Native Οι ήρωες της διπλανής πόρτας

«200 ολόκληρα χρόνια μετά τον αγώνα για την απελευθέρωση κι εμείς οι Έλληνες αποδεικνύουμε ότι ακόμη το λέει η καρδιά μας!», αναφώνησε η κυρία Νέλλυ. «Πάρε για παράδειγμα τη Μαρίζα και τον Γιάννη από τον τρίτο!», συνεχίζει η κυρία Νέλλυ. Και εξηγεί περαιτέρω: «Με τρία παιδιά, σκυλάκι, full time δουλειά, βοήθεια από πουθενά… Και τρέχουν εθελοντικά σε δράσεις για να καθαρίσουν τη γειτονιά. Και η πόρτα τους; Πάντα ανοιχτή για όποιον χρειαστεί κάτι!». Αυτή είναι η πραγματική έννοια του να νοιάζεσαι και να προσφέρεις με τη στάση σου ένα μικρό λιθαράκι στον πολιτισμό της καθημερινότητας.  

Η κυρία Νέλλυ, αυτή η ηλικιωμένη λεβέντισσα, που κρατάει τα μπόσικα όλης της γειτονιάς, από το φιλόξενο παρατηρητήριο της, εκεί στον πρώτο όροφο της πολυκατοικίας που μένει μόνη, από τότε που έχασε τον αγαπημένο της σύντροφο. Πού την χάνεις, πού την βρίσκεις, στο παράθυρο. Περνά τις ώρες της νωχελικά, δίπλα στους φίκους και τις αζαλέες, μιλώντας ενίοτε μαζί τους, αγκαλιά με τον καφετί γάτο της, χαιρετώντας τους ενοίκους που μπαινοβγαίνουν στην πολυκατοικία.

Δεν είναι αδιάκριτη. Παρατηρεί τον κόσμο με το αγνό ενδιαφέρον ενός μικρού παιδιού… «73 Μαΐων», όπως αναφέρει χαριτολογώντας. «Να ζήσεις μόνο μίαν αυγή, τόση ζωή σε φτάνει, ρόδο π' ανθεί πολύ καιρό, τη μυρωδιά του χάνει», λέει ένα από τα αγαπημένα της δημοτικά τραγούδια. Μα η κυρία Νέλλυ επιμένει να κρατάει τα αρώματα της ζωής της ζωντανά. Θέλει να ανταλλάξει ένα νεύμα, μια καλημέρα, δυο κουβέντες με τον περίγυρό της. Να συνδεθεί με το τώρα -παρά τα 73 της χρόνια- να πιάσει τον παλμό της ημέρας. Αυτό θέλει. 

«Τα 73 είναι τα νέα 63!», την πείραζε τις προάλλες ο Κωστής, ο νεαρός μουσικός από δίπλα, με τον οποίο την χωρίζουν τόσα, μα και άλλα τόσα την συνδέουν. Η αγάπη τους, ας πούμε, για την παραδοσιακή μουσική. «63! Όσα και τα δημοτικά τραγούδια που παρουσιάζει η πρωτοβουλία της Lidl Ελλάς 200 χρόνια Δημοτικό Τραγούδι! Το πήρε το αυτί σου κυρία Νέλλυ;». 

Όχι δεν το είχε πάρει το αυτί της, μα φυσικά και ήθελε να μάθει, ρωτώντας τι και πώς με ασυγκράτητο ενθουσιασμό! Και εκείνος της εξήγησε πως αυτό το πρωτότυπο και πολύπλευρο πρόγραμμα δράσεων, φέρνει το δημοτικό τραγούδι στο προσκήνιο, πιο επίκαιρο από ποτέ, εκτελεσμένο από σύγχρονους ερμηνευτές, μπολιασμένο με φρέσκα ακούσματα, αλλά με το μεγαλειώδες του νόημα διαχρονικό και ανόθευτο. Άλλωστε, οι Έλληνες και η μουσική 200 χρόνια τώρα, συμπορεύονται και πάνε μαζί! 

«Να έρθεις μια μέρα, να μου βάλεις να ακούσω», του ζήτησε με λαχτάρα η κυρία Νέλλυ, δείχνοντάς του το πιο γλυκό της χαμόγελο και εκείνος… πώς να της το αρνηθεί; Η γεμάτη ζωντάνια παρουσία της του θυμίζει πως, όπως με τη μουσική, έτσι και με τους ανθρώπους· ο χρόνος κάνει την εμφάνισή του, μόνο όταν παραδοθείς στην ποσότητά του και του επιτρέψεις να περάσει από πάνω σου. Μα η κυρία Νέλλυ ξέρει πώς να στήνει οδοφράγματα και να αντιστέκεται στην επέλασή του. Λεβέντισσα, είπαμε. Σαν να ξεπήδησε από κάποιο δημώδη στίχο. 

«Τι όμορφη που είναι τούτη η γειτονιά», σκέφτεται καμιά φορά τα απογεύματα, όταν πιάνει να σουρουπώνει και ακούει τα διπλανά διαμερίσματα να πάλλονται με ζωή. Την Ελένη που τσιγαρίζει το κρεμμύδι και ποιος ξέρει τι νοστιμιές ετοιμάζει, όσο η μικρή της χτυπάει τα κατσαρολικά και τραγουδάει ένα τρυφερά παράφωνο «ρα πα παμ παμ» και ας κοντεύει Πάσχα. Τον Κωστή που τώρα πιάνει την ηλεκτρική κιθάρα, αρχίζοντας πάλι τους πειραματισμούς. Σήμερα σειρά έχει το «Χελιδονάκι». Το άκουσε ερμηνευμένο από τη Δήμητρα Γαλάνη  -καθώς τσέκαρε τα 7 πρώτα τραγούδια από τη Συλλογή 1, στην πλατφόρμα https://200xroniadimotikotragoudi.gr. Δεν το σκέφτηκε πολύ και είπε να το «πειράξει» λίγο με τη σειρά του.

Πόσο υπέροχο είναι να νιώθεις κοντά με τους ανθρώπους, ακόμα και όταν σε χωρίζουν τόσα· τοίχοι από άψυχο μπετόν και μάσκες από αντιβακτηριδιακό υλικό. Αυτοί είναι οι ήρωες στην Ελλάδα του ᾽21· όλοι αυτοί που αγωνίζονται να κάνουν την κάθε μέρα να αξίζει! Αυτοί που βρίσκουν τρόπους να χτίσουν μια καθημερινότητα που σφύζει από αγαπημένες γεύσεις και μυρωδιές, φροντίδα και αγάπη. Μαχόμενοι καθημερινά για την κατάκτηση ενός καλύτερου αύριο. Τούτα συλλογίζεται η κυρία Νέλλυ ενώ η καρδιά της σκιρτάει στη σκέψη της επαναστατικής στιγμής, όταν θα σφίξει ξανά την Αννέτα και τη Ζωή, τις αγαπημένες της εγγονές, στην αγκαλιά της. Μέχρι τότε, λέει να ετοιμάσει την καινούρια λίστα με τα ψώνια της εβδομάδας. Είναι η καλύτερη αφορμή για να τις δει, έστω στα κλεφτά, όταν έρθουν να της αφήσουν τις παραγεμισμένες σακούλες από το Lidl στην πόρτα της. 

«Είμαι ευγνώμων που λαμβάνω τόση πολλή αγάπη», ακούγεται τώρα το τραγούδι της Κατερίνας Πολέμη, το 4ο κομμάτι της Συλλογής 1, από το σπίτι του Κωστή. Και καθώς η κυρία Νέλλυ βλέπει στο παράθυρό της την αντανάκλαση του ήλιου που δύει, βάφοντας το δωμάτιο πορτοκαλί και ζεσταίνοντάς της την καρδιά, όλος ο πλούτος των συναισθημάτων της συμπυκνώνεται σε αυτήν ακριβώς τη λέξη: Ευγνώμων. 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.