Η ενασχόληση ενός φιλάθλου με την αγαπημένη του ομάδα είναι μια «δουλειά» με ατελείωτες εργατοώρες, από εκείνες στις οποίες δεν χωράνε ρεπό.
Ωραία τα πρωταθλήματα και τα κύπελλα, αλλά τίποτα δεν κάνει την καρδιά του μέσου οπαδού στα μέρη μας, να χτυπάει πιο δυνατά από την υπογραφή ενός μάγου που θα άλλαζε τα δεδομένα στο ελληνικό πρωτάθλημα. Η ολοκλήρωση ενός καλοκαιρινού μεταγραφικού σίριαλ και το αίσιο τέλος με την υπογραφή του παίκτη θα είναι πάντα η πιο γλυκιά ικανοποίηση.
Μέχρι αυτός να αποδειχθεί άλλος ένας Φέλιξ Μπόρχα.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, μαθαίναμε τις τελευταίες εξελίξεις σχεδόν εξ ολοκλήρου από τις εφημερίδες. Οι παπατζήδες του Twitter και τα «αποκλειστικά» τους δεν υπήρχαν καν σαν ιδέα, κι όλοι εμείς που διψούσαμε για φήμες και σενάρια, περιμέναμε στωικά το πρωί για να μάθουμε αν τελικά «προχωράει του Ζε Ρομπέρτο στον Ολυμπιακό».
Ένα καθόλου τυχαίο παράδειγμα ποδοσφαιριστή φυσικά, μια γραφική περίπτωση «καλοκαιρινής βόμβας» από εκείνες που κάθε Αύγουστο έσκαγαν στο λιμάνι του Πειραιά. Τόσο κλισέ που αν υπήρχε ερώτηση στο Πες Βρες για 10 παίκτες που κάθε καλοκαίρι ερχόντουσαν στον Ολυμπιακό, ο Βραζιλιάνος μέσος θα έπαιρνε βαριά δύο πόντους.
Στην ίδια κατηγορία ποδοσφαιριστών που απασχολούσαν σε κάθε μεταγραφική περίοδο την ομάδα του Ολυμπιακού, τα πρώτα ονόματα που μου έρχονται στο μυαλό είναι οι Κάλστρομ, Μπεν Αρφά και Νενέ, ενώ οι πιο μυημένοι ίσως θυμάστε και τον Ντραγκουτίνοβιτς. Στο δικό μου κεφάλι, είχε καρφωθεί η περίπτωση του Σέζαρ Ντελγκάδο.
Ο «Τσελίτο» ήταν από τις μεγαλύτερες ποδοσφαιρικές μου καψούρες και ήθελα σαν τρελός να τον δω να φοράει τα ερυθρόλευκα. Σε ηλικία 11 ετών λοιπόν, αποφάσισα να επικοινωνήσω, ως άλλος Μίνο Ραϊόλα, αυτή μου την επιθυμία στην αγαπημένη μου ομάδα, μέσα από ένα γράμμα που εστάλη από την Θεσσαλονίκη και μάλλον δεν παραδόθηκε ποτέ στον Πειραιά.
Από την σύντομη έρευνα που είχα κάνει εκτελώντας χρέη σκάουτερ στην Λατινική Αμερική, διαπίστωσα ότι ο εξτρέμ της Κρουζ Αζούλ δεν είχε άλλη πρόταση στα χέρια του και θεωρούσα ότι το timing ήταν ιδανικό. Έβλεπα στον Αργεντινό παικταρά, τον ιδανικό αντικαταστάτη του μεγάλου Τζόλε, ο οποίος είχε πλέον μεγαλώσει και σε λίγο καιρό θα κρεμούσε τα παπούτσια του.
Η ομάδα μάλλον δεν χρειαζόταν ενίσχυση μόνο στην επίθεση και επειδή δεν με έπειθε ιδιαίτερα η αμυντική γραμμή του Ολυμπιακού τότε, αποφάσισα στο ίδιο γράμμα να προτείνω και την περίπτωση του Σωτήρη Κυριάκου για να κάνω την δουλειά του Τάκη Λεμονή πιο εύκολη στα μετόπισθεν, υπογραμμίζοντας μάλιστα ότι ο μόνος στόπερ που εμπιστεύομασταν ήταν ο Παρασκευάς Άντζας.
Στο μυαλό ενός μικρού παιδιού, το δίδυμο Άντζας - Κυριάκος θα ήταν το ιδανικό. Μάλλον δεν είχα προλάβει να δω τον αγώνα της Λεωφόρου πριν λίγα χρόνια, ή θα ήμουν απλώς αρκετά ονειροπόλος. Μετά κατάλαβα.
Διαβάστε ακόμη
- QUIZ 100 χρόνια Ολυμπιακός: Θυμάσαι τους ευρωπαϊκούς τίτλους της ομάδας;
- Τρεις γενιές φιλάθλων του Ολυμπιακού μιλούν για τη μεγάλη τους αγάπη
- 100 χρόνια Ολυμπιακός: Τα κορίτσια της ερυθρόλευκης κερκίδας
- Όταν στην ταβέρνα του Μοίρα στον Πειραιά «γεννήθηκε» ο Ολυμπιακός
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
