Όσα φοβούνται οι πρωτοετείς φοιτητές: Τα οικονομικά άγχη, οι νέες φιλίες και ο φόβος του αγνώστου

Νέοι ανά όλο τον κόσμο κάνουν το επόμενο βήμα στη ζωή τους και προχωράνε στις σπουδές τους. Συχνά φεύγουν από τις πόλεις καταγωγής τους ή και από τις χώρες τους και ενώ κυριαρχεί ο ενθουσιασμός για να ανακαλύψουν μια νέα ζωή, νέες πόλεις και νέους ανθρώπους έρχεται το reality check και μια δόση άγχους. Ο φόβος της κοινωνικοποίησης, τα οικονομικά βάρυ, τα απαιτητικά προγράμματα σπουδών

Το BBC μίλησε με νέους φοιτητές που πέρασαν στο πανεπιστήμιο και μεταδίδει την εμπειρία τους, που μάλλον είναι κοινή σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, δεδομένω των οικονομικών, πολιτικών και κοινωνικών διαφορών.

Για τον Ισάακ Χιούιτ, η μετακόμιση στο Κάρντιφ για τις σπουδές του, σε μια πόλη όπου δεν γνώριζε κανέναν, ήταν μια «εντελώς λευκή σελίδα».

Η προοπτική να γνωρίσει ξαφνικά πολλούς καινούργιους ανθρώπους, για πρώτη φορά μετά την έναρξη του γυμνασίου, τον άγχωνε. Τελικά, άρχισε να δημιουργεί φιλίες μιλώντας με συμφοιτητές του στις διαλέξεις και στα σεμινάρια. Σήμερα, στα 20 του, παραδέχεται ότι κάποιες φορές «τρομοκρατούνταν» στην προσπάθειά του να ξεκινήσει μια συζήτηση, όμως το γεγονός ότι όλοι σπούδαζαν Αγγλική Φιλολογία τους έδινε ένα κοινό σημείο αναφοράς.

Διαβάστε επίσης: «Με 300 ευρώ έβγαινε ο μήνας άνετα»: Η GenZ και οι Millennials μιλούν για τη φοιτητική τους ζωή

Η συμβουλή του προς τους πρωτοετείς είναι να δείχνουν αυτοπεποίθηση, ακόμη κι αν μέσα τους φοβούνται, και να μην διστάζουν να κάνουν το πρώτο βήμα.

Οι φιλίες δεν δημιουργούνται μόνο στις εστίες

Η Γκρέις Μόρελ, η οποία σπουδάζει ως φοιτήτρια που μετακινείται καθημερινά στο πανεπιστήμιο στο Νότιγχαμ, ανησυχούσε επίσης για το πώς θα γνώριζε κόσμο. Οι περισσότεροι συμφοιτητές της είχαν την ευκαιρία να δημιουργήσουν παρέες στις φοιτητικές εστίες και στα διαμερίσματα.

Η ίδια, όμως, βρήκε τον δικό της τρόπο: συμμετείχε στο φοιτητικό περιοδικό, αλλά και στις πανεπιστημιακές ομάδες ραδιοφώνου και θεάτρου.

«Πολλές από τις φιλίες μου προέκυψαν επειδή αποφάσισα να εκτεθώ σε νέες εμπειρίες και να κάνω αυτά που αγαπώ. Κάποιες φορές ήταν δύσκολο, ειδικά όταν δεν γνωρίζεις κανέναν», λέει η 19χρονη.

Τα social media βοηθούν πριν ακόμη αρχίσει το πανεπιστήμιο

Για αρκετούς νέους, η γνωριμία με τους μελλοντικούς συμφοιτητές ξεκινά πριν από την πρώτη ημέρα στη σχολή. Ο 19χρονος Μουσταφά Ντάσου, για παράδειγμα, γνώρισε νέους ανθρώπους μέσα από τις ομάδες πρωτοετών στο WhatsApp, πριν ακόμη ξεκινήσει τις σπουδές του στο King's College του Λονδίνου.

«Όλοι έγραφαν συνέχεια στις ομάδες, από την ημέρα που ανακοινώθηκαν τα αποτελέσματα μέχρι την έναρξη της φοιτητικής ζωής», περιγράφει. Κάποιες από αυτές τις γνωριμίες εξελίχθηκαν σε φιλίες που διατηρεί μέχρι σήμερα.

«Φοβόμουν ότι θα μου λείπει η οικογένειά μου»

Η νοσταλγία για το σπίτι είναι ένας ακόμη συνηθισμένος φόβος. Η 20χρονη Ίζι Γκαρσέζ φοβόταν ότι θα δυσκολευτεί να συνηθίσει τη ζωή μακριά από την οικογένειά της.

«Ανησυχούσα πολύ στην ιδέα ότι θα έπρεπε να είμαι μόνη μου», λέει, καθώς πίστευε ότι θα της έλειπαν τα βράδια με την οικογένειά της, αλλά και οι καθημερινές στιγμές, όπως το να τρώνε ή να βλέπουν τηλεόραση μαζί.

Τελικά, η πραγματικότητα αποδείχθηκε πολύ διαφορετική από ό,τι φοβόταν.

«Ρεαλιστικά, θα κάνεις φίλους πολύ γρήγορα στο πανεπιστήμιο. Κάποια στιγμή θα συνειδητοποιήσεις ότι έχει περάσει μια εβδομάδα χωρίς να έχεις τηλεφωνήσει στους γονείς σου και θα καταλάβεις ότι τελικά δεν σου λείπουν τόσο πολύ – ή τουλάχιστον όχι όσο νόμιζες», λέει.

Το οικονομικό άγχος και η παγίδα της «φοιτητικής ζωής»

Για τον 19χρονο φοιτητή Δημοσιογραφίας Κίεραν Μίλερ, ένας από τα μεγαλύτερα άγχη του ήταν τα χρήματα.

Πριν ξεκινήσει τις σπουδές του, συνέκρινε τους φοιτητικούς τραπεζικούς λογαριασμούς και επέλεξε εκείνον που προσέφερε δωρεάν κάρτα Railcard για ηλικίες 16-25 ετών, ενώ αξιοποίησε και προγράμματα φοιτητικών εκπτώσεων.

Ωστόσο, η βασική του συμβουλή είναι απλή: το φοιτητικό δάνειο μπορεί να κατατίθεται στον λογαριασμό ως ένα μεγάλο ποσό, όμως πρέπει να διαρκέσει μέχρι την επόμενη δόση.

Με τη βοήθεια της μητέρας του, ο Κίεραν, από το Σουόνσι, δημιούργησε έναν αρχικό προϋπολογισμό πριν φύγει από το σπίτι. Γρήγορα, όμως, διαπίστωσε πόσο εύκολο είναι να παρασυρθεί κανείς από την κοινωνική ζωή.

Παράλληλα με τα φοιτητικά δάνεια, τα πανεπιστήμια προσφέρουν συνήθως υποτροφίες, οικονομική ενίσχυση και άλλες μορφές στήριξης, τις οποίες αξίζει να αναζητήσουν οι φοιτητές.

Σπουδές, δουλειά, δραστηριότητες

Για πολλούς φοιτητές, το πανεπιστήμιο δεν σημαίνει μόνο μαθήματα και διάβασμα. Παράλληλα υπάρχουν part-time εργασία, εθελοντισμός, αθλητικές ομάδες και φοιτητικές οργανώσεις.

Η 19χρονη Έιβερι Χιούιτ, πριν ξεκινήσει το πτυχίο της στην Αγγλική Φιλολογία και το Θέατρο, ανησυχούσε για το αν θα μπορούσε να συνδυάσει τις σπουδές της με τη δουλειά και τη συμμετοχή της σε πανεπιστημιακό μουσικό συγκρότημα.

Η συζήτησή της με έναν φοιτητή-σύμβουλο τη βοήθησε να αποκτήσει πιο ρεαλιστική εικόνα για τον φόρτο εργασίας. Στη συνέχεια, κατάλαβε ότι χρειαζόταν να βάλει όρια.

Κι αν τελικά έχεις επιλέξει λάθος σχολή;

Η εισαγωγή σε ένα πανεπιστήμιο δεν σημαίνει ότι όλες οι αποφάσεις είναι οριστικές.

Η 21χρονη Πία Σουμπόνγκ ξεκίνησε Βιοχημεία στο University of East Anglia, όμως σύντομα κατάλαβε ότι το αντικείμενο δεν ήταν αυτό που ήθελε. Τελικά άλλαξε κατεύθυνση και επέλεξε σπουδές στον κινηματογράφο και την Αγγλική Φιλολογία.

Η συμβουλή της προς όσους αμφιβάλλουν είναι να μην αγνοούν το συναίσθημά τους.

«Αν έχεις αυτές τις αμφιβολίες, υπάρχει λόγος που τις νιώθεις», λέει.

Μια άλλη επιλογή είναι ένα gap year. Η 19χρονη Φάτιμα Κουρέσι, από το Λονδίνο, επέλεξε να κάνει ένα διάλειμμα ενός έτους επειδή δεν ήταν σίγουρη ούτε για το αντικείμενο που ήθελε να σπουδάσει ούτε για την επαγγελματική πορεία που θα ακολουθούσε.

Τελικά επέλεξε τη Νομική. Όπως λέει, αν είχε αποφασίσει έναν χρόνο νωρίτερα, πιθανότατα θα είχε στραφεί στη Βιοχημεία ή τη Φαρμακευτική.

«Ήταν το καλύτερο πράγμα που θα μπορούσα να είχα κάνει», σημειώνει.

Το άγχος για το άγνωστο είναι φυσιολογικό

Οι ειδικοί στην ευημερία των φοιτητών υπογραμμίζουν ότι το άγχος πριν από την έναρξη του πανεπιστημίου είναι απολύτως φυσιολογικό.

Η Μελ Κένεντι, σύμβουλος φοιτητικής ευημερίας στο Ulster University, σημειώνει ότι η αλλαγή «μπορεί να είναι τρομακτική» και ότι πολλοί νέοι βιώνουν τον «φόβο του άγνωστου».

Στο ίδιο μήκος κύματος, η Λίντσεϊ Γουάιλ, αναπληρώτρια διευθύντρια φοιτητικής ευημερίας και υποστήριξης στο Teesside University, επισημαίνει ότι για πολλούς το πανεπιστήμιο είναι η πρώτη πραγματικά άγνωστη συνθήκη στην οποία καλούνται να προσαρμοστούν.

«Πολλοί φοιτητές βιώνουν άγχος και αβεβαιότητα, επειδή πρόκειται για μια τόσο σημαντική μετάβαση. Ωστόσο, η εμπειρία του καθενός είναι εντελώς διαφορετική», εξηγεί.

Τα πανεπιστήμια διαθέτουν υπηρεσίες οικονομικής και ψυχοκοινωνικής υποστήριξης, συμβουλευτική, βοήθεια για τη διαχείριση χρημάτων και υποστήριξη για τις σπουδές. Οι φοιτητές μπορούν μάλιστα να απευθυνθούν στις υπηρεσίες αυτές ακόμη και πριν ξεκινήσουν επίσημα τη φοίτησή τους.

Κι αν το πανεπιστήμιο δεν είναι για σένα;

Η πανεπιστημιακή εκπαίδευση συχνά παρουσιάζεται ως το αυτονόητο επόμενο βήμα μετά το σχολείο. Όμως δεν είναι η μοναδική επιλογή.

Η 20χρονη Άασι Σόνι, από το Λέστερ, γνώριζε ότι το πανεπιστήμιο δεν ήταν ο δρόμος που ήθελε να ακολουθήσει. Αν και είχε δεχθεί προσφορές από πανεπιστήμια, αποφάσισε να τις απορρίψει και να αξιοποιήσει ένα gap year αναζητώντας μια κατάλληλη μαθητεία.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.