μία δική μας «ζώνη ενδιαφέροντος» η οποία αποτελείται από αίμα, βία, κουτσομπολιό και μία μικρή απωθημένη εντύπωση ότι ο κόσμος δεν πάει καλά.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.