Αντιμέτωπος με ένα μεγάλο δίλημμα βρέθηκε ο έφηβος Maurice Hilleman, λίγο μετά την αποφοίτησή του από το Λύκειο. Να μείνει στην μικρή κομητεία της Μοντάνα των ΗΠΑ, κοντά στην οικογένειά του, ή να κυνηγήσει το όνειρο της επιστήμης. Η απόφασή του να φύγει αποδείχθηκε σωτήρια για εκατομμύρια ανθρώπους καθώς το έργο του στον τομέα των εμβολίων κρίνεται ως εξαιρετικής σημασίας.
Εργαζόταν στην φάρμα της οικογένειας όταν ο αδελφός του τον ενημέρωσε για μία υποτροφία απευθυνόμενη σε μαθητές από τη Μοντάνα, για να σπουδάσουν σε πανεπιστήμιο της περιοχής. Αυτή αποδείχθηκε και μία από τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής του, όπως είχε παραδεχθεί αργότερα.
Η σύζυγός του, Lorraine Hilleman, περιέγραψε: «Στεκόταν σε ένα χωράφι όταν πήρε την απόφασή του να πάει στο Κολέγιο. Έλεγε, πάντα, ότι ήταν ένα από τα καλύτερα πράγματα που του συνέβησαν».
Έκανε το ταξίδι και απέδειξε, πολύ γρήγορα, πως ήταν εξαιρετικά ευφυής. Συμφοιτήτριά του, θυμήθηκε το πόσο αφοσιωμένος ήταν στην επιστήμη του. «Τα περισσότερα Σάββατα, όταν όλα τα αγόρια έβγαιναν να παίξουν ποδόσφαιρο, εκείνος ήταν στο εργαστήριο».
Αποφοίτησε με επαίνους το 1941, με πτυχίο στη Χημεία και τη Μικροβιολογία. Έλαβε προτάσεις από κορυφαία Πανεπιστήμια για να συνεχίσει εκεί την καριέρα του, αλλά επέλεξε να ταξιδέψει στο Σικάγο, καθώς αποτελούσε το κέντρο της, τότε, πρωτοποριακής επιστήμης.
Το σημαντικό έργο του Maurice Hilleman
Εκεί ξύπνησε και το πάθος του για τις μεταδοτικές ασθένειες.
Με την διδακτορική του διατριβή βοήθησε να αναδειχθεί η περίπτωση της χαμλύδιας και να αναπτυχθεί κατάλληλη θεραπεία. Αυτό ήταν και το πρώτο βήμα των πολλών επιτευγμάτων της επιστημονικής του καριέρας.
Σε τίτλους μπορεί να αναφερθούν τα εξής:
- Ένα εμβόλιο για την ηπατίτιδα Β, το οποίο ήταν το πρώτο για την πρόληψη καρκίνου
- Ένα εμβόλιο ιλαράς-παρωτίτιδας-ερυθράς, το πρώτο συνδυαστικό με διαφορετικούς ιούς σε μία μόνο δόση
- Εμβόλια για την μηνιγγίτιδα και την πνευμονία.
Το 1957 αναγνώρισε ένα ξέσπασμα πανδημικής γρίπης στο Χονγκ Κονγκ, σώζοντας εκατομμύρια ζωές.
Αλλά, το πιο προσωπικό του εμβόλιο ήταν αυτό για την παρωτίτιδα.
Η κόρη του, Lynn, εμφάνισε συμπτώματα και από την πρώτη κιόλας νύχτα, έλαβε δείγμα από τον λαιμό της. Με βάση αυτό αναπτύχθηκε το σκεύασμα που, 50 χρόνια αργότερα, εξακολουθεί να αποτελεί τη βάση για τα περισσότερα εμβόλια για την παρωτίτιδα.
Παράλληλα, βοήθησε στη βαθύτερη και καλύτερη κατανόηση του πώς αλλάζουν τα στελέχη της γρίπης από χρόνο σε χρόνο. Η ανάγκη για ένα ετήσιο εποχικό εμβόλιο γρίπης οφείλεται σε αυτές τις συνεχείς και ανεπαίσθητες αλλαγές.
Ο David M. Morens, ανώτερος σύμβουλος του διευθυντή του Εθνικού Ινστιτούτου Αλλεργίας και Λοιμωδών Νοσημάτων των Εθνικών Ινστιτούτων Υγείας, τον έκρινε ως έναν από τους «κορυφαίους εμβολιολόγους του 20ού αιώνα. (...) Σε αντίθεση με πολλούς επιστήμονες που κατανοούν το φύλλο στο δέντρο, αυτός κατανοούσε ολόκληρο το δάσος».
Το έργο του έχει μπει στο στόχαστρο των αντιεμβολιαστών, αλλά για την επιστημονική κοινότητα δεν τίθεται ζήτημα αμφισβήτησης του.
Συνέχισε να εργάζεται άοκνα μέχρι τα βαθιά γεράματα. Σε ηλικία 82 ετών δημοσίευσε μία μελέτη παραθέτοντας όλες τις γνωστές ιδέες σχετικά με την επιδημιολογία της γρίπης.
Πέθανε σε ηλικία 85 ετών, το 2005, με τους New York Times να δημοσιεύουν επικήδειο αποδίδοντας στον εκλιπόντα την πιθανή σωτηρία περισσότερων ζωών από οποιονδήποτε άλλο επιστήμονα στον 20ό αιώνα.
- Ο άντρας που είχε έμμονη ιδέα με την ανήλικη Τζόντι Φόστερ έκανε κάτι απερίγραπτο
- Τάσος Μπουγάς: «Το Ferto του Akyla είναι αντιγραφή του τραγουδιού μου, αλλά δεν με ενοχλεί»
- Θέμα εβδομάδων να καταρρεύσει η αγορά για τα καύσιμα: «Ή ανοίγει το Ορμούζ ή θα δούμε τα χειρότερα»
- Το «σκωτσέζικο ντους» του Τραμπ, πόλεμος αντιπροτάσεων και η μεγάλη έξοδος των γιάνκηδων από την Ευρώπη
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
