Κουνιέται άγαρμπα, τουλάχιστον μέχρι να πηδήξει για το πρώτο τζάμπολ. Στη συνέχεια όμως σαν να έχει πιει το «μυστικό ποτό του Μάικλ Τζόρνταν» στην ταινία «Space Jam», ο Αλπερέν Σενγκούν μετατρέπεται στη σταθερή λύση -σκοραρίσματος- της Εθνικής Τουρκίας του Εργκίν Αταμάν στο Eurobasket 2025 και υπενθυμίζει σε όλους γιατί μπορεί να κοντράρει στα ίσια τον Νίκολα Γιόκιτς για το καλύτερο «πεντάρι» στον κόσμο.
Σε κάθε φάση δείχνει να πονάει, το σώμα του δεν φαίνεται και τόσο αθλητικό, ωστόσο η μπασκετική του ευφυΐα είναι αρκετή για να θεωρείται ένας από τους καλύτερους παίκτες στο σύγχρονο μπάσκετ με τους υπόλοιπους «αργούς». Τα παιδικά χρόνια του Αλπερέν Σενγκούν, στην Τουρκία, αρκετά κοινά με τα υπόλοιπα παιδιά των Βαλκανίων: Σκαρφάλωμα σε δέντρα, πτώση και ενίοτε, δυστυχώς, παράσυρση από αυτοκίνητα δεδομένου ότι δεν τηρείται -στα χωριά- ο εκάστοτε Κ.Ο.Κ.
Ο Σενγκούν μίλησε στο Athletic τον Ιανουάριο του 2025, παρουσιάζοντας την ιστορία του: Αυτός και οι φίλοι του τραυματίζονταν συνεχώς από τα καμώματά τους στους δρόμους της γενέτειράς του, Γκιρεσούν, στην Τουρκία.
«Έχω πολλά τραύματα (σ.σ. εννοεί φυσικά) από (την παιδική μου ηλικία) — σχεδόν παντού» εξομολογείται ο αστέρας των Χιούστον Ρόκετς. «Στα χέρια μου. Στα γόνατά μου. Έχω τραύματα και ουλές παντού από το σκαρφάλωμα. Με χτύπησε αυτοκίνητο — δύο φορές. Παραλίγο να πεθάνω. Έχω περάσει πολλά».
Αλπερέν Σενγκούν: Το μπάσκετ και ο «Michael Jordan» της Τουρκίας
Από την ταπεινή του ανατροφή στην Τουρκία έως το κεφάλαιο της Μπαντίρμα, όπου άφησε την οικογένειά του σε ηλικία 12 ετών για να κατακτήσει τη φήμη, έως τη γοητευτική ζωή του στο ΝΒΑ, έχει διανύσει μια μακρά πορεία. Ο Σενγκούν, ο οποίος υπέγραψε πενταετή επέκταση συμβολαίου αξίας 185 εκατομμυρίων δολαρίων με τους Ρόκετς λίγο πριν την έναρξη της σεζόν, είναι ένα από τα ταχύτερα ανερχόμενα νεαρά ταλέντα του πρωταθλήματος.
Το σπάνιο επιθετικό προφίλ του — υψηλό επίπεδο σκοραρίσματος, δημιουργίας παιχνιδιού και ριμπάουντ χωρίς εξαιρετική αθλητικότητα ή δύναμη — έχει οδηγήσει σε συγκρίσεις με τον τριπλό MVP Νικόλα Γιόκιτς. Οι Rockets (28-14), που έχουν κάνει αυτό το εκπληκτικό άλμα από περιθωριακή ομάδα πλέι-οφ σε νόμιμο διεκδικητή, βασίζονται στον Σενγκούν ίσως περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο παίκτη (19,2 πόντοι, 10,5 ριμπάουντ, 5,1 ασίστ, 1,3 κλεψίματα, 0,9 μπλοκ ανά παιχνίδι).
Αν και μπορεί να είναι τόσο διάσημος όσο ο Μάικλ Τζόρνταν στην Τουρκία, όπως πρόσφατα ανέφερε ο προπονητής των Ρόκερτς, Ιμέ Ουντόκα, η ιστορία του Σενγκούν παραμένει σε μεγάλο βαθμό μυστήριο για τους οπαδούς του NBA. Ποιος είναι άραγε;
Ο πρώτος μου προπονητής (Salim Tasli) ήταν παιδικός φίλος του (πατέρα μου, Kemal) και παίζανε μπάσκετ μαζί. Είχε ζήσει στην Αμερική για πολλά χρόνια, περίπου 10, δουλεύοντας σε βενζινάδικα, κι άλλα μεροκάματα, αφηγείται στο Athletic.
Όταν επέστρεψε (στην Τουρκία), ήμουν περίπου 7 ετών. Και είπε: «Θέλω να ξεκινήσω το μπάσκετ εδώ». Είχε τρία παιδιά και δεν μπορούσε να τα δει να μεγαλώνουν όταν ήταν στην Αμερική. Έτσι, επέστρεψε και είπε: «Δεν θέλω να ξαναπάω πίσω. Θέλω να ανοίξω μια ακαδημία μπάσκετ, για να μπορώ να διδάσκω μπάσκετ στους ανθρώπους».
Ο αδερφός μου (ο Αλικάν, που είναι οκτώ χρόνια μεγαλύτερος) είναι επίσης ψηλός και ξεκίνησε (με την ομάδα του Τασλί) πρώτος, όταν ήταν περίπου 15 ετών. Αλλά ήταν πολύ αργά. ... Έτσι, πηγαίναμε να βλέπουμε τον αδερφό μου να προπονείται κάθε μέρα, και όταν σταματούσαν, εγώ πήγαινα και προσπαθούσα να ρίχνω συνεχώς βολές, συνεχίζει ο ίδιος.
Μετά από ένα χρόνο, άρχισα να παίζω μπάσκετ. Από τότε μέχρι τα 12 μου, ήμουν στη μικρή μου πόλη και (ο πατέρας μου) ήταν πάντα πολύ έκπληκτος (με το πόσο καλός ήμουν). Απλά έβλεπα βίντεο για να γίνω καλύτερος, πήγαινα στο ίντερνετ καφέ της πόλης και έβλεπα βίντεο στο YouTube — Michael Jordan, LeBron (James), λέει ο ίδιος.
Αλπερέν Σενγκούν: Το ξύλο στους δρόμους αλά Βαλκάνια
Μιλώντας για την αγάπη τους ως προς το μπάσκετ, ο Αλπερέν Σενγκούν τόνισε πως πάντα το αγαπούσε ως άθλημα, αλλά μισούσε να χάνει: Ναι, ο χαρακτήρας μου ήταν (πιο σύμφωνος με) το μπάσκετ. Μεγάλωσα στο δρόμο και ποτέ δεν μου άρεσε να χάνω. Όποτε ήμασταν έτοιμοι να χάσουμε, πάλευα. Στις προπονήσεις, πάλευα με όλους.
Ο προπονητής μου έβλεπε αυτό το πνεύμα σε μένα. Στη συνέχεια, στα 8, 9, 10, αφού άρχισα να βλέπω βίντεο και στιγμιότυπα του (Michael) Jordan, του LeBron και του Kobe (Bryant), άρχισα να κάνω πράγματα που είχα δει. Ο προπονητής μου άρχισε να λέει στον πατέρα μου: «Δεν του έδειξα καν αυτή την κίνηση, αλλά την έκανε». Ήταν πάντα πολύ ενθουσιασμένος μαζί μου. Και μετά, όταν ήμουν 12, πήγαμε με την ομάδα μου σε ένα τουρνουά στο Γκιρεσούν, όπου υπήρχαν μερικές μεγάλες ομάδες και προπονητές που έρχονταν για να ανακαλύψουν νέα ταλέντα. Εκεί ήταν μια από τις μεγαλύτερες ακαδημίες μπάσκετ (Banvit) και, κατά τη γνώμη μου, ο καλύτερος προπονητής για παιδιά σε εκείνη την πόλη, ο Αχμέτ (Γκιουργκέν). Αυτός μου έμαθε μπάσκετ. ... Ήθελε να πάω σε μια άλλη πόλη, που ήταν πολύ μακριά από τη δική μου, συνεχίζει.
Εκείνη την εποχή, η πόλη δεν είχε αεροδρόμιο, οπότε ήταν ένα ταξίδι 15-16 ωρών με το λεωφορείο. Ο πατέρας μου δούλευε (μακριά από το σπίτι), οπότε έβλεπα την οικογένειά μου μόνο για μία εβδομάδα συνολικά κατά τη διάρκεια της σεζόν, από τον Αύγουστο ή τον Σεπτέμβριο έως τον Μάιο. Ζούσαμε σε μια εγκατάσταση όπου υπήρχαν τα πάντα — γήπεδο, κουζίνα.
Σε μερικά δωμάτια έμεναν 10 παιδιά. Σε άλλα δωμάτια έμεναν τέσσερις παίκτες. Ήταν 50 (παίκτες, μερικοί από τους οποίους ήταν έως και πέντε χρόνια μεγαλύτεροι από μένα). Και δεν είχα τηλέφωνο, οπότε δεν μπορούσα καν να δω την οικογένειά μου. Μιλούσα με την οικογένειά μου από το φυλάκιο. Είχαν ένα τηλέφωνο στο φυλάκιο. Τηλεφωνούσα στην οικογένειά μου από εκεί, κλαίγοντας δίπλα στο φυλάκιο — «Ελάτε να με πάρετε. Δεν αντέχω». Έκλαιγα κάθε μέρα για να δω την οικογένειά μου, εξομολογείται ο αστέρας του μπάσκετ.
Έλεγα: «Δεν θέλω να είμαι εδώ». Αλλά εκεί από όπου κατάγομαι, δεν υπήρχε κυριολεκτικά τίποτα, καταλαβαίνεις; Ήταν μια μικρή πόλη και αν μεγάλωνα εκεί, δεν θα γινόμουν τίποτα. Θα δούλευα κάπου σε κάποια βλακεία, καταλαβαίνεις; Και μου έλεγαν: «Άλπι, δεν υπάρχει τίποτα εδώ (για σένα)». Κλαίγαν κι αυτοί. Η μαμά μου έκλαιγε. Της έλειπα. Αλλά σε κάποιο σημείο, κατάλαβα ότι έπρεπε να το κάνω αυτό για την οικογένειά μου. Έτσι, υπήρξε μια σύντομη περίοδος όπου έπρεπε να ωριμάσω πολύ γρήγορα. Κατάλαβα ότι έπρεπε να το κάνω αυτό για την οικογένειά μου. Το ξεπέρασα.
Ήμουν ήδη ένα παιδί του δρόμου, μεγάλωσα στο δρόμο. Ήμουν ένα πολύ κακό παιδί, καταλαβαίνεις; Οπότε, σε κάποιο σημείο, σκέφτηκα: «Γάμα το, θα το κάνω», αφηγείται ο ίδιος για τη ζωή του.
Ήμουν κακός, (αλλά) οι φίλοι μου ήταν χειρότεροι. Απλά δεν είχαμε λεφτά. Κάπνιζαν, έκαναν όλα τα κακά πράγματα, και εγώ ήμουν μαζί τους εκείνη την εποχή. Αν ήμουν ακόμα μαζί τους, θα ήμουν ένας από αυτούς. Ήμουν ακόμα το καλό παιδί δίπλα τους, αλλά ήμουν ακόμα κακός. Πήγαινα σε αγώνες (ποδοσφαίρου και μπάσκετ), τσακωνόμουν με άλλους. Στην Ευρώπη, οι οπαδοί είναι τρελοί, τσακώνονται συνέχεια. Έχω λοιπόν πολλές αναμνήσεις από τσακωμούς. Τα χέρια μου, πάντα σκαρφαλώναμε σε ψηλά μέρη. Παλιά σπίτια, προσθέτει.
Μιλώντας για τον χειρότερο τραυματισμό του, ο Αλπερέν Σενγούν διευκρινίζει πως πιθανότατα είναι στο δεξί του χέρι, όπου έχει μία μεγάλη ουλή στον αγκώνα. Έκανα μια μεγάλη εγχείρηση στο χέρι μου όταν ήμουν 5 ετών. Πάντα πηδούσαμε από εδώ κι από εκεί (στα σπίτια), οπότε πήδηξα και απλώς πάτησα στον αέρα. Ανέβαινα και ήταν ένα πολύ ψηλό σημείο. Έτσι έσπασα το χέρι μου — εγχείρηση. Έτσι ήταν. Σπασμένα χέρια, γόνατα, τα πάντα. Κάθε καλοκαίρι, κάτι μου συνέβαινε. Τραυματιζόμουν, αναφέρει ακόμη.
Η οικογένειά μου φοβόταν πάντα ότι κάτι θα μου συμβεί. Είχα ένα ατύχημα, (όπου) ένα αυτοκίνητο με χτύπησε. Παραλίγο να πεθάνω, λέει το αστέρι της Τουρκίας που φέτος διεκδικεί το χρυσό μετάλλιο στο Eurobasket 2025.
Με πληροφορίες από The Athletic
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
