Πριν λίγες ημέρες, και έξι μήνες πριν τις ενδιάμεσες εκλογές για το Κογκρέσο, βγήκε μία νέα δημοσκόπηση από τη Washington Post και το ABC News. Σύμφωνα με αυτή, το ποσοστό αποδοκιμασίας του Donald Trump αγγίζει πλέον το 62%. Πρόκειται για ένα ακραίο ποσοστό, το χειρότερο που είχε ο Donald Trump και στις δύο θητείες του.
Υπάρχει ένα συνδυασμός παραγόντων που οδηγεί σε αυτή τη γενικευμένη δυσαρέσκεια των αμερικανών πολιτών εις βάρος των επιλογών του Trump. Ο πόλεμος που ξεκίνησε ενάντια στο Ιράν βρίσκει αντίθετους ακόμα και φανατικούς οπαδούς του. Ταυτόχρονα, το κόστος ζωής και η άνοδος της τιμής των καυσίμων φαίνεται ότι επηρεάζουν τη γνώμη των Αμερικανών για τον Πρόεδρό τους o οποίος πάντως έχει ήδη αποτύχει στους περισσότερους από τους στόχους του στο Ιράν.
Ο Trump ως spokesperson μίας ολόκληρης πολιτικής τάξης
Είναι προφανές ότι ο Trump πληρώνει και σε προσωπικό επίπεδο την πολιτική επιλογή του για τον πόλεμο στο Ιράν αλλά και την επικοινωνιακή του διαχείριση με τα συνεχή μπρος-πίσω που φθείρουν μέρα με τη μέρα τη φερεγγυότητα λόγων και έργων.
Σε μία μάλλον κοντόφθαλμη κριτική, ο Trump, ακόμα και στη δεύτερη τετραετία του, αντιμετωπίζεται σαν εξωτικό πουλί. Σαν όλο αυτό που συμβαίνει να είναι αποτέλεσμα μίας προσωπικής ατζέντας ενός παλαβού προέδρου ο οποίος κάποιες φορές είναι απλά μία πολύ καλή αφορμή για content. Όπως για παράδειγμα όταν έκανε αστείο στην Πρωθυπυργό της Ιαπωνίας για το Περλ Χάρμπορ.
Αυτή η κοντόφθαλμη κριτική, όπως πάντα κάνουν πάντα οι κοντόφθαλμες κριτικές, δημιουργούν και ακόμα πιο κοντόφθαλμες στρατηγικές. Σύμφωνα με αυτές, όλο το πρόβλημα θα λυθεί λόγω προσωπικής φθοράς της εικόνας του Trump στην αμερικανική κοινή γνώμη.
Στην πραγματικότητα, ο Donald Trump είναι ο spokesperson ενός γιγαντιαίου μηχανισμού, του οποίου τις άκρες βλέπουμε και στην Ευρώπη. Ενός μηχανισμού που στήνεται τούβλο-τούβλο εδώ και πάνω από μία δεκαετία και που φαίνεται ότι πλέον έχει την υποστήριξει πολύ ισχυρών ανθρώπων και δικτύων. Για την ακρίβεια, μερικών από τους πιο ισχυρούς ανθρώπους του πλανήτη.
Οι επικρατέστεροι για τη διαδοχή του Trump
Αυτός ο μηχανισμός φαίνεται πολύ πιο προσωποκεντρικός από ό,τι στην πραγματικότητα είναι. Αυτό θα φανεί ξεκάθαρα όταν ο ίδιος ο Trump θα ξεκινήσει τις διαδικασίες επιλογής του διαδόχου του, με δύο υποψηφιότητες να είναι αυτή τη στιγμή οι επικρατέστερες.
Από τη μία, φυσικά, ο Αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, JD Vance, του οποίου η επιλογή για τη θέση υπήρξε μάλλον ένα δώρο από τους MAGA για του MAGA και τον πρώτο καιρό της θητείας του έμοιαζε ουσιαστικά η αυτόματη επιλογή προς αντικατάσταση του Trump. Τα πράγματα όμως αρχίζουν να αλλάζουν.
Ο Vance φαίνεται ξεκάθαρα ότι προσπαθεί να χτίσει τη δική του περσόνα η οποία θα τον καταστήσει πιθανό ηγέτη. Η θέση του όμως, η θέση του Αντιπροέδρου, δεν βοηθάει συνήθως για κάτι τέτοιο. Ένας σωστός Αντιπρόεδρος είναι απλά η σκιά του Προέδρου και αυτό προφανώς πλήττει την προσωπική του εικόνα.
Από την άλλη, είναι ξεκάθαρο ότι ο Vance μοιράζεται κοινές ιδέες με τον Trump -κάποιες είναι ακόμα πιο ακραίες (θυμίζω το πώς μίλησε για τη δολοφονημένη από τους πράκτορες της ICE, Reene Good). Είναι ξεκάθαρο όμως ότι δεν έχει ούτε στο ελάχιστο τη γοητεία που μπορεί να ασκεί ο Trump στον φακό.
Το στρατηγικό αδιέξοδο στο οποίο έχει βρεθεί ο Vance, έχει δημιουργήσει έναν νέο υποψήφιο διάδοχο. Ο Marco Rubio, μετανοημένος άλλοτε ανταγωνιστής του Trump, στη θέση του Υπουργού Εξωτερικών έχει καταφέρει να κερδίσει πολλούς οπαδούς του MAGA χάρη στη συνεχή στήριξή του στις επιλογές του Trump.
Το βασικό πρόβλημα του είναι ότι ακόμα και σήμερα αντιμετωπίζεται ως αρκετά χλιαρός στις απόψεις του για την αντιμεταναστευτική πολιτική και εκπρόσωπος μίας καθεστωτικής παλιάς φρουράς στο κόμμα των Ρεπουμπλικάνων. Αυτό από την άλλη, μπορεί να τον καθιστά και μία πιο εύκολη επιλογή για τους μη MAGA ψηφοφόρους που ψηφίζουν παραδοσιακά το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα.
Η λύση γι’ αυτό θα είναι φυσικά το να πάρει το δαχτυλίδι της διαδοχής από τον ίδιο τον Trump. Προς το παρόν ο Trump μοιάζει να τους αγαπάει και τους δύο «ο Vance είναι ένας φανταστικός Αντιπρόεδρος, ενώ ο Ρούμπιο είναι ένας σπουδαίος Υπουργός Εξωτερικών», δήλωσε πριν λίγο καιρό ένας από τους πιο στενούς συνεργάτες του Trump, o Alex Brueswitz. Πάντως οι δύο τους φαίνεται να έχουν ακόμα καλές σχέσεις.
H πραγματικότητα των προβλέψεων
Είναι αμέτρητες οι φορές που τελικά το χρίσμα για ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα των ΗΠΑ, το πήρε κάποιος που δύο χρόνια πριν δεν ήταν καν στον χάρτη των πιθανών υποψηφίων.
Ο ίδιος ο Trump όταν ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για το χρίσμα του Ρεπουμπλικάνων στις εκλογές του 2016 είχε ποσοστό χαμηλότερο του 1%, μέχρι να πάρει αμπάριζα τους πάντες και τα πάντα, να κερδίσει το χρίσμα και εν συνεχεία και να γίνει εκείνος ο Πρόεδρος των ΗΠΑ. Περίπου το ίδιο είχε γίνει και με τον εν πολλοίς άγνωστο Μπαράκ Ομπάμα και φυσικά πρόσφατα με τον Μαμντάνι στη Νέα Υόρκη.
Το δεδομένο είναι ότι η λήξη της δεύτερης θητείας του Trump, εφόσον φυσικά ο ίδιος δεν προσπαθήσει να βγει παράθυρα για μία τρίτη θητεία, γεγονός που ο ίδιος δεν έχει αποκλείσει. Ήδη στις 27 Οκτωβρίου, μέσα από το Air Force One, o Trump απαντώντας σε σχετική ερώτηση είπε «θα μου άρεσε πολύ αυτό».
Κάτι τέτοιο βέβαια αποτελεί μία ακραία διασάλευση της συνταγματικής τάξης των ΗΠΑ και συγκεκριμένα του 22ου Amendment που επιτρέπει μόνο δύο θητείες στους Προέδρους των ΗΠΑ. Για να υπάρξει έστω ένα διαφορετικό σενάριο, ο Trump θα πρέπει να πάρει έγκριση από τα ⅔ της Βουλής και της Γερουσίας, πράγμα που μοιάζει απίθανο.
Σε κάθε περίπτωση, ό,τι και αν συμβεί, είναι βέβαιο ότι το τέλος της δεύτερης θητείας του Trump θα δημιουργήσει μία ταυτοτική κρίση στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα. Θα είναι ο τραμπισμός μία μεγάλη παρένθεση ή πλέον οι Ρεπουμπλικάνοι θα κινούνται προς μία αντιστυστημική πορεία ακραίας ρητορικής;
Ο Λευκός Οίκος είναι η κατοικία και ο χώρος εργασίας του Προέδρου και του Αντιπρόεδρου των ΗΠΑ.
