Μενού
  • Α-
  • Α+

Ο τρόμος ζωγραφισμένος στα πρόσωπα των επιβατών που πασχίζουν να κρατηθούν από οπουδήποτε για να μη βρεθούν στη θάλασσα, φωνές και ουρλιαχτά, αντικείμενα να πετούν κυριολεκτικά στον αέρα και όλα αυτά σε μια μάχη με τα κύματα των 9 μποφόρ. Πράγματα... συνηθισμένα για όσους έχουν ταξιδέψει έστω και μια φορά στη ζωή τους με το «Εξπρές Σκοπελίτη» που πριν από λίγες ημέρες βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο της επικαιρότητας όταν πήγε να «δέσει» με 9 μποφόρ στο λιμάνι της Σχοινούσας. 

Διαβάστε ακόμη: Σχοινούσα: Φωνές τρόμου στο «Εξπρές Σκοπελίτη» που πήγε να δέσει με 9 μποφόρ

Η μπουκαπόρτα χτυπιόταν σαν χταπόδι στη μικρή προβλήτα και το πλοίο κουνιόταν σαν φουσκωτή βάρκα με τον καπετάνιο στα μάτια των επιβατών να μοιάζει υπερήρωας, αλλά στο δικό του μυαλό να πλανάται το... άλλη μια μέρα στη δουλειά της «άγονης γραμμής» των Μικρών Κυκλάδων. Ο Σκοπελίτης έχει παράδοση στο να παλεύει με τα κύματα χειμώνα - καλοκαίρι και όχι μόνο για τουριστικούς λόγους, αφού πολλές φορές επιστρατεύεται για να κάνει και διακομιδές και να σώσει ανθρώπινες ζωές! 

Ο καπετάνιος διευθύνει ορχήστρα στη μανιασμένη θάλασσα

Ο Σκοπελίτης δεν είναι ένα καράβι σαν όλα τα άλλα. Είναι ξεχωριστό. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι ένα καράβι με τον δικό του χαρακτήρα και προσωπικότητα. Δεν είναι τυχαίο ότι αποτέλεσε την έμπνευση για να γίνει ντοκιμαντέρ που προβλήθηκε στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Η ιστορία του μοιάζει απίστευτη, οι πλοιοκτήτες του βγαλμένοι από άλλη εποχή και το πλήρωμά του πάντα... διαφορετικό, αλλά πάντα πιστό στην εξυπηρέτηση του επιβάτη. Ο δε καπετάνιος στη γέφυρα, μοιάζει να διευθύνει ορχήστρα στη μανιασμένη θάλασσα. Ο Καπετάν Γιάννης Φωστιέρης και το πλήρωμά του είναι αυτοί οι άνθρωποι που χειμώνα - καλοκαίρι δίνουν ζωή στις Μικρές Κυκλάδες και αψηφώντας τους κινδύνους των μποφόρ, λύνουν κάβους και ταξιδεύουν σαν να μην υπάρχει αύριο.

Η ιστορία των «Φωστιέρηδων»

Ο Σκοπελίτης δεν είναι μία... απρόσωπη επιχείρηση, αλλά το δεύτερο σπίτι τόσο για τους ιδιοκτήτες, το πλήρωμα και τους κατοίκους των Μικρών Κυκλάδων που αγαπούν το καράβι. Η οικογένεια Φωστιέρη έχει καταγωγή από τη Σκόπελο. Ένας προπάππους πήγε από το νησί των Σποράδων στη Σύμη και έτσι του «κόλλησε» το παρατσούκλι που μετέπειτα έγινε και το επίθετο σε ένα από τα καΐκια των «Φωστιέρηδων» που ταξίδευαν στην άγονη γραμμή στο παρελθόν. Το πρώτο πλεούμενο του καπετάν Δημήτρη ήταν ένα καΐκι, ο «Πανορμίτης», 13 μέτρα, με το οποίο έκανε το «ταχυδρομείο» των Μικρών Κυκλάδων το 1958. «Η γραμμή έφερνε τον σάκο με τα γράμματα, τρόφιμα και κάποιες λίγες φορές... κανέναν επιβάτη. Τις ημέρες που δεν υπήρχε προγραμματισμένο δρομολόγιο, έβγαινε στη θάλασσα ακόμα και για ψάρεμα.

Η διαδρομή του Σκοπελίτη στο... χρόνο

Με αυτά τα ξύλινα πλεούμενα ο καπετάν Δημήτρης, αλλά και αργότερα με τα σκαριά από μέταλλο, ασκούσε στην κυριολεξία, κοινωνικό έργο. Επιανε το τιμόνι με απίστευτες φουρτούνες, έκανε τον σταυρό του και έβγαινε στα ανοιχτά για να πάει να μεταφέρει εγκύους, αρρώστους και έσωζε ανθρώπους που κινδύνευαν στη θάλασσα. «Δίπλα του έμαθα και εγώ να καπετανεύω από μικρός», είχε αποκαλύψει ο σημερινός καπετάνιος του Σκοπελίτη, Γιάννης Φωστιέρης σε συνέντευξή του πριν από περίπου δύο χρόνια στην «Καθημερινή». Αυτός ανέλαβε τη δουλειά από τον πατέρα του το 1985: «Εκείνη τη χρονιά πήραμε ένα βαποράκι που για πρώτη φορά πήρε το όνομα ''Σκοπελίτης'' γιατί όποιο όνομα και να του δίναμε, οι άνθρωποι στα νησιά έλεγαν: έρχεται ο ''Σκοπελίτης''. Χάρις σε εμάς έγινε ουσιαστικά η πρώτη εσωτερική σύνδεση των Κυκλάδων, πριν από τα φεριμπότ».

«Τούτο το βαποράκι, που το σκαρώσαμε το 1998, οι Κυκλαδίτες το θεωρούν σπίτι τους. Δίνουν στο πλήρωμα τις κάρτες τους να τους σηκώσουν χρήματα, τις δόσεις της εφορίας, να αγοράσουν φάρμακα. Οσο και να φυσάει στο Ικάριο που' ναι από τα πιο άγρια μπουγάζια, δεν σταματάμε. Οι ντόπιοι μας εμπιστεύονται, μας περιμένουνε. Ετσι και εμείς ρετζιάρουμε, ρισκάρουμε δηλαδή. Αλλά το χρωστάμε στους ανθρώπους που δεν έχουν άλλο στήριγμα», κατέληξε ο καπετάν Γιάννης.

Αξίζει να αναφερθεί πως στο ντοκιμαντέρ για τον Σκοπελίτη, η μουσική που έγραψε ο Αλκίνοος Ιωαννίδης είναι μία σύνθεση από τους ήχους του ίδιου του πλοίου και της φύσης των Μικρών Κυκλάδων. Δεν θα μπορούσε να είναι κάτι λιγότερο αυθεντικό...