H έλλειψη γνώσης πάνω στην ιστορία του κτιριακού συγκροτήματος δεν μας βοηθούν να κατανοήσουμε το τι διακυβεύεται με την «ανάπλαση» στα Κατηλειμμένα Προσφυγικά της Αλεξάνδρας.
Καταλαβαίνουμε ωστόσο, ότι διακυβεύονται πολλά, όταν δύο άτομα της κοινότητας έχουν φτάσει στο σημείο να ξεκινήσουν απεργία πείνας. «Θα ακολουθήσουν και άλλοι απεργοί πείνας», είπαν στο Reader δύο μέλη της κοινότητας που μας έδωσαν έναν πλήρη οδηγό για τα σπίτια στη λεωφόρο.
Το συγκρότημα των Προσφυγικών οικοδομήθηκε το 1933 – 1936 για να στεγάσει πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία. Ωστόσο, την περίοδο του 2008 - 2010 ξεκίνησε η πρώτη συλλογικοποίηση, εκδιώχθηκαν οι μαφίες που ζούσαν μέσα, και δημιουργήθηκε μια αυτο-οργανωμένη κοινότητα, με κοινωνικές δομές, συνελεύσεις και συγκεκριμένο τρόπο λειτουργίας. Η λέξη κοινότητα, αποδίδει ακριβώς το πλαίσιο των Προσφυγικών.
Μεγάλη συζήτηση έχει ανοίξει με τα σχέδια της Περιφέρειας για ανάπλαση, ένα μεγάλο έργο δηλαδή για τα Προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, με κύριο στόχο τη μετατροπή των τεσσάρων πρώτων πολυκατοικιών σε κοινωνικές κατοικίες. Είναι όμως εφικτή η ανάπλαση; Θα γίνει όντως ανάπλαση; Τι θα απογίνει η μεγαλύτερη χωρικά και αριθμητικά κοινότητα της Ελλάδας και ένα από τα μεγαλύτερα εγχειρήματα σε ευρωπαϊκό έδαφος;
Δύο μέλη της Κοινότητας Κατειλημμένων Προσφυγικών Λεωφόρου Αλεξάνδρας έδωσαν απαντήσεις στο Reader.
Η Περιφέρεια μέχρι στιγμής, δεν ανταποκρίθηκε στο αίτημα του Reader για σχολιασμό.
Αρχική Συλλογικοποίηση και εκδίωξη μαφιών από την Κοινότητα
Μεγάλο ρόλο για την κατανόηση του «τι εστί η κοινότητα» στα Προσφυγικά παίζει η αναφορά στην πρώτη συλλογικοποίηση και οργάνωση, που έκανε τα Προσφυγικά να λειτουργούν με τον τρόπο που λειτουργούν σήμερα.
«Η κοινότητα δημιουργήθηκε το 2010, έγινε η πρώτη συλλογικοποίηση. Να πούμε ότι έχει μια σημασία να καταλάβει κανείς πώς βρέθηκαν εδώ άνθρωποι. Εκτός από τα Δεκεμβριανά, που είναι γνωστό ότι μεγάλες μάχες δόθηκαν εδώ πέρα, η δεύτερη μεγαλύτερη επίθεση που έγινε στα Προσφυγικά είναι εκεί στο 2000. Πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, όπου το κράτος αποφάσισε ότι θέλει να πάρει ξανά αυτά τα σπίτια.
Διαβάστε επίσης: Λεωφόρος Αλεξάνδρας: Από ποια πήρε το όνομά της - Η σχέση με τη δολοφονία του Ρασπούτιν
Είχαν προηγηθεί και διάφορα άλλα πλάνα, αλλά αυτό ήταν το πιο καταστροφικό γιατί προχώρησε στην αρχή σε αναγκαστικές απαλλοτριώσεις και μετά, με απόλυτη τρομοκρατία και υπό το καθεστώς και επόμενων αναγκαστικών απαλλοτριώσεων έδωσε κάποια λίγα λεφτά που αναλογούσαν στην αγοραστική τους αξία και ανάγκασε τους περισσότερους κατοίκους και νόμιμους ιδιοκτήτες να φύγουν.
Παρόλα αυτά όμως κάποιοι παρέμειναν, υποτίθεται ότι είναι 51. Αυτοί προσέφυγαν στην Αρχιτεκτονική Σχολή, η οποία βοήθησε πάρα πολύ και σε άλλους φορείς, οι οποίοι προσέφυγαν στο ΣτΕ και ανακηρύχθηκαν διατηρητέα και ιστορικά νεότερα μνημεία, το 2003 οι δύο σειρές, και στη συνέχεια, το 2009, και τα υπόλοιπα κτιριακά συγκροτήματα. Είναι 228 σπίτια των 55 τετραγωνικών.
Οπότε αυτός ο αναγκαστικός εκτοπισμός των νόμιμων τότε κατοίκων δημιούργησε ένα κενό. Μια γειτονιά «φάντασμα», η οποία άρχισε να καταλαμβάνεται σιγά σιγά και από άτομα από τον ελευθεριακό αναρχικό χώρο και από διάφορες τουρκικές οργανώσεις, και από άτομα που ήταν άστεγοι ή τοξικοεξαρτημένοι, αλλά μεταξύ αυτών και μαφίες που λυμαίνονταν τα σπίτια. Νοικιάζοντάς τα, πουλώντας τα δίνοντας ένα κλειδί, είτε φτιάχνοντας ναρκωτικά.
Οπότε η αφορμή της συλλογικοποίησης ήταν αυτή η αντιμετώπιση των μαφιών, οι οποίες εκδιώχθηκαν σταδιακά από την Κοινότητα έως το 2014».
Το καταστατικό πλαίσιο της κοινότητας, οι 4 βασικοί άξονες και οι πρώτες δομές
Όπως μας είπαν τα μέλη της κοινότητας, το 2012 δημιουργήθηκε το καταστατικό πλαίσιο της κοινότητας που βασίζεται σε 4 άξονες και είναι οι ίδιοι μέχρι σήμερα:
- Κοινοκτημοσύνη - τα σπίτια είναι ευθύνη της κοινότητας
- Δεν επιτρέπεται να παίρνουμε χρήματα μεταξύ μας για όποια δουλειά κάνουμε εντός κοινότητας
- Δεν επιτρέπεται η εμπορία ναρκωτικών
- Δεν επιτρέπεται η βία μεταξύ των μελών
Από τότε άρχισαν να χτίζονται και οι πρώτες δομές. Ενδεικτικά:
- συλλογική κουζίνα
- σκίπινγκ, που είναι το να πηγαίνεις στις λαϊκές αγορές προς το τέλος και να παίρνεις φρούτα και λαχανικά τα οποία διαμοιράζονται μέσα στη γειτονιά - και όχι μόνο, αλλά και σε άπορους της ευρύτερης περιοχής
- δομή σινεμά για παιδιά και ενήλικες
- δομή παιδικού στεκιού και αυτομόρφωσης όπου γίνονται ενισχυτικά μαθήματα και βρεφονηπιακός
- δομή υγείας (και για ανθρώπους εκτός Κοινότητας που έχουν ανάγκη), με παθολόγο, οδοντίατρο, γενικό ιατρό, ψυχολόγο, ψυχίατρους κλπ.
- δομή φιλοξενίας του Αγίου Σάββα, που είναι για συνοδούς και ασθενείς οι οποίοι είναι επίσης εκτός Κοινότητας. Άνθρωποι από την επαρχία που δεν έχουν πού να μείνουν
- κουζίνα αλληλεγγύης αστέγων πενθήμερη, με πάνω από 150 γεύματα την ημέρα
- γυναικεία δομή με ξενώνα για γυναίκες σε έκτακτη ανάγκη, κυρίως για έμφυλη βία
- δομή φούρνου
- δομή βιβλιοθήκης
- παιδικό στέκι
- γυναικεία δομή κ.α.
Αξίζει να σημειωθεί ότι τα προσφυγικά φιλοξενούν πάνω από 400 άτομα και 50 παιδιά από 6 μηνών μέχρι 17 ετών.
Ιδιοκτησιακό καθεστώς
Το ιδιοκτησιακό καθεστώς των προσφυγικών, είναι επίσης περίπλοκο. Εμπλέκεται η Περιφέρεια, ο δήμος Αθηναίων, ενώ κάποια σπίτια ανήκουν σε ιδιώτες.
«Υπάρχει μια ασάφεια για το τι ανήκει σε ποιον. Εμείς θεωρούμε ότι αυτή η ασάφεια δεν είναι καταλάθος. Είναι πολύ στοχευμένη. Να πούμε ότι το οικόπεδο πάνω στο οποίο χτίστηκε, είναι ιδιοκτησία του Δήμου Αθηναίων. Οπότε οι περιβάλλοντες χώροι ανήκουν έτσι και αλλιώς στην ευθύνη του Δήμου.
Όταν τα πήρε η ΚΕΔ το 2000, μετά τα πέρασε στο Ταμείο Αξιοποίησης Ιδιωτικής Περιουσίας του Δημοσίου - ΤΑΙΠΕΔ το 2014 και μετά το 2016 πέρασαν στην Περιφέρεια. Υποτίθεται ότι είναι 177 σπίτια, τα οποία ανήκουν στην Περιφέρεια. Παρόλα αυτά, η Περιφέρεια τώρα που έχει βάλει πλάνο μπροστά μαζί με τη ΔΥΠΑ και το Υπουργείο Πολιτισμού, λέει ότι αυτά της ανήκουν εξ' όλοκλήρου.
Δεν της ανήκουν εξ ολοκλήρου. Υπάρχουν και ιδιοκτήτες. Οι οποίοι άνθρωποι - ηλικιωμένοι πια- είναι για ακόμη μια φορά ανήσυχοι και λένε, πάλι τα ίδια, πάλι έρχονται να μας πάρουν τα σπίτια μας;».
Συντήρηση κτιρίων από την κοινότητα: «Υπήρχε πολύ μεγάλος κόπος για να φτιαχτεί όλο αυτό»
Το κτιριακό συγκρότημα ήταν για χρόνια εγκαταλελειμμένο, μέχρι και το 2010 όπου οργανώθηκε η Κοινότητα και «έφερε και πάλι ζωή τα κτίρια».
Τα μέλη της κοινότητας εξηγούν: «Από όταν άδειασε το 2000, που τότε η γειτονιά βρέθηκε σε μια εγκατάλειψη, από όταν έδιωξαν τους ανθρώπους εδώ μέσα, άρχισε ο κόσμος σιγά σιγά να μπαίνει. Στην αρχή το συντηρούσε λίγο αυθόρμητα. Όταν οργανώθηκε η κοινότητα και αφού έδιωξε και τις ναρκομαφίες, είδε τι ανάγκες υπάρχουν, πώς να φτιαχτούν τα κτίρια, και έφτιαξε και τις δομές.
Τα σπίτια συντηρήθηκαν από τους ανθρώπους που μπήκαν μέσα. Αργότερα δημιουργήθηκε και η τεχνική ομάδα, που είναι αυτή που βοηθάει στη συντήρηση των σπιτιών. Αυτό το σπίτι τη στιγμή που μιλάμε, ήταν ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι, Τώρα έχει πάρει καλή μορφή. Τα σπίτια πλέον, είναι λειτουργικά, φτιαγμένα, για να μπορούν οι άνθρωποι να ζουν.
Σε κάποια σπίτια είχαμε βρει μέχρι και ανοιχτό ουρανό από πάνω. Υπάρχει πολύ μεγάλος κόπος και καταβολή μεγάλων δυνάμεων για να μπορέσουν να επιβιώσουν αυτά τα κτίρια».
Παιδιά και ενήλικες παίρνουν τον λόγο: Πώς παίρνει αποφάσεις η κοινότητα
«Οι αποφάσεις παίρνονται με αμεσο-δημοκρατικό τρόπο. Έχουμε το βασικό αποφασιστικό μας όργανο που είναι η συνέλευση της Δευτέρας. Εκεί παίρνονται οι αποφάσεις. Και στις μεγάλες απολογιστικές συνελεύσεις.
Οι μεγάλες απολογιστικές συνελεύσεις γίνονται κάθε τρία χρόνια. Είναι Oλομελειακό συνέδριο που συμμετέχει όλη η Κοινότητα και αποφασίζει τα πλάνα για τα επόμενα χρόνια.
Και η κάθε δομή έχει τη δική της συνέλευση. Αποφασίζει εβδομαδιαία ή έκτακτα και ορίζει ή βγάζει προτάσεις. Η Γυναικεία Δομή έχει την ίδια αποφασιστική ισχύ όπως η συνέλευση της Δευτέρας και είναι η μόνη με τέτοια ισχύ.
Τα παιδιά έχουν και αυτά τη δική τους συνέλευση και φέρνουν προτάσεις. Ας πούμε η παιδική χαρά ήταν πρόταση των παιδιών της Κοινότητας μετά την καταστολή τον Ιούνιο του 2024».
Το ζήτημα της ανάπλασης
Το φλέγον ζήτημα για τα Προσφυγικά είναι η πρόταση της Περιφέρειας Αττικής που κάνει λόγο για ανάπλαση. Την Τετάρτη 6 Απριλίου, ο αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Νίκος Παπαθανάσης, απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση του βουλευτή της Νέας Αριστεράς, Ευκλείδη Τσακαλώτου δήλωσε ότι «ξεκινάει η υλοποίηση δράσης για την ανάπλαση τμήματος του συγκροτήματος των Προσφυγικών της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, συνολικού προϋπολογισμού 12 εκατ. ευρώ».
«Πετάει ο ένας το μπαλάκι στον άλλον, χωρίς να παίρνει κανείς την ευθύνη. Όταν λέμε ευθύνη εννοούμε την πολιτική ευθύνη και το κόστος των 400 και ανθρώπων που ζουν στην Κοινότητα.
Σε όλη την κοινότητα υπάρχουν ευάλωτες ομάδες. Άνθρωποι ηλικιωμένοι, ασθενείς, κλινήρεις, άνθρωποι με ψυχικό πόνο, δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν σε μια εκκένωση. Θα μείνουν στον δρόμο.
Οπότε δεν παίρνουν την ευθύνη για τις 400 και ζωές και επιπλέον για τη ζωή των απεργών πείνας μέχρι θανάτου, από 5/2 του Αριστοτέλη Χατζή και από 1/5 της
«Αυτό που τους ενδιαφέρει είναι η εκκένωση»
«Υπάρχουν τεχνικοί λόγοι που το έργο της ανάπλασης δεν μπορεί να προχωρήσει. Όλο αυτό το πλάνο, μαζί με τη μελέτη που έχει εγκριθεί από την οικονομική επιτροπή της Περιφέρειας Αττικής, έχει πάρα πολλά τεχνικά ζητήματα, τα οποία εμείς θα τα δώσουμε στη δημοσιότητα. Δηλαδή ποιοι θα είναι αυτοί οι τεχνικοί λόγοι και γιατί αυτό το έργο δεν μπορεί να προχωρήσει.
Αλλά αυτό που τους ενδιαφέρει από την αρχή είναι η εκκένωση. Είναι μια κεντρική πολιτική επιλογή.
Αυτή τη στιγμή η Περιφέρεια, είτε ροκανίζει τον χρόνο, μέχρι το κράτος να κάνει την εκκένωση, είτε μέχρι να δει τους συσχετισμούς και ποια είναι η δύναμη της αλληλεγγύης γύρω μας.
Οπότε πολύ στοχευμένα δημιουργούν μια ασάφεια. Μιλάνε για μέριμνα των κατοίκων. Δηλαδή τι σημαίνει μέριμνα; Να έρθει το κράτος να μας πάρει να μας πάει πού; Αφού δομές δεν υπάρχουν εκτός από ένα υπνωτήριο του Δήμου Αθηνών, όπου κοιμούνται εκεί οι άστεγοι και μετά περιφέρονται μέσα στην πόλη. Οπότε πού θα πάνε όλοι αυτοί που ζουν εδώ;»
Καμπανάκι από Διεθνή Αμνηστία: «Σεβασμός στην κοινότητα των Προσφυγικών»
Η Διεθνής Αμνηστία είναι ο πρώτος επίσημος και διεθνής φορέας που τοποθετήθηκε για τα προσφυγικά. «Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο ανθρωπίνων δικαιωμάτων υποχρέωση των κυβερνήσεων είναι να σέβονται να προστατεύουν και να υλοποιούν το δικαίωμα σε επαρκή στέγαση».
«Η Κοινότητα Κατειλημμένων Προσφυγικών αποτελεί μια αυτο-οργανωμένη γειτονιά που διαχειρίζεται διάφορες αυτο-οργανωμένες δομές κοινωνικής πρόνοιας τόσο για τους κατοίκους της όσο και για τον πληθυσμό της Αθήνας, παρέχοντας μεταξύ άλλων δωρεάν στέγαση σε άτομα που λαμβάνουν θεραπεία για καρκίνο σε κοντινό νοσοκομείο» σημειώνεται στη σχετική ανακοίνωση που καλεί τις αρμόδιες αρχές να παγώσουν τα σχέδια αναγκαστικής έξωσης των κατοίκων»,
«Η Διεθνής Αμνηστία και τους εμπλεκόμενους, να σεβαστούν τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία έχουν παραβιάσει. Και είναι η πρώτη απόφαση που έρχεται από έναν επίσημο φορέα για αυτό το λόγο», μας είπαν τα μέλη της κοινότητας.
Οι 95 ημέρες απεργίας πείνας του Αριστοτέλη Χατζή και το παράδοξο με τη σύμβαση
Τη στιγμή που διαβάζετε το παρόν κείμενο, ο Αριστοτέλης Χατζής περνάει 94 μέρες κάνοντας απεργία πείνας, από τις 5 Φεβρουαρίου 2026. Καταναλώνει Νερό, τσάι, ζάχαρη, αλάτι, Βιταμίνες Β1, Β6, Β12, μαγνήσιο και κάλιο προκειμένου να μην υπάρξουν άμεσες βλάβες και για να επικοινωνηθεί ο αγώνας σε όσον το δυνατόν ευρύτερα κομμάτια της κοινωνίας.
«Δεν έχει έρθει κανείς να τον επισκεφθεί. Στην αρχή απέφευγαν πάρα πολύ να μιλάνε για την απεργία πείνας. Μάλιστα, απέφευγαν να πουν ότι υπάρχουν άνθρωποι στα τέσσερα πρώτα μπλοκ. Η σύμβαση μέσα δεν αναφέρει ανθρώπους. Οπότε ένα σημείο είναι αυτό. Αναφέρει μόνο κινητά αντικείμενα.
Οπότε υπάρχει μια σύμβαση που λένε ότι υπάρχει μέριμνα για τους ανθρώπους, τους οποίους όπως είπαμε μέσα η σύμβαση δεν τους αναφέρει. Στις πρώτες δηλώσεις από την Περιφέρεια, έλεγαν ότι την εκκένωση θα την αναλάβει το Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Αυτό έχει να κάνει με το πώς αναγνωρίζει η Περιφέρεια τη μέριμνα δηλαδή.
Η Περιφέρεια παρόλες τις παρεμβάσεις που έχουμε κάνει, μετά από πιέσεις, αναγκάστηκε να μας ακούσει. Παρόλα αυτά, αυτό που ειπώθηκε την τελευταία φορά, είναι ότι «προσεύχονται για τον απεργό πείνας», αλλά ότι το σχέδιο θα προχωρήσει και θα υπάρξει μέριμνα για τους κατοίκους. Που η μέριμνα, όπως έγραψε στην ανακοίνωση την επίσημη, ορίζεται ως ότι, οι άνθρωποι θα πάνε σε κατάλληλες δομές και όταν τελειώσει το έργο, με τα κριτήρια που οι ίδιοι έχουν βάλει θα δουν σε ποιους αναλογεί να επιστρέψουν πίσω»
Όλα όσα έγιναν τη Δευτέρα 27/4
«Μιλούσαν για δημοκρατικότητα. Ότι θα δείξουν ανεκτικότητα και στωικότητα στις πιέσεις που του ασκεί η κοινότητα. Αυτό το ορίζει ως ανεκτικότητα. Το να πάρει θέση σε μια ανοιχτή συνεδρίαση, σε ένα θέμα που από το 2018 δεν έχει συζητηθεί ποτέ. Έχουμε έναν απεργό πείνας και αρνείται να μπει σαν θέμα στην ατζέντα και να συζητηθεί σοβαρά, με όλα τα στοιχεία.
Διαβάστε επίσης: Χημικά και κρότου-λάμψης στη συνεδρίαση του Περιφερειακού Συμβουλίου Αττικής: Συγκέντρωση για τα Προσφυγικά
Παρόλα αυτά πήραν απόφαση με αυτή την προγραμματική σύμβαση. Δεν ρωτήθηκαν ούτε οι παρατάξεις, ούτε εμείς. Αλλά πώς να ερωτηθούμε εμείς αφού λέει ότι είναι άδεια τα τέσσερα πρώτα μπλοκ.
Είναι υποκρισία γιατί γνωρίζουν και οι ίδιοι ότι έχουν άπειρα τεχνικά ζητήματα. Οι τεχνικές υπηρεσίες θα μπλοκάρουν το πλάνο. Παρόλα αυτά ενώ το γνωρίζουν, ο στόχος είναι η εκκένωση».
«Ό,τι λένε ότι θέλουν να φτιάξουν, έχει φτιαχτεί ήδη από την Κοινότητα των Προσφυγικών»
«Αναφορικά με αυτά που λένε ότι θα κάνουν: Λένε ότι θα τα κάνουν κοινωνικές κατοικίες και δομές φιλοξενίας για τους συνοδούς. Πάρα πολύ ωραία. Όποιος το ακούει αυτό λέει τέλεια. Ωραίο πλάνο. Ποια είναι όμως η πραγματικότητα; Τα Προσφυγικά είναι ο ορισμός της κοινωνικής κατοικίας εδώ και δεκαετίες. Και ειδικά τα τελευταία 16 χρόνια που υπάρχει κοινότητα είναι ο ορισμός της κοινωνικής κατοικίας. Υπάρχουν ήδη ξενώνες, εμείς το λέμε δομές φιλοξενίας.
Η Περιφέρεια λοιπόν λέει ότι θα κάνουμε ότι είναι δυνατόν για την κοινωνία. Η ίδια η κοινωνία υπάρχει εδώ.
Διαβάστε επίσης: Έκλεισε η Αλεξάνδρας: Φωτιά σε κάδους και μηνύματα για τα Προσφυγικά
Εντωμεταξύ, σίγουρα η κοινωνική ανάγκη δεν είναι ο λόγος του κράτους για ανάπλαση. Γιατί θα μπορούσε να πάει οπουδήποτε. Υπάρχουν τόσες ανάγκες. Υπάρχουν τόσα άδεια κτίρια. Υπάρχουν τόσες περιοχές που δεν υπάρχει μια κοινωνική οργάνωση. Γιατί δεν πάνε εκεί να δώσουν μια βοήθεια σε μια συνοικία ή κάπου αλλού; και γιατί εδώ που τόσα χρόνια έχουμε αποτελέσματα χειροπιαστά, που υπάρχουν.
Το ερώτημα το πραγματικό είναι: Γιατί δεν θέλει το κράτος τα προσφυγικά;»
«Μετά τη Σουζάν, θα ακολουθήσουν και άλλοι απεργοί πείνας»
«Σε όλον αυτόν τον αγώνα, για να υπερασπιστούμε την κοινότητα αλλά και για να συμπορευτούμε με τον Αριστοτέλη Χατζή, τον πρώτο απεργό, εθελοντικά είναι πολλά τα άτομα που θέλουν να κάνουν απεργία πείνας. Η Suzon Doppagne μπήκε την Παρασκευή 1/5. Θα ακολουθήσουν και άλλοι απεργοί πείνας.
Δείχνει τα άτομα που βάζουν εθελοντικά τον εαυτό τους σε αυτό, αλλά και μαζί με ολόκληρη την κοινότητα. Δείχνουν αυτή την αποφασιστικότητα και αυτή την κυριολεξία. Όταν λέμε ότι είναι αγώνας για τη ζωή, ότι μια άλλη κατεύθυνση σημαίνει θάνατος, είναι κυριολεκτικό.
Υπάρχουν ανάγκες που οι ίδιοι από πάνω τις έχουν δημιουργήσει. Π.χ.το σύστηνα υγείας είναι μόνο για λίγους. Αυτό που συμβαίνει εδώ, είναι ότι οι άνθρωποι έχουμε οργανωθεί για να απαντήσουμε σε αυτές τις ανάγκες. Ας σκεφτούμε τι σημαίνει μια αυτο-οργανωμένη γειτονιά σε κάθε συνοικία.
Τη δύναμη θα μπορούσε να έχει, πώς θα μπορούσαν να επιλύονται ζητήματα και πώς θα μπορούσαν οι άνθρωποι να έχουν μια αξιοπρέπεια. Θα δώσω ένα απλό παράδειγμα. Άνθρωποι πεθαίνουν και τους βρίσκουν στα σπίτια τους μετά από μέρες. Εδώ αυτό δεν συμβαίνει. Δεν είναι κανείς μόνος. Υπάρχει ο κοινωνικός τρόπος ζωής. Αν δεν ανοίξεις κάποια μέρα την πόρτα σου, θα σε αναζητήσουμε»
Σε κίνδυνο ο ιστορικός χαρακτήρας προσφυγικών: Θέλουν να κάνουν σπίτια «του κουτιού»
«Εμείς μπορούμε να κάνουμε τη συντήρηση των κτιρίων, υπάρχουν άτομα και μαζί με την ομάδα αλληλέγγυων Αρχιτεκτόνων και πολιτικών μηχανικών έχει φτιαχτεί και το Πλάνο συντήρησης και αποκατάστασης σύμφωνα με τους διεθνείς κανονισμούς για τα ιστορικά μνημεία κλπ Και όχι έτσι όπως λέει μέσα η δικιά τους η μελέτη, που είναι και ερώτημα το πώς μπορεί να έχει υπογραφεί. Πώς μπορεί να υπάρχει μελέτη από επίσημους φορείς που να είναι αντίθετη με τα ιστορικά μνημεία, με αυτό που υπάρχει διεθνώς. Παραβιάζει όλες τις συμβάσεις.
Ήδη από τη χούντα, αλλά και πιο μετά το 2000, και τώρα που έρχεται υποτίθεται με μια πιο οργανωμένη πρόταση, θέλει να εξαφανίσει όλη την ιστορικότητα που υπάρχει μέσα στα Προσφυγικά, αλλά και την κοινωνική πρόταση που έχει δημιουργηθεί στα Προσφυγικά.
Αυτό που προωθεί αυτή η μελέτη είναι να γίνουν σπίτια «του κουτιού». Να μην υπάρχει τίποτα από την πατίνα του χρόνου, τις αντιστάσεις κλπ. Γιατί τους ενδιαφέρει η λεηλασία της ιστορικής μνήμης».
Από όταν τα κτίρια κρίθηκαν διατηρητέα, δεν υφίσταται γκρέμισμα, όπως αναφέρει η ανακοίνωση της Περιφέρειας η οποία είναι προϊόν της ΑΙ». Λέει ότι δεν θα γκρεμιστούν τα Προσφυγικά. Μα δεν υφίσταται κάτι τέτοιο γιατί η ιστορία του γκρεμίσματος έχει λήξει από όταν ανακηρύχθηκαν διατηρητέα».
Η θέση του Δήμου Αθηναίων
«Του δήμου Αθηναίων. είναι οι κοινόχρηστοι χώροι, το έδαφος. Οπότε κάναμε και κινήσεις στον δήμο, με τη λογική ότι είναι μέσα στον δήμο της Αθήνας και είμαστε δημότες του δήμου Αθηναίων οι περισσότεροι.
Ο Χάρης Δούκας είχε βγάλει μια κοινή συνέντευξη με τον Νίκο Χαρδαλιά, όπου έλεγαν ότι στηρίζουν ο ένας τον άλλον. Ο δήμαρχος είχε πει ότι στηρίζει την ανάπλαση και ότι θα γίνουν μεγάλα έργα. Είχαμε κάνει λοιπόν, δύο παρεμβάσεις στο δημαρχείο, και ακόμη μια πριν δύο χρόνια.
Δεν μας φώναξαν, πήγαμε μόνοι μας. Μπήκε το θέμα στην ημερήσια διάταξη και τους ζητήσαμε να πάρουν θέση σε αυτό που συμβαίνει και να γνωμοδοτήσουν ανάκληση της απόφασης της προγραμματικής σύμβασης στην Περιφέρεια. Να στηρίξουν δηλαδή το αίτημα των δημοτών τους. Δεν το έκαναν όμως.
Είπαν ότι θέλουν να ελέγξουν τα στοιχεία που έχει η Περιφέρεια. Θολό τοπίο. Και μέχρι να κάνουν τον έλεγχο από τον δήμο Αθηναίων, να μην κάνουν εκκένωση στα Προσφυγικά. Δηλαδή να μην γίνει εκκένωση πριν την εκκένωση.
Εμείς ζητάμε ανάκληση, που και ο δήμος έχει τη δυνατότητα να γνωμοδοτήσει, βάσει όλων των τεχνικών λόγων που υπάρχουν, και είναι πάρα πολύ εύκολο να το κάνουν».
«Δεν μπορεί κανείς να πει ότι δεν ήξερε»
«Τι είμαστε όλοι εμείς οι άνθρωποι εδώ πέρα που βάζουμε τη ζωή μας μπροστά. Ποιος βάζει υποθήκη τη ζωή του αν δεν υπάρχει ύψιστος λόγος για να μπορέσεις να βάλεις τη ζωή σου υποθήκη; Αυτό δεν καταλαβαίνουν και τα ΜΜΕ. Ο Πάνος Ρούτσι, με αυτή την απεργία πείνας που έχει πάρει ίσως τη μεγαλύτερη έκταση στην ελλαδική κοινωνία, δέχθηκε πολύ μεγάλο πόλεμο.
Βέβαια, είχε αυτή την πλαισίωση από την κοινωνία γιατί ήταν κάτι που τους άγγιζε όλους και ήξεραν ακριβώς τι έγινε. Τώρα σε αυτή την περίπτωση δεν το ξέρει καλά το θέμα ο κόσμος. Αλλά μπορεί να το μάθει.
Η αλήθεια είναι ότι η ευθύνη είναι πια στα χέρια τους. Να είναι ενήμεροι όλοι.
Για να μην μπορεί να πει κανείς δεν ήξερα».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
