Μενού
  • Α-
  • Α+

Η Ελένη Ράντου μίλησε στην κάμερα της εκπομπής «Πάμε Δανάη» για τη νέα θεατρική της δουλειά, για τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, αλλά και για τη μητέρα της, η οποία έχει άνοια. «Όταν δεν είμαι καλά, δεν μιλάω. Τα τελευταία δύο χρόνια κλείστηκα και όταν είμαι σε τέτοια ψυχολογία, δεν θέλω να το μοιράζομαι γιατί νομίζω δεν είναι και ευχάριστο. Όταν υπάρχει μία ηλικία κι ένα παρελθόν, έχεις πολλά πράγματα να διαχειριστείς, οπότε μαζεύεις δυνάμεις, κάνεις απολογισμούς, συζητάς με τον εαυτό σου. Το θέμα του θανάτου δεν είναι λυμένο για κανένα μας, οπότε όλο αυτό δεν είναι και το πιο ευχάριστο θέμα για να μοιραστείς», ανέφερε η Ελένη Ράντου.

Διαβάστε ακόμη: To ταξίδι ξεκίνησε! Το πρωτοποριακό Tips by Markos κάνει πρεμιέρα από την Αρκαδία

Η γνωστή ηθοποιός δεν έκρυψε ότι «Σκέφτηκα μέχρι και να εγκαταλείψω τη δουλειά, σκεφτόμουν πώς θα ξαναβρώ κουράγιο για να ξαναμπώ. Σκέφτηκα να πάω πίσω από τη σκηνή και τα φώτα». Φέτος θα πρωταγωνιστεί στο έργο με τίτλο «Το πάρτι της ζωής μου», το οποίο έχει γράψει η ίδια. «Η παράσταση έχει τρομερές απαιτήσεις. Είμαι επί δύο ώρες στην σκηνή και το σώμα μου έχει πάθει επτά κράμπες, τρεις θλάσεις, πέντε τενοντίτιδες. Καθετί που γράφει κάποιος έχει πολύ από τον εαυτό του, όχι γεγονότα ζωής, αλλά τον τρόπο που βλέπει τη ζωή και προς το φινάλε υπάρχουν πολλά έντονα προσωπικά στοιχεία».

Στη συνέχεια η Ελένη Ράντου μίλησε για τον σύζυγό της, Βασίλη Παπακωνσταντίνου, λέγοντας: «Το οικοδόμημα της ζωή μας με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου δεν έπεσε ποτέ, ίσως επειδή είμαστε δυο ισχυρές προσωπικότητες. Συνήθως το κάστρο απειλείται όταν η μία είναι λιγότερο δυνατή προσωπικότητα από την άλλη και καταπιέζεται. Όταν γνωριστήκαμε με τον Βασίλη, εγώ έκανα τα πρώτα μου βήματα, οπότε εκείνος το καλοδέχτηκε το δικό μου ξεδίπλωμα που ερχόταν σιγά – σιγά. Το θέμα είναι εάν εγώ θα άντεχα το βάρος του να "είσαι η γυναίκα του τάδε". Όταν πρωτογνωριστήκαμε, δεν ήμουν "η Ελένη μας", αλλά "το καινούργιο κορίτσι του Βασίλη". Με στρίμωχνε η ιδέα ότι πρέπει να αποδείξεις ότι δεν είσαι το "νούμερο 9" ή "νούμερο 10" στη ζωή κάποιου άλλου».

«Όταν ξεκίνησα, για το θέμα θιασάρχης είχαν ανοίξει το δρόμο η Καρέζη, η Βουγιουκλάκη, η Δανδουλάκη. Μας τον είχαν αφήσει αυτόν τον τομέα οι άντρες. Τα τελευταία χρόνια, από την κρίση και μετά, οι άντρες δυσανασχετούν πάρα πολύ όταν έρχονται στο θίασο γυναίκας, είναι πολύ πιο ανταγωνιστικοί», είπε η Ελένη Ράντου, η οποία είναι θιασάρχης ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του ‘90 και εξήγησε: 

«Παρότι συζητάμε για τα δικαιώματα της γυναίκας, η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Έχω νιώσει να με υποτιμούν και στο θέατρο και στην τηλεόραση, ακόμη και στην καθημερινότητά μου. Νιώθω ότι τα πράγματα έγιναν πολύ επιθετικά την τελευταία δεκαετία, άντρες ανέβαζαν έργα μόνο με άντρες και τους άντρες θιασάρχες τους εμπιστεύονταν περισσότερο. Έχω περάσει τα 50 και τώρα δικαιώνομαι. Πάντα υπάρχει "η γλυκούλα", αλλά τα "ικανή και ταλαντούχα" έρχονται δεύτερα».

«Έβαλα στο Google το όνομά μου και η εικόνα που βγαίνει προς τα έξω δεν είναι ανάλογη ούτε του κόπου μου ούτε της δουλείας μου. Μετά από τριάντα χρόνια δουλειάς έναν σεβασμό τον ένιωσα στη φετινή θεατρική μου δουλειά με το "Πάρτυ της ζωής μου". Έχει τύχει να διαβάσω στα πρώτα μου βήματα ότι "τρώω τα λεφτά του Βασίλη στο θέατρο" και έρχονταν τότε όλοι και μου ζητούσαν τα εξαπλάσια για να δουλέψουν». 

Τέλος, η Ελένη Ράντου αναφέρθηκε στο πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει τα τελευταία πέντε χρόνια λέγοντας: «Η μητέρα μου έχει άνοια τα τελευταία πέντε χρόνια και η πανδημία το έκανε πιο δύσκολο, γιατί έπρεπε να προσέχουμε περισσότερο. Ζούμε μαζί με τη μητέρα μου, δυστυχώς η άνοια είναι ασθένεια που δεν χρηματοδοτείται αρκετά για να βρεθεί ανακούφιση. Υπάρχει η παρελθοντική μνήμη στη μητέρα μου, δεν υπάρχει η τωρινή. Οι μνήμες αρχίζουν και σβήνονται από τις πιο πρόσφατες. Ξεκινάς να μη θυμάσαι τι έχεις φάει σήμερα και μετά πας να ξεχάσεις όλα όσα έχουν συμβεί πριν από 50 χρόνια. Οι φροντιστές ανθρώπων που έχουν άνοια χρειάζονται ψυχολογική υποστήριξη, είναι πολύ οδυνηρό για τους φροντιστές κι εγώ το παλεύω… Είναι δύσκολο. Αν δεν φροντίσεις εσύ τον εαυτό σου, δεν θα μπορέσεις να φροντίσεις και τον άλλο, γιατί η άνοια είναι μακροχρόνιο και πολύ οδυνηρό μονοπάτι».