MasterChef 2026: Επετειακό, παρεΐστικο και με σατανικό σχέδιο

Στον 10ο συνεχόμενο κύκλο του, θα περίμενε κανείς πως θα είχε σημάδια κόπωσης κι αέναης επανάληψης χεριών που κόβονται, καίγονται, τρέμουν πάνω από ραπανάκια σε σχήμα γόνδολας. Το επετειακό MasterChef, όμως, επανήλθε ανανεωμένο και πανέτοιμο να αξιοποιήσει υπέρ του τη χρονική συγκυρία. Να εκμεταλλευτεί τα σημάδια κορεσμού των σειρών μυθοπλασίας -εμφανή στους πίνακες τηλεθέασης- και να δώσει μια καινούρια εναλλακτική του γνώριμου κι οικείου διαγωνισμού μαγειρικής, που ναι μεν στηρίζεται στην ίδια συνταγή, αλλά κρύβει κι ένα σατανικό σχέδιο... 

Ανανέωση που ανοίγει την όρεξη

Το βασικό μυστικό της επιτυχίας του ριάλιτι, που για 10η σεζόν διατηρεί κι ανανεώνει το κοινό του και παρακολουθείται χωρίς ενοχές, παραμένει η εξαιρετική χημεία μεταξύ των συντελεστών του μπροστά και πίσω από τις κάμερες. Είναι φανερή και στον 10ο κύκλο, ο οποίος όμως δεν περιορίζεται σε αυτή. 

Οι εξελίξεις τρέχουν από το πρώτο στάδιο κιόλας των οντισιόν, που ήταν γρήγορες και κράτησαν μόνο μια εβδομάδα. Στη δεύτερη ξεκίνησαν οι αποχωρήσεις, διπλές ανά επεισόδιο. Κι όταν οι τελικοί 14 επίδοξοι MasterChef μπήκαν στο σπίτι, αποκαλύφθηκε η μεγάλη διαφοροποίηση. Υπάρχουν κι άλλοι τόσοι, που θα μπουν σε ένα διαφορετικό σπίτι, αλλά δεν θα γνωρίζουν οι μεν την ύπαρξη των δε -προς το παρόν, το ξέρουμε μόνο εμείς και οι κριτές.   

Το πώς θα εξελιχθεί αυτό το φρεσκάρισμα στο concept θα φανεί στη συνέχεια. Και μόνο ως πρόθεση και κίνηση, έχει ήδη προκαλέσει θετικές αντιδράσεις στα social media, που το έκριναν γοητευτικά “σατανικό” (με σχόλια τύπου “γουστάρωωωω!” και “ρε τους μπαγάσες!”). Δεν πρόκειται για τρελή καινοτομία που αλλάζει όσα ξέραμε, ούτε για τηλεοπτικό θαύμα. Είναι όμως μια έξυπνη ανανέωση που -για να παραμείνουμε σε όρους κουζίνας- σαφώς ανοίγει την όρεξη. 

Διαβάστε ακόμα: Η Μενεξιά του MasterChef έπαιξε με διαφορετικό όνομα στο Ρουκ Ζουκ και το X την περίμενε στη γωνία

Τιμή στην ταπεινή πατάτα

Χαρακτηριστικό του νέου κύκλου είναι η πολυεθνική διάσταση των παικτών, που έρχονται άλλος από τη μακρινή Αυστραλία, άλλος από την Ελβετία, την Ολλανδία ή το Ντουμπάι -γεγονός που έχει οδηγήσει τον Κουτσόπουλο στη μετονομασία σε σεφ Αχμέτ. 

Το επίπεδο είναι υψηλό, αν κρίνουμε από τα πρώτα επεισόδια, που μας αποκάλυψαν μεταξύ άλλων ότι μια ταπεινή πατάτα, εκτός από τηγανητή ή έστω ντοφινουάζ -αυτό ήταν το SOS προηγούμενων σεζόν- μπορεί κάλλιστα να μετατραπεί σε συνταγή με τίτλο: «Πουρές πατάτας, με βουτυρένιες πατάτες, pomme souffle, emulsion από τσάιβς, σάλτσα σομπρασάντα αραιωμένη με κρέμα γάλακτος και γεμιστά ντάικον με πουρέ» -ποτέ δεν θα ξαναδώ όπως πριν μια πατάτα.

Από εκεί και πέρα, το νέο MasterChef είναι αυτό που περιμέναμε: οικείο, αστείο και χαλαρό. Έχει ρυθμό, αγωνία, πλάκα, παρεΐστικο κλίμα  κι όλα τα γνώριμα πια χαρακτηριστικά ενός ριάλιτι διαγωνισμού, που ανταποκρίνεται στο ρόλο του ως τηλεοπτικό πρόγραμμα ελαφράς ψυχαγωγίας, χωρίς να υποτιμά το κοινό του. 

Η μεγάλη τέχνη των κριτών

Μπροστά στις ευπρόσδεκτες αλλαγές, δεν υποχώρησαν οι αρετές των προηγούμενων κύκλων, απλώς τα πράγματα γίνονται πιο γρήγορα. Υπάρχει χρόνος για να γνωρίσεις τους διαγωνιζόμενους, να τους ακούσεις να σχολιάζουν τους συμπαίκτες τους, να τους παρακολουθήσεις να αγωνιούν πάνω από χύτρες με γαρίδες σαγανάκι -που προορίζεται να γίνει σος. 

Και φυσικά υπάρχει ο απαραίτητος χρόνος για να εξασκήσουν οι κριτές την τέχνη τους, που σε δεύτερο πλάνο είναι η αξιολόγηση των πιάτων. Σε πρώτο παραμένει το τρολάρισμα των παικτών και κυρίως των εαυτών τους (π.χ. ο Κοντιζάς αποκαλεί τον Κουτσόπουλο «κεντρικιά» κι ο Κουτσόπουλος τον Κοντιζά «Κινέζα»), τα μεταξύ τους πειράγματα και τα σχόλια. Παραμένουμε -τιμής ένεκεν- στην Πατάτα -με το Π κεφαλαίο πια- που τους δίνει αφορμή για σχόλια άλλοτε εκπαιδευτικά («η πατάτα είναι το φιλέτο των λαχανικών»), άλλοτε φιλοσοφικά («το ίδιο νερό που σφίγγει ένα αυγό, μαλακώνει μια πατάτα») κι άλλοτε καθαρά πρακτικά («προσοχή, όποιος κάνει τη μεγαλύτερη πατάτα αποχωρεί»).

Οι Σωτήρης Κοντιζάς, Λεωνίδας Κουτσόπουλος και Πάνος Ιωαννίδης, οι οποίοι βγάζουν την αίσθηση ότι κάπως έτσι θα είναι κι όταν κλείνουν οι κάμερες, υπενθυμίζουν ότι η συνταγή της επιτυχίας είναι απλή κι απαιτεί αλήθεια. Στέκονται τίμια απέναντι στον θεατή, δεν «πουλάνε» σοβαροφάνεια, δεν περιορίζονται από τηλεοπτικά κλισέ και κανόνες, αλλά δημιουργούν το κατάλληλο κλίμα, που -χωρίς να εκβιάζει το συναίσθημα ή να ενθαρρύνει θεατρικότητες- αναδεικνύει χαρακτήρες. Πέρα από ρόλους -και Πατάτες.      

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.