O νεκρός σκλάβος από την Αϊτή που αναστήθηκε και έγινε ζόμπι

Στις 2 Μαϊου 1962, ο Κλάρβιους Ναρσίς πέθανε. Η αδελφή του, Αντζελίνα Ναρσίς, ήταν εκεί για να τον αποχαιρετήσει, με μια σεμνή κηδεία.

Τις δύο προηγούμενες ημέρες, είχε υποφέρει από πυρετό, ακραία κόπωση, και έφτυνε αίμα. Το σώμα του είχε κυριολεκτικά «κουρελιάσει» και κανένας γιατρός δεν μπορούσε να τον βοηθήσει.

Έμοιαζε με εγκληματική ενέργεια ο θάνατος του; Κανείς δεν μπορούσε να απαντήσει. Πέρασαν 18 χρόνια, όταν στην περιοχή Λ' Εστέρ της Αϊτής, ένας άντρας με βλέμμα άψυχο και μάτια κουρασμένα, πλησίασε την Αντζελίνα και της ψιθύρισε κάτι στο αυτί. Ήταν ο Κλάρβιους Ναρσίς.

Της εξήγησε πως είχε υποστεί σχεδόν ολική παράλυση, ύστερα από δηλητηρίαση με τοξικές ουσίες, και στη συνέχεια ένας ιεράς μποκόρ (άτομα που ασκούν λατρεία βουντού) είχε ξεθάψει τον τάφο του και αφού του χορήγησε σκεύασμα από το φυτό Datura κατάφερε να τον «ξυπνήσει», προκαλώντας του, ταυτόχρονα, απώλεια μνήμης.

Ο μποκόρ υποχρέωσε τον Ναρσίς να δουλέψει σε φυτεία ζαχαροκάλαμων για 12 χρόνια, μαζί με άλλα ζωντανά «ζόμπι», και αποδείχθηκε τυχερός. Αρκετοί εργάτες πέθαναν από εγκεφαλικές βλάβες, ο ίδιος έχασε και τον αδελφό του, αλλά κατάφερε να παραμείνει ζωντανός, και να ξεφύγει από τον ιερέα-δεσμώτη του.

Ο ερευνητής του National Geographic, Γουέιντ Ντέιβις, όταν έμαθε την ιστορία του Ναρσίς, βρέθηκε στην Αϊτή και προσπάθησε να τον γνωρίσει. Πέρασε μέρες μαζί του, και προσπάθησε μέσω - αμφιλεγόμενων πειραμάτων να διαπιστώσει τι είχε συμβεί στον 57χρονο άντρα.

Οι θεωρίες του Ντέιβις, μέσα από το βιβλίο The Serpent and the Rainbow κάνουν λόγο για δηλητηρίαση μέσω χρήσης ουσιών, όπως η τετροδοτοξίνη (μια νευροτοξίνη από παράγει το ψάρι Φούσκα), που μπορούν να προκαλέσουν κατάσταση που μοιάζει με θάνατο, αφήνοντας το άτομο σε ένα είδος παθητικής κατάστασης. 

Ο Ναρσίς έζησε μια σχετικά ήρεμη ζωή, ως το 1994.

Τελικά υπάρχουν ζόμπι στ' αλήθεια;

Η έννοια των ζόμπι συνδέεται με την Αϊτή, κυρίως μέσα από τις παραδόσεις και τα τελετουργικά της θρησκείας Βουντού (Voodoo). Στην αϊτινή κουλτούρα, τα ζόμπι δεν είναι οι φανταστικοί, αποσυντιθέμενοι νεκροί που βλέπουμε σε ταινίες τρόμου, αλλά μια μορφή καταπίεσης ή σκλαβιάς.

Σύμφωνα με τις παραδόσεις του Βουντού, ένα άτομο μπορεί να μετατραπεί σε ζόμπι με τη χρήση μαγείας. Πιστεύεται ότι οι ιερείς μπορούν να «αναστήσουν» έναν άνθρωπο μετά τον θάνατό του, αν και στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για αληθινή ανάσταση, αλλά για μια νάρκωση, με χορήγηση ισχυρών παραισθησιογόνων.

Αυτό που εκφράζει αλληγορικά, ένα ζόμπι, είναι κάτι βαθύτερο από τις τραβηγμένες από τα μαλλιά πλοκές που βλέπουμε σε σειρές όπως το Walking Dead. Είναι το σύμβολο του σκλάβου, του αποξενωμένου όντος που έχει στερηθεί τη θέλησή του και υποχρεώνεται να εργάζεται για έναν αφέντη.

Το ζόμπι λοιπόν έχει διττή έννοια: είναι μια άβουλη υπόσταση, ένα ον λοβοτομημένο, που ζει μόνο για να υπηρετεί έναν αφέντη. 

Τα ζόμπι ως αλληγορία της αποικιοκρατίας

Η Joan (Colin) Dayan στο έργο της Haïti, Religion, and Gods γράφει:

Η φαντασίωση του ζόμπι -ένα κέλυφος χωρίς ψυχή, στερημένο από την ελευθερία- είναι το απόλυτο σημάδι απώλειας και αποξένωσης. Στην Αϊτή, οι μνήμες της δουλείας μεταφέρονται σε μια νέα γλώσσα που αναπαράγει και διαλύει μια ιστορία καταναγκαστικής εργασίας και υποβάθμισης του 20ού αιώνα, η οποία έγινε ιδιαίτερα έντονη κατά την αμερικανική κατοχή της Αϊτής.

Ο Ραφαέλ Χέρμαν, συγγραφέας του βιβλίου Figures of Terror: The Zombie and the Haitian Revolution γράφει: «Η τρομακτική φιγούρα ενός ζόμπι έχει νόημα ως ένα μέσο εκφοβισμού των εργαζόμενων/σκλάβων από το να επαναστατήσουν κόντρα στους αφέντες τους, με το να εξισώνει την αντι-αποικιοκρατική επανάσταση με τη μετατροπή των ανθρώπων σε ζόμπι, με τον τρόμο και τον θάνατο».

Τα ζόμπι τελικά, δεν είναι ακριβώς χορτοφάγα. Είναι οι εφιάλτες του δυτικού, αποικιοκρατικού κόσμου.

(πηγές: Conspiracy Theories - A Spotify Podcast, Zombiepedia)

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.