Σήμερα με το δάχτυλο δείχνουμε τον Βασίλη Μπισμπίκη

Τις προάλλες χάζευα μία συνέντευξη στη τηλεόραση οπού ένας άνθρωπος που ήξερα φατσικά, μίλαγε σε έναν άλλο άνθρωπο που δεν ήξερα ούτε φατσικά για έναν τρίτο άνθρωπο τον οποίο αποκαλούσε με το μικρό. Σαν να είχε υποχρέωση ο τηλεθεατής να είναι διαβασμένος. Το θράσος των ανθρώπων που νομίζουν ότι τους γνωρίζουν όλοι με το μικρό γίνεται λίγο πιο θλιβερό τώρα που δεν είμαστε στα 90ς.

Σε αυτό το αφόρητα βαρετό star system, λοιπόν, που εκτός από αδιάφορο είναι και αδιανόητα αυτοαναφορικό, άνθρωποι σαν τον Βασίλη Μπισμπίκη ή σαν τον Γιώργο Μαζωνάκη αποτελούν μία όαση ενδιαφέροντος. Σου τραβάνε το μάτι. Έχουν να πουν και να κάνουν κάτι εκτός σεναρίου. Είναι σταρ ρε παιδί μου.

Για να το κάνουμε πιο συγκεκριμένο, ο Βασίλης Μπισμπίκης έχει ένα τόσο ευρύ φάσμα στην προσωπική του ιστορία, που είναι ο MAN, o άνθρωπος που θες απίστευτα πολύ να σου μιλήσει. Κάθε του φράση είναι ένας δυνάμει τίτλος. Κάθε του φωτογραφία σού τραβάει το μάτι. Είναι ταυτόχρονα οικείος και ανοίκειος για τη μέση ελληνική οικογένεια.

Σκεφτείτε το λίγο. Ένας άνθρωπος με τρομερά παιδικά και νεανικά χρόνια, ένας μαυροντυμένος διανοούμενος τύπου Μαρκορά, που έχει σχέση με μία από τις μεγαλύτερες σταρ της ελληνικής δισκογραφίας. Παρά τη μάτσο εμφάνισή του δεν είχε το παραμικρό πρόβλημα να σπάσει τον κανόνα ότι οι άντρες δεν εκφράζονται. Την αγαπάει και το δείχνει.

Μετά από μία σύντομη περίοδο σχετικής απόσυρσης, ο Βασίλης Μπισμπίκης βγήκε ξανά στα φώτα της δημοσιότητας. Πρώτα με σειρά και μετά με ταινία. Το Πόρτο Λεόνε και η Σπασμένη Φλέβα. Στις αίθουσες σύνταξης υπήρξε πανζουρλισμός. Όλοι έψαχναν την καλύτερη δυνατή θέση στη σειρά για να του πάρουν συνέντευξη.

O Bασίλης Μπισμπίκης και η Ιερά Εξέταση

Στο κατώφλι όμως αυτής της εξόδου του έγινε η μαλακία. Και μάλιστα χοντρή. Αυτόφωρα, επικίνδυνες οδηγήσεις, κρητικά γλέντια. Πράγματα που δεν χρειάζεται εδώ να σπαταλήσω λέξεις για να πω πόσο κακά είναι.

Επειδή, λοιπόν, η επικαιρότητα είναι ο Θεός της δημοσιογραφίας, οι ίδιοι άνθρωποι που παρακαλούσαν έστω για μία δήλωση, οι ίδιοι τον έβαλαν κάτω να κατασπαράξουν τις σάρκες του.

Δεν είναι βέβαια οι ίδιοι οι άνθρωποι των media από μόνοι τους. Πότε δεν είναι οι άνθρωποι. Είναι κυρίως οι χώροι μέσα στους οποίους αυτοί κινούνται. Έτσι, ένα χαρακτηριστικό του ανήθικου στον πυρήνα του infotainment, είναι ο απόλυτος, αφόρητος ηθικοπλαστικός του πουριτανισμός. Πρόκειται πια για κώδικα επικοινωνίας με το κοινό. Αν είσαι ψύχραιμος, αν προσπαθείς να δεις τα πράγματα πιο σύνθετα, ψάχνουν ήδη για αντικαταστάτη.

Υπάρχουν, λοιπόν, αμέτρητοι τρόποι να παρουσιάσεις μία είδηση. Στο infotainment ο τρόπος είναι να φωνάζεις, να είσαι έξαλλος, να δείχνεις με το δάχτυλο τον υπαίτιο που διασάλευσε την ηθική τάξη, που τόλμησε να ξεφύγει από τα ηθικά και τα χρηστά της ελληνικής κοινωνίας. Βλέπεις 10 λεπτά σκέφτεσαι τις αμαρτίες της ζωής σου.

Και μάλιστα, το ύφος και ο τρόπος προσέγγισης είναι ίδιος, απλά αλλάζουν οι δακτυλοδεικτούμενοι. Ουσιαστικά βλέπουμε την ίδια εκπομπή κάθε μέρα επί χρόνια. Απλά αλλάζει ο πρωταγωνιστής. Αυτές τις μέρες είναι ο Μπισμπίκης. Για κάποιον λόγο και η Βανδή.

Δεν μας νοιάζουν και πολλά αν δολοφόνησες τα παιδιά σου είτε έπεσες πάνω σε παρκαρισμένα αμάξια. Η ηθικιστική πυξίδα των τηλεοπτικών πάνελ είναι εκεί και δεν συγχωρεί κανέναν και καμία. Ο ηθικός πέλεκυς θα πέσει βαρύς, όπως συμβαίνει πάντα στις πιο ανήθικες περιόδους.

Γιατί δεν ξέρω αν το έχουμε καταλάβει αλλά ζούμε μία επιστροφή της υποκουλτούρας της δεκαετίας του 2000. Απλά αυτή τη φορά δεν έχουμε λεφτά.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.