Εσείς θα παίζατε υποβρύχιο χόκεϊ ή ποδόσφαιρο σε βάλτο; Μερικά από τα πιο τρελά αθλήματα του κόσμου

Ο αθλητισμός είναι λόγος γιορτής, διασκέδασης, κοινωνικοποίησης και επειδή ο άνθρωπος δεν σταματά ποτέ να βρίσκει νέους τρόπους εκτόνωσης, υπάρχουν πολλά παραδείγματα αθλημάτων τόσο περίεργων που αναρωτιέται κανείς πώς είναι δυνατόν να βρίσκουν θιασώτες.

Από το κυνήγι ενός κεφαλιού τυριού σε έναν λόφο, μέχρι το υποβρύχιο χόκεϊ και τον σχηματισμό ανθρώπινων πύργων, παρακάτω ακολουθούν μερικά από τα πιο αξιοπρόσεχτα αθλήματα, που - πλην των άλλων - ενέχουν και κινδύνους για τους συμμετέχοντες. 

Κυνήγι τυριού

Δεν πρόκειται για τίποτα περισσότερο απ΄αυτό που λέει τ΄όνομά του. Οι συμμετέχοντες μαζεύονται σε έναν λόφο και κατεβαίνουν την απότομη πλαγιά του με μόνο στόχο να πιάσουν ένα κεφάλι τυρί. 

Στην προσπάθεια να το πιάσουν, δεν λείπουν και τα ατυχήματα γιατί, όπως είναι φυσικό, η τυρένια ρόδα δεν υπόκειται σε κανέναν περιορισμό και η φόρα είναι αμείλικτη για το ανθρώπινο σώμα. 

Πρόκειται για ένα ετήσιο φεστιβάλ στην κομητεία Γκλόστερσαϊρ της Αγγλίας, με μεγάλη δημοφιλία. Παραμένει άγνωστος ο λόγος για τον οποίο πρωτοδημιουργήθηκε το «άθλημα», αλλά πιστεύεται πως είναι ένας τρόπος να υποδεχθούν οι ντόπιοι την άνοιξη. 

Ανά τα χρόνια, από μία μικρή αγροτική συνήθεια, έχει αναχθεί σε έναν παγκοσμίως αναγνωρισμένο διαγωνισμό με συμμετοχή από «κυνηγούς» ανά τον κόσμο. 

Πάλη δαχτύλων (ποδιού)

Άλλο ένα αξιοπερίεργο άθλημα είναι η πάλη δαχτύλων ποδιού. Και πάλι στη Βρετανία.

Οι διαγωνιζόμενοι κάθονται στο πάτωμα, ενώνουν τα δάχτυλά τους και προσπαθούν να ακινητοποιούν το πόδι του αντιπάλου τους στο έδαφος.

Οι φίλοι της πάλης είναι συγκεκριμένοι, αλλά άκρως αφοσιωμένοι. Χαρακτηριστικό πως υπάρχει μέχρι και Παγκόσμιο Πρωτάθλημα, όπου ο πρώτος νικητής λαμβάνει ένα χρυσό τρόπαιο με τη μορφή δαχτύλου. 

Το άθλημα μπορεί να φαίνεται κωμικό, αλλά απαιτεί δύναμη, στρατηγική και, ιδανικά, ένα καλό πεντικιούρ. 

Χέρλινγκ

Το χέρλινγκ είναι ένα ομαδικό άθλημα με τη χρήση μπαστουνιών. Ξεκίνησε πάνω από 3.000 χρόνια πριν και θεωρείται ένα από τα παλαιότερα αθλήματα στον κόσμο. Είναι βαθιά ριζωμένο στην ιρλανδική κουλτούρα και ιστορία.

Οι παίκτες κρατούν ένα μπαστούνι που λέγεται «χέρλι» και επιχειρούν να χτυπήσουν μία μπάλα γνωστή ως «σλίοταρ». Πρέπει να την πιάσουν με τα χέρια τους, να την ισορροπήσουν στην άκρη του μπαστουνιού και να την πετάξουν προς το αντίθετο τέρμα, καθώς επιχειρούν να ξεφύγουν από τους αντιπάλους που τρέχουν, με μένος, προς την κατεύθυνσή τους. 

Παρότι πρόκειται για ένα ακραία ανταγωνιστικό παιχνίδι, αποτελεί σύμβολο της ιρλανδικής τιμής και συχνά λογίζεται ως η «καρδιά» του αθλητισμού στη χώρα. 

Υποβρύχιο χόκεϊ 

Όπως το χόκεϊ, απλά σε ένα... διαφορετικό περιβάλλον. 

Γεννήθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο τη δεκαετία του 1950 και αποτελούσε γυμναστική για τους δύτες, που ήθελαν να μείνουν σε φόρμα.

Γνωστό και ως «χταπόδι», το υποθαλάσσιο χόκεϊ παίζεται στον πυθμένα πισίνας, όπου ομάδες, εξοπλισμένες με αναπνευστήρες, μάσκες και βατραχοπέδιλα, χρησιμοποιούν μικρά μπαστούνια για να οδηγήσουν ένα βαρύ πακ στο τέρμα της αντίπαλης ομάδας.

Οι παίκτες κάνουν βουτιές της μίας ανάσας για να μπορέσουν να σκοράρουν.

Ποδόσφαιρο... αλλιώς

Ενώ ορισμένα αθλήματα παραμένουν αμετάβλητα εδώ και αιώνες, άλλα έχουν εξελιχθεί σε απροσδόκητες, συναρπαστικές παραλλαγές. Από τα λασπωμένα χωράφια της Φινλανδίας μέχρι τα κανάλια της Ολλανδίας, η ευρωπαϊκή ήπειρος έχει να επιδείξει πολλά «διαμάντια».

Μεταξύ αυτών είναι και το ιδιαίτερο ποδόσφαιρο που παίζεται στη Φινλανδία.

Όσοι πιστεύουν ότι η παραδοσιακή μορφή του αθλήματος είναι πολύ απλή, μπορούν να αγωνιστούν μέσα σε βάλτο, με τη λάσπη να κάνει τη χαρά του σκοραρίσματος ακόμα πιο συναρπαστική. 

Εάν ο βάλτος μοιάζει πολύ... βρώμικος, το παιχνίδι μπορεί να παιχτεί και πάνω σε ποδήλατα. 

Το «ποδηλατόσφαιρο» (Cycleball ή radball), είναι ένα άθλημα όπου οι παίκτες κάνουν ποδήλατο χωρίς φρένα, χρησιμοποιώντας τους τροχούς τους για να ελέγχουν και να στέλνουν την μπάλα στο τέρμα του αντιπάλου.

Με καταγωγή από τη Γερμανία, αυτός ο συνδυασμός ποδηλασίας και ποδοσφαίρου απαιτεί άψογη ισορροπία και συντονισμό. 

Ξιφασκία με ξύλα

Στη Γαλλία υπάρχουν λάτρεις της ξιφασκίας με ξύλα. Το "Canne de combat" είναι πολεμική τέχνη που μοιάζει πολύ με τη ξιφασκία, αλλά αντί για  το ξίφος, χρησιμοποιείται ένα ξύλινο μπαστούνι. 

Με προέλευση από τον 19ο αιώνα, το εν λόγω άθλημα αναπτύχθηκε ως μέθοδος αυτοάμυνας. Ο στόχος είναι να χτυπηθεί, ακινητοποιηθεί η αφοπλιστεί ο αντίπαλος με γρήγορες και ακριβείς κινήσεις. 

Όσοι το παρακολουθούν νιώθουν πως βλέπουν μεσαιωνική ταινία δράσης ή χορευτικό μπαλέτου καθώς οι κινήσεις των αθλητών είναι εξωπραγματικές. 

Άλμα σε κανάλι

Στα επίπεδα τοπία της Ολλανδίας, όπου τα κανάλια διασχίζουν την ύπαιθρο, οι ντόπιοι αναλογίζονται εδώ και καιρό δημιουργικούς τρόπους για να περάσουν στην άλλη όχθη. 

Η λύση βρέθηκε στο "Fierljeppen", το άλμα, δηλαδή, πάνω από το κανάλι.

Χρονολογείται στον 18ο αιώνα και χρησιμοποιούνταν κυρίως από αγρότες και εργάτες που κινούνταν για να φτάσουν στην εργασίας τους, ωστόσο αργότερα μετουσιώθηκε σε άθλημα. 

Το σύγχρονο fierljeppen ορίζει πως ο αθλητής πρέπει να κάνει σπριντ προς το κανάλι, όπου έχει καρφωθεί ένα μεγάλο κοντάρι. Όταν το πιάσει, πρέπει να σκαρφαλώσει όσο πιο ψηλά μπορεί για να φτάσει στην άλλη πλευρά και να προσγειωθεί στο χωμάτινο έδαφος. Αν αποτύχει, να βρεθεί μέσα στο νερό.

Το άθλημα, που θεωρείται το αρχαιότερο της Ολλανδίας, έχει επίσημους αγώνες αλλά και ειδικές εγκαταστάσεις προπόνησης. 

Οι ανθρώπινοι πύργοι

Στην Καταλονία, πάλι, ο αθλητισμός λαμβάνει ένα κοινωνικό πρόσημο και μεταφέρει την ανάγκη στήριξης στον συνάνθρωπο. Αλλιώς, όλα καταρρέουν. 

Οι Καταλανοί αρέσκονται στο να φτιάχνουν πύργους από ανθρώπινα σώματα. Και όχι, δεν μιλάει για μερικά άτομα το ένα πάνω στο άλλο, αλλά για πολύ πιο σύνθετες καταστάσεις.

Αυτή η αιώνια πρακτική έχει τις ρίζες της στα τέλη του 18ου αιώνα, όταν χορευτικές ομάδες άρχισαν να κατασκευάζουν ανθρώπινους πύργους κατά τη διάρκεια φεστιβάλ. Με την πάροδο του χρόνου, τα γνωστά ως "castells" εξελίχθηκαν σε μια ανταγωνιστική, εξαιρετικά εξειδικευμένη μορφή τέχνης.

Σήμερα, ομάδες που ονομάζονται "colles", ανταγωνίζονται για να χτίσουν τους ψηλότερους και πιο σύνθετους ανθρώπινους πύργους, βασιζόμενοι στον τέλειο συντονισμό, τη δύναμη και την εμπιστοσύνη.

Οι "castellers" ξεκινούν σχηματίζοντας μια στέρεη βάση, με αρκετούς συμμετέχοντες να στέκονται ο ένας στους ώμους του άλλου. Καθώς προστίθενται περισσότερα επίπεδα, η κατασκευή ανεβαίνει όλο και ψηλότερα, καταλήγοντας στην "anxaneta", το άτομο στην κορυφή που σηκώνει το χέρι του για να σηματοδοτήσει την ολοκλήρωση του πύργου.

Αποτελεί ένα ισχυρό σύμβολο ενότητας και υπερηφάνειας για την καταλανική κοινότητα και από το 2010 είναι αναγνωρισμένο από την UNESCO ως μέρος της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της Καταλονίας.

Η ακραία κατάκτηση της σημαίας 

Στην Ασία και ειδικότερα στην Ιαπωνία, υπάρχει το "Bo-taoshi", που μεταφράζεται ως «μάχη σε κοντάρι».

Οι συμμετέχοντες χωρίζονται σε ομάδες των 75 ατόμων και στόχος είναι να πιαστεί η σημαία, όπου σημαία είναι ένας άνθρωπος πάνω σε ένα κοντάρι. 

Η ομάδα της σημαίας τον περιβάλει και προσπαθεί να απωθήσει, με πολύ ξύλο, όσους θέλουν να τη πιάσουν.  

Εναέρια ακροβατικά, μαζί με βόλεϊ

Στη Νοτιοανατολική Ασία, υπάρχει το "sepak takraw", ένα άθλημα που συνδυάζει ποδόσφαιρο και βόλεϊ.

Οι παίκτες χρησιμοποιούν τα πόδια, τα γόνατα, το στήθος και το κεφάλι τους για να στείλουν μια μπάλα από μπαμπού πάνω από ένα δίχτυ, εκτελώντας αναπηδήσεις και κλωτσιές, που αψηφούν τη βαρύτητα. Το αποτέλεσμα είναι ένα παιχνίδι με γρήγορο ρυθμό που είναι τόσο μαγευτικό όσο και απαιτητικό.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.