Η Μαρία που έγινε Κάλλας: Τα πολλά συν και το μεγάλο μειονέκτημα

Η δυνατότητα που έδωσε η ΕΡΤ στους τηλεθεατές να παρακολουθήσουν τη νέα σειρά «Η Μαρία που έγινε Κάλλας» στο Ertflix σε δύο δόσεις (των πέντε επεισοδίων) είναι απολύτως εύστοχη. Γιατί είναι βέβαιο ότι ξεκινώντας την, δεν σταματάς ούτε στο ένα, ούτε στα δύο επεισόδια. Το πας μονορούφι, γοητευμένος από την εικόνα, την ατμόσφαιρα, τη μουσική, τις ερμηνείες. 

Η Μαρία που έγινε Κάλλας σε βάζει μέσα στην εποχή της Αθήνας της Κατοχής, όταν η καθημερινή μάχη για επιβίωση δεν είχε διακόψει τη ζωή στην πόλη, τις συναντήσεις, τις γιορτές, το θέατρο, τις πρόβες, φυσικά και την όπερα. 

Ρεαλισμός και λυρισμός στην Αθήνα της Κατοχής

Ιστορικά πλάνα αρχείου δένονται με μαεστρία με τα πλάνα σκηνικών εσωτερικών σπιτιών, της Λυρικής ή ακόμα και καταφυγίων. Η σκηνοθεσία της Όλγας Μαλέα δίνει αληθοφάνεια, ρεαλισμό, αλλά και λυρισμό όπου είναι απαραίτητο, με κορυφαίες σκηνές των πρώτων επεισοδίων την απολύτως ερωτική -χωρίς να είναι- σκηνή, στην οποία η Μαρία βάφει τα μαλλιά του Άγγλου στρατιώτη που έχει ερωτευτεί, όπως και τη σκηνή της παράλληλης δράσης στο τέλος του τέταρτου επεισοδίου, που ενώνει τον θρήνο της Τόσκα με αυτόν της Μαρίας. 

Χάιλαϊτς υπάρχουν πολλά σε μια σειρά, που από το ξεκίνημα της κερδίζει το στοίχημα της εποχής, χάρις στη σκηνοθεσία, τη φωτογραφία, τα προσεγμένα σκηνικά και κοστούμια, τα πλάνα αρχείου (από βομβαρδισμούς, συσσίτια, ή δρόμους, όπως π.χ. η Πανεπιστημίου, γεμάτους κόσμο). Το δικό της τόνο στο συνολικό αποτέλεσμα δίνει η μουσική, το γεγονός ότι για πρώτη φορά σε τηλεοπτική σειρά επιστρατεύεται η Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της ΕΡΤ, με αποτέλεσμα η μουσική, να μην περιορίζεται σε ρόλο συνοδείας, αλλά να έχει σημαντική συμβολή στο χτίσιμο της ατμόσφαιρας και στην εξέλιξη της πλοκής -ως αρμόζει σε μια ιστορία για την Κάλλας. 

Η μεγαλομανής, survivor μάνα, κυρία Λίτσα

Μέσα σε αυτό το εξαιρετικής ποιότητας πλαίσιο, ηθοποιοί όπως η Ελένη Ράντου στο ρόλο της μητέρας της Μαρίας και η Ρένια Λουιζίδου στο ρόλο της φλογερής δασκάλας της, έχουν την ευκαιρία να δώσουν πνοή και φλόγα στην ιστορία, με ερμηνείες που χαίρεσαι να βλέπεις στην τηλεόραση. Ακόμα και τίποτα να μην πήγαινε καλά στη σειρά, και μόνο η εμφάνιση της Ράντου ως η καταπιεστική, μεγαλομανής, φιλόδοξη και survivor μάνα κυρία Λίτσα, θα αρκούσε ως λόγος για να τη δεις και να την ξαναδείς.

Οι ερμηνείες όλων των κεντρικών χαρακτήρων, συμπεριλαμβανομένης της πρωτοεμφανιζόμενης 20χρονης Κλεοπάτρας Ελευθεριάδου στο ρόλο της Μαρίας, σε συνδυασμό βεβαίως με την άλλοτε ρεαλιστική κι άλλοτε λυρική ματιά της Μαλέα, συνθέτουν ένα από τα μεγάλα ατού της σειράς, σε καλούν να ταυτιστείς, να νιώσεις, να συγκινηθείς. 

Αν όμως κάτι λείπει από τα πρώτα πέντε επεισόδια μιας τηλεοπτικής μεταφοράς, που περιέχει στον τίτλο της το όνομα Κάλλας, είναι η ίδια η προσωπικότητα της Κάλλας, η εμβάθυνση στο χαρακτήρα της συναρπαστικής Ελληνίδας, έστω ως Μαρία, πριν ακόμα γίνει Κάλλας.   

Η Μαρία, πριν γίνει Κάλλας, και τα στερεότυπα

Αυτό, στο οποίο η σειρά φανερά μειονεκτεί είναι η ίδια η Μαρία, που όχι μόνο δεν γίνεται Κάλλας, αλλά παραμένει μονοδιάστατη και ως Μαρία. Τα πέντε πρώτα επεισόδια τουλάχιστον, δεν εμβαθύνουν στον κεντρικό χαρακτήρα, παρά με επαναλαμβανόμενα στερεότυπα. Περισσότερο εστιάζουν στο οπτικό κομμάτι, στα άχαρα ρούχα, τα αναμαλλιασμένα χτενίσματα και τα ψεύτικα σπυριά, που πολλαπλασιάζονται στο πρόσωπο της Μαρίας. Και για όσους δεν κατάλαβαν (!), τουλάχιστον μια φορά ανά επεισόδιο, τη βλέπουμε να λέει είμαι άσχημη” και “δεν με θέλει κανείς”.

Οκ, το καταλάβαμε, το ξέρουμε και δεν ανησυχούμε -άλλωστε το ασχημόπαπο θα γίνει κύκνος. Αλλά η Κάλλας υπήρξε μια γυναίκα, που έπλασε η ίδια το μύθο της, αλλάζοντας την ιστορία της όπερας. Ως Μαρία, πέρα από άχαρο κορίτσι, τι άλλο ήταν, πώς ένιωθε για τη ζωή στην Αθήνα με της Κατοχής και τι πραγματικά σήμαινε το δώρο της φωνής της για εκείνη; 

Σεναριακά ο χαρακτήρας της Μαρίας μένει στα ρηχά, περιορίζεται συχνά σε παρόμοιες σκηνές, με παρόμοια λόγια, που περιγράφουν εικόνες, που έχουμε ήδη καταλάβει. Περιττές κι ελαφρώς κουραστικές, καθώς ουσιαστικά αποδυναμώνουν τον χαρακτήρα της Μαρίας, που πολύ πιο εύκολα αναδεικνύεται με σκηνές όπως η πολύ έντονη του πέμπτου επεισοδίου, όταν τα μέλη του θιάσου κλοτσάνε ο ένας μετά τον άλλο τα γυαλιά της και όχι με την ίδια να επαναλαμβάνει για 5η φορά “κανένας δεν με θέλει”.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι στα πέντε πρώτα επεισόδια δεν πρωταγωνιστεί καθόλου η Κάλλας, λίγο -και στα ρηχά- η Μαρία, η μητέρα, η δασκάλα κι η αδερφή της και περισσότερο η Αθήνα του 1941, η σχέση της με τους κατακτητές και με την τέχνη της Όπερας, σε ένα γοητευτικό, υψηλού επιπέδου και καλλιτεχνικής αξίας, ταξίδι εποχής, με έρωτες, πάθη και πολλή μουσική. Όσο για τη Μαρία, που θα γίνει Κάλλας, έχουμε άλλα πέντε επεισόδια για να την ανακαλύψουμε -πέρα από τα σπυράκια.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.