Αν και δεν έχω πατήσει ποτέ σε γήπεδο, ζώντας σε ένα ερυθρόλευκο σπίτι, πάντα απολάμβανα μια γλυκιά πόρωση που περικλείει τους οπαδούς, και την αίσθηση του ανήκειν.
Είναι άξιο απορίας, πως βλέπεις ανθρώπους που δεν έχουν κανένα κοινό, από τα μπαρ που θα βγούνε, μέχρι το κόμμα που ψηφίζουν και την κοινωνική τους τάξη, να επικοινωνούν μεταξύ τους σαν φίλοι, από το πρώτο λεπτό που θα γίνει αντιληπτό ότι ανήκουν στην ίδια ομάδα.
Αδρεναλίνη, συγκίνηση και κοινό βίωμα συνθέτουν την εικόνα μιας πλευράς του φιλάθλου. Αλλά υπάρχει και η άλλη πλευρά. Υπάρχει και η στιγμή που ο 19χρονος Άλκης Καμπανός βρήκε σκληρό θάνατο από μαχαιριές χούλιγκαν ενώ στα πιο πρόσφατα ακόμα, οι επιθέσεις με οπαδικό κίνητρο σε διάφορες περιοχές της Αθήνας, αμέσως μετά τη λήξη του τελικού του Final Four.
Τα βλέμματα, όταν κανείς ακούει για αντίστοιχα περιστατικά, είναι στραμμένα στους αθλητικούς συνδέσμους. Μια αθλητική «φαμίλια» που έχει ιεραρχία, κίνητρα και δράση - δυστυχώς κατά περιπτώσεις, όχι μόνο αθλητική.
Για να κατανοήσουμε καλύτερα το τι εστί σύνδεσμος και την καθημερινότητα ενός «συνδεσμίτη», μιλήσαμε με οπαδούς που έχουν υπάρξει μέλη.
Ανώνυμα, είτε με αναφορές στην ομάδα τους, είτε όχι, απαντούν στο Reader για την πρώτη τους επαφή με σύνδεσμο, για τις γειτονιές τους, για τους κανόνες που ισχύουν εντός του, την καθημερινότητά τους, τη βία και τις στιγμές που όντως... φοβήθηκαν.
- Οπαδός ΑΕΚ - Αθήνα - 26 ετών
Η πρώτη μου επαφή ήταν σε ηλικία 15 ετών. Ο λόγος που είχα αυτή την επαφή ήταν για να βρω έναν συγκεκριμένο φίλο μου, να βορύμε και άλλους ΑΕΚτζήδες και να πάμε όλοι μαζί σε ένα γήπεδο μπάσκετ. Ξεκάθαρα αυτό που με τράβηξε ήταν η ΑΕΚ και μόνο η ΑΕΚ. Οκ, μου άρεσε και η παρέα, αλλά ήταν για την ομάδα.
Η γειτονιά δεν παίζει κάποιον ρόλο στην περίπτωσή μου. Στις δύο γειτονιές που μεγάλωσα οι μισοί πρώτα έλεγαν Ολυμπιακός και μετά μαμά.
Διαβάστε επίσης: Νύχτα αίματος στο Παρίσι μετά το Champions League: Νεκρός οπαδός της Παρί - Στο νοσοκομείο 17χρονος
Υπάρχουν άτυποι κανόνες στον σύνδεσμο, και εννοείται πως υπάρχει ιεραρχία. Αρχηγός, στον κάθε σύνδεσμο, συνήθως, ήταν αυτός που τον είχε φτιάξει. Ακόμα υπάρχουν σύνδεσμοι που οι αρχηγοί τους είναι αυτοί που τους είχαν φτιάξει. Επειδή όμως πολλοί έχουν μεγαλώσει, η ιεραρχία πηγαίνει στον αμέσως πιο παλιό μετά.
Γενικά πρέπει να υπάρχει σεβασμός. Στις νέες γενιές, όλο και χειροτερεύει η κατάσταση. Στους συνδέσμους της ΑΕΚ βέβαια υπάρχει σεβασμός προς του παλιούς.
«Υπάρχουν σύνδεσμοι της ΑΕΚ που είναι ακόμα ρομαντικοί»
Για την καθημερινότητα ενός ατόμου σε σύνδεσμο, θα σου απαντήσω αποκλειστικά για την ΑΕΚ γιατί δεν ξέρω τι γίνεται στους άλλους συνδέσμους. Η καθημερινότητα αλλάζει ανά σύνδεσμο. Δηλαδή, υπάρχουν σύνδεσμοι της ΑΕΚ που είναι ακόμα «ρομαντικοί» και είναι και πολλοί. Και τι εννοώ με αυτό; Θα μαζευτούμε όλοι μαζί να ψήσουμε, να πιούμε τις μπύρες μας, να δούμε την ΑΕΚαρα, να γελάσουμε ή να κάνουμε γλέντι με live μουσική μέσα στον σύνδεσμο.
Ωστόσο, υπάρχουν και άλλοι που είναι αυτό που λέμε επικίνδυνοι. Υπάρχει ένας συγκεκριμένος σύνδεσμος της ΑΕΚ ας πούμε, που θεωρείται και από τους πιο δυνατούς που για να γίνεις μέλος σε αυτόν, πρέπει να είσαι μάχιμος και να ''παίζεις σφαλιάρες''.
Σίγουρα έχω κάνει πράγματα που μόνος μου δεν θα έκανα γιατί αντικειμενικά αν είσαι - όχι απλά λάτρης της ΑΕΚ αλλά και λάτρης του ποδοσφαίρου - μπορείς να ξεφύγεις. Και επειδή οι φίλαθλοι νιώθουν και την ασφάλεια του διπλανού τους, του ''αδελφού τους'', υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να κάνεις ακραία πράγματα. Πράγματα, που μόνος όχι δεν θα έκανες, θα έπρεπε να ήσουν τρελός για να το κάνεις.
Όταν είστε όλοι μαζί, εννοείται ότι αφαιρείται η ευθύνη. Όταν είστε όλοι μαζί νιώθετε ότι είστε ο ένας για τον άλλον, ότι υπάρχει αλληλοστήριξη. Η έννοια της μάζας δηλαδή, μιλάμε για πολλά άτομα στην ΑΕΚ. Και λες ''ελα τι μπορεί να γίνει, τι μπορώ να πάθω. Πάμε για την ΑΕΚάρα''. Εννοείται πως είναι καφριλίκι.
Βία υπάρχει. Καθημερινότητα δεν είναι. Μπορεί να συμβεί, αν γίνει κάτι ακραίο. Ένα καλοκαίρι πριν δύο τρία χρόνια, πέθανε ένας οπαδός της ΑΕΚ. Την επόμενη μέρα μαζευτήκαμε όλοι οι σύνδεσμοι στην Αθήνα και είπαμε ''πρέπει κάτι να κάνουμε''. Αλλά δεν είναι εσωτερική, βγαίνει κατά περιπτώσεις σε άλλες ομάδες.
«Δεν μπορούσα να κοιμηθώ το βράδυ. Εκεί, καταλαβαίνεις ότι ξεφεύγεις»
Βέβαια υπάρχουν και σύνδεσμοι που είναι κατά της βίας. Αλλά υπάρχουν και σύνδεσμοι που τα άτομα φοράνε προστατευτηκά και χτυπιούνται μεταξύ τους, με γάντια του μποξ και κάσκες σε ένα ρινγκ. Όχι για να βλάψουν ο ένας τον άλλον, αλλά για να δυναμώσουν γενικά. Εννοείται όμως παίζουν με κανόνες.
Έχει υπάρξει στιγμή που φοβήθηκα. Όχι μια αλλά πολλές φορές. Η πιο έντονη όμως ήταν μια. Που φοβήθηκα, όχι για την σωματική μου ακεραιότητα αλλά για την σωματική ακεραιότητα των άλλων οπαδών της αντίπαλης ομάδας. Δεν ξέραμε από τα χτυπήματα που είχαν φάει, αν είναι καλά, αν ζουν. Εκεί είναι μια στιγμή που ταρακουνήθηκα πάρα πολύ. Μέχρι να μάθω από τις ειδήσεις ότι είναι καλά, δεν μπορούσα να κοιμηθώ το βράδυ, είχα άγχος. Εκεί καταλαβαίνεις ότι ξεφεύγεις. Και είναι κρίμα να χαλάσεις την ζωή σου επειδή απλά ξέφυγες.
Στους άλλους συνδέσμους λοιπόν, δεν πηγαίνω. Γιατί εξυπηρετούν συμφέροντα άλλων ανθρώπων, προσωπικά και όχι την ΑΕΚ. Δηλαδή το ότι έχεις δημιουργήσει μια εγκληματική οργάνωση για να πουλάς ναρκωτικά, μέσα από τους συνδέσμους, να κάνεις μπραβιλίκια, δουλειές κλπ δεν έχει σχέση με την ΑΕΚ, έχει σχέση με το ότι εσύ θέλεις να βγάλεις λεφτά και χρησιμοποιείς ηλιθιους οπαδούς, ή πιτσιρικάδες που ακόμα δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Είναι σε μια ηλικία δηλαδή που δεν γνωρίζουν. Και εγώ τα έχω περάσει.
«Παλιά δεν φώναζαν συνθήματα, τα τραγουδούσαν»
Θα ήθελα να σου πω και λίγο για τους παλιούς. Οι άνω των 45 είναι πιο ρομαντικοί. Επειδή στις μέρες μας ο οπαδισμός έχει ξεφύγει. Παλιά δεν φωνάζανε συνθήματα, τραγουδούσαν. Τα συνθήματα ήταν πιο χαρούμενα. Δεν χρησιμοποιούσαν ούτε μαχαίεια ούτε λοστούς. Τώρα σε ρωτάνε τι ομάδα, είσαι και αν δεν απαντήσεις αυτό που θέλουν να ακούσουν μπορεί και να σε μαχαιρώσουν.
Σαν οπαδός, γιατί ακόμα είμαι οπαδός, παρόλο που δεν πηγαίνω πια στους συνδέσμους για όλους αυτούς τους λόγους, η αγάπη και η τρέλα που έχουμε για την ΑΕΚ, αλήθεια θεωρώ ότι είναι κάτι πολύ όμορφο. Τον Χατζηχρήστο τον είχαμε και σαν πατέρα κάποιοι.
Διαβάστε επίσης: Σεβασμός στους οπαδούς: Ο Χατζηχρήστος ήταν απ' αυτούς
Παιδιά δεν είναι ηλίθιο. Τα συναισθήματα που έχουμε νιώσει, δύσκολα θα τα νιώσει κανείς στη ζωή του».
- Οπαδός - Αθήνα - 22 ετών
Πρώτη φορά, μπήκα σε σύνδεσμο γύρω στα 15 - 16 ετών. Παρόλα αυτά δεν είχα γραφτεί ποτέ σε κανέναν. Αυτό που με είχε τραβήξει δεν ήταν το να ανήκω κάπου. Ήταν η αγάπη και η τρέλα για μια συγκεκριμένη ομάδα, και το κοινό πάθος.
Η γειτονιά δεν έπαιξε κανένα ρόλο. Ίσα ίσα ήταν το ακριβώς αντίθετο. Ήταν γειτονιά και περιοχή ''άλλης ομάδας''. Ο λόγος ήταν ότι ήταν ο πατέρας μου. Αν είναι κάτ, ήταν αυτό.
Εννοείται υπάρχουν άτυποι κανόνες στους συνδέσμους. Κατά κύριο λόγο είναι ότι, πιο ψηλά, ήταν αυτοί που πληρώνονταν από τη διοίκηση, και όλοι οι άλλοι ήταν πιο χαμηλά.
«Ούτε ματς, ούτε τίποτα. Πήγαιναν για μπάχαλα»
Ως προς την καθημερινότητα. Όταν υπήρχε ματς ας πούμε, υπήρχε πολύ αλκοόλ. Αρκετά ναρκωτικά, κατσαβίδια, σιδερομπουνιές, λοστάρια, μαχαίρια, ρόπαλα. Συνήθως υπήρχαν και λεωφορεία για να μετακινηθούν και πήγαιναν για μπάχαλα. Ούτε ματς, ούτε τίποτα, πήγαιναν για ξύλο.
Αν σε κάποια περίπτωση ήταν ματς το οποίο θα το έβλεπαν μέσα στον σύνδεσμο, και όχι στο γήπεδο, η φάση ήταν η εξής: είμαστε ανοιχτά, μπορεί να έρθουν για μπάχαλα, πρέπει να είμαστε σε επιφυλακή για να μην γίνει κάτι, να μην γίνει σκηνικό και το χάσουμε. Ήταν όλοι alert, λες και πάνε για ξύλο παρόλο που θα πήγαιναν στον σύνδεσμο.
Διαβάστε επίσης: Final Four: Δύο συλλήψεις για οπαδικά επεισόδια στην Αθήνα μετά τον τελικό
Εγώ προσωπικά δεν έχω κάνει κάτι που δεν θα έκανα μόνος μου, όσο ήμουν σε σύνδεσμο ή με τα άτομα του συνδέσμου γιατί παρόλο που τα βλέπω και συμβαίνουν μπροστά μου εγώ ποτέ δεν θα τα έκανα. Οπότε δεν έχω μετανιώσει για κάποια επιλογή.
Σίγουρα όταν είσαι με πολλά άτομα, τα οποία έχουν μια κοινή τρέλα σου είναι πολύ πιο εύκολο και δελεαστικό για να το κάνεις και εσύ, παρόλο που στο μυαλό σου δεν είναι κάτι σωστό. Οπότε σίγουρα στο μυαλό σου δεν είναι κάτι σωστό. Ο κύκλος παίζει μεγάλο ρόλο. Λίγοι πηγαίνουν και δεν συμμετέχουν. Σε φθείρει, σε τρώει. Δεν είναι εύκολο να μείνεις μακριά.
«Η βία μέσα σε έναν σύνδεσμο θεωρείται σχεδόν απαραίτητη»
Η βία μέσα σε έναν σύνδεσμο θεωρείται σχεδόν απαραίτητη. Γιατί έτσι επιβιώνεις εκεί μέσα. Αν δεν είσαι βίαιος δεν επιβιώνεις, είναι λίγο σαν τη φυλακή. Επιβιώνει ο πιο δυνατός ας πούμε. Κάποιες φορές τίθεται και θέμα ζωής ή θανάτου. Προκειμένου ο ένας να επιβληθεί στον άλλον. Αν δεν καταφέρει μόνο με λόγια ή μπουνιές, θα βγάλει μαχαίρι. Οπότε ξεφεύγει πολύ εύκολα η κατάσταση. Οποιοσδήποτε σκύψει το κεφάλι, δεν θα πάθει τίποτα. Αν πάει κόντρα όμως, δεν είναι καλά τα πράγματα.
Θυμάμαι να έχω φοβηθεί σίγουρα. Και όχι μόνο από οπαδούς άλλης ομάδας. Από περιστατικά οπαδών, ''φίλων μου''. Δηλαδή ατόμων που συναναστρεφόμουν τότε, να κάνουν σε άλλους. Λέω στον εαυτό μου ΄΄με τι άτομα αράζω και συναναστρέφομαι;''.
Δεν έχω απομακρυνθεί εντελώς ακόμα γιατί προσπαθώ να επικεντρωθώ μόνο στα θετικά, που το μόνο θετικό είναι η κοινή αγάπη για μια ομάδα, γιατί όντως υπάρχει αγάπη. Απλά αυτή ξεφεύγει και φτάνει σε σημεία που δεν κάνουνε, σε ακρότητες. Προσπαθώ λοιπόν, να κρατήσω αυτό παρόλο που ξέρω ότι είναι μια παγίδα γενικότερα. Πέρα από τους συνδέσμους, όλη η φάση με το ποδόσφαιρο είναι μια καλοστημένη απάτη και είμαι θύμα αυτής. Τι γνωρίζω και δεν ξέρω καν αν μπορώ να βγω από αυτό. Βασικά έχω βγει με το ένα πόδι... αλλά πολλοί είναι σε αυτή την τρύπα και δεν μπορούν να βγουν. Και το κατανοώ, δεν το κατηγορώ.
- Οπαδός - Επαρχία - 30 ετών
Η πρώτη φορά που μπήκα σε σύνδεσμο ήταν ως φοιτητής, στο πρώτο έτος. Αυτό που με τράβηξε ήταν κυρίως η ομάδα και η παρέα, η γειτονιά μου δεν έπαιζε τόσο ρόλο.
Φυσικά και υπάρχουν και άτυποι κανόνες και ιεραρχία. Ωστόσο δεν σε αναγκάζει κανείς, τουλάχιστον εκεί που είμαι εγώ, να κάνεις πράγματα που δεν θέλεις. Οπότε ούτε και εγώ έκανα τέτοια πράγματα.
«Στην επαρχία οι σύνδεσμοι είναι πιο χαλαροί, δεν υπάρχει χουλιγκανισμός»
Η βία θεωρείται κανονική σε κάποιες περιπτώσεις. Αλλά πάντα υπάρχουν κάποια όρια, τουλάχιστον από όσα έχουν δει τα δικά μου μάτια και έχω βιώσει. Και σίγουρα υπάρχουν φορές που έχω φοβηθεί αλλά όχι σε περιστατικό εντός του δικού μου συνδέσμου, σε ένα περιστατικό εκτός.
Γενικά βρίσκομαι στην επαρχία. Εκεί τα πράγματα είναι διαφορετικά από την Αθήνα. Οι επαρχιώτικοι σύνδεσμοι είναι πιο χαλαροί από το χάος της Αθήνας. Υπάρχει οπαδισμός αλλά όχι ακραίος χουλιγκανισμός.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
