«Τώρα που σε ξέρουν όλοι, μουτζώνεις τον κόσμο;» – Η απίστευτη ιστορία της Λιάνας Κανέλλη

Σε μια από τις πιο καθηλωτικές και ψυχογραφικές τηλεοπτικές της εμφανίσεις, η Λιάνα Κανέλλη φιλοξενήθηκε στην εκπομπή «EQ» του Action 24. Συνομιλώντας με την Έλενα Παπαβασιλείου, η δημοσιογράφος και πολιτικός ξεδίπλωσε τις πτυχές μιας πολυτάραχης διαδρομής, σημαδεμένης από γεγονότα που χαράχτηκαν ανεξίτηλα στη συνείδησή της. Με λόγο ασυμβίβαστο, προχώρησε σε μια βαθιά ανατομή της προσωπικότητάς της, αναλύοντας το βαρύ τίμημα της αυθεντικότητας αλλά και την ανάγκη για εσωτερική αρμονία.

Η Λιάνα Κανέλλη αναφέρθηκε αρχικά στον τρόπο με τον οποίο θωρακίζει τον εαυτό της απέναντι στις εξωτερικές πιέσεις, τονίζοντας πως η ψυχρική της ανεξαρτησία απαιτεί μια διαρκή, επίπονη αλλά απόλυτα έντιμη ευθυγράμμιση:

«Είμαι περήφανη για ένα πράγμα. Τα θέλω και τα πρέπει μου είναι σε ισορροπία. Και έτσι δεν χρειάστηκα ποτέ μου εξωγενή βοήθεια για να ισορροπήσω. Είναι πολύ κοπιαστικό. Έχει τεράστιο κόστος. Το είπε ένας δάσκαλος στο κολέγιο στη μάνα μου, πέστε της κυρία Κανέλλη να μην καίει το κερί από τις δύο πλευρές. Είναι δηλαδή υπεραναλωτική διαδικασία. Αναλώνεσαι ψυχικά».

Η πορεία προς την καθολική αναγνωρισιμότητα λειτούργησε για την ίδια ως ένα μεγάλο σχολείο αυτοσυγκράτησης. Αναπολώντας τα πρώτα βήματα της καριέρας της, περιέγραψε με γλαφυρότητα τη στιγμή που συνειδητοποίησε ότι η παρορμητική της φύση δεν μπορούσε πλέον να κρύβεται πίσω από την ανωνυμία του πλήθους:

«Όπως ήταν ο χαρακτήρας μου παθιασμένος, έτσι ήταν και η οδήγησή μου. Μια μέρα τηλεφώνησε ένας στον Διευθυντή Ειδήσεων. Με φωνάζει μέσα, μου λέει δεν ντρέπεσαι. Λέω τι έκανα;

Όπως έτρεχες μου λέει, μουτζωσες έναν άνθρωπο! Μου λέει κάνεις δελτίο ειδήσεων και μπορείς να μουτζώνεις τον κόσμο, τώρα που σε ξέρουν όλοι; Και για πρώτη φορά συνειδητοποίησα ότι αιφνιδίως όλη η ελευθερία του μουντζώνω, ξαφνικά έχει υπογραφή. Και είναι η μούντζα της Κανέλλη.»

Αυτό ακριβώς το μάθημα της επωνυμίας και της βαθιάς ευθύνης απέναντι στους πολίτες ήταν εκείνο που καθόρισε τη στάση της σε μια από τις πιο σκοτεινές και βίαιες στιγμές της ελληνικής τηλεοπτικής ιστορίας.

Η ίδια αποκαλύπτει τη μάχη που έδωσε με τα ίδια της τα αντανακλαστικά κατά τη διάρκεια της live επίθεσης που δέχθηκε από τον Ηλία Κασιδιάρη:

Αυτό το πράγμα με έσωσε την ημέρα του Κασιδιάρη και του χτυπήματος. Είναι το μεγαλύτερο -από σεβασμό στο κοινό φρένο- που έχω τραβήξει ποτέ στη ζωή μου να μην αντιδράσω. Να μην τον χτυπήσω, να μην τον κλωτσήσω. Σκέφτηκα τον κόσμο. Θα σιχαινόμουν τον εαυτό μου, αν είχα χάσει την ψυχραιμία μου. Γι’ αυτό έμεινα όρθια και σε άμυνα. Για να φανεί το κτήνος και να φανεί και το καθαρό κούτελο του Κανελλέικου.

Ωστόσο, η μεγαλύτερη και πιο οδυνηρή συντριβή της ζωής της δεν προήλθε από την εγχώρια πολιτική αρένα, αλλά από την απόλυτη φρίκη της γενοκτονίας στη Ρουάντα, όπου βρέθηκε ως απεσταλμένη. Μια εμπειρία-ορόσημο που επαναπροσδιόρισε βίαια την κοσμοθεωρία της και την έφερε αντιμέτωπη με τα όρια της ανθρώπινης αντοχής:

Είναι από τις μεγαλύτερες συντριβές στη ζωή μου και η δεύτερη μπορεί να είναι ένας φόνος που ήθελα να κάνω, κυριολεκτώ, παίρνω την ευθύνη της πράξης πάνω μου. Είμαι στη Ρουάντα στο στρατόπεδο, με 300.000 πρόσφυγες κάτω από τον καυτό ήλιο της Αφρικής να πεθαίνουν σαν τα κοτόπουλα. Από Παρασκευή στη Δευτέρα 18.000 παιδιά νεκρά. Η ζωή μου άλλαξε. Είναι προ-Ρουάντα και μετά Ρουάντα. Περπατούσα σ’ αυτό το στρατόπεδο, Παναγία μου και δίπλα μου ήταν πεθαμένοι, πεινασμένοι, άρρωστοι… Ο συνάδελφός μου, ένας Γάλλος που ήταν μαζί μου, αυτοκτόνησε μετά από ένα μήνα.

Η κορύφωση αυτού του εφιάλτη αποτυπώθηκε σε μια σοκαριστική σκηνή ωμής αδιαφορίας, όπου το σύμβολο της διεθνούς προστασίας μετατράπηκε μπροστά στα μάτια της σε όργανο θανάτου, ξυπνώντας μέσα της ένα πρωτόγνωρο ένστικτο αυτοδικίας:

Είναι ένα αυτοκίνητο του ΟΗΕ, αυτά τα τεράστια, που έχουν κάτι μεγάλους καθρέφτες προς τα έξω με σίδερα. Και περνάει το αυτοκίνητο και είναι δύο παιδάκια ένα 12 και ένα 15 χρόνων που ψιλοσέρνονται στην άκρη του δρόμου. Και του παίρνει το κεφάλι με τον καθρέφτη!

Εμείς είμαστε από πίσω. Είδα τον αποκεφαλισμό του παιδιού. Το αυτοκίνητο έγραφε United Nations, UN, άσπρο. Και με το που αποκεφάλισε το παιδί, εξαφανίστηκε, άρχισε να τρέχει. Και να φωνάζω στον οδηγό που είχαμε εκεί. Τρέξε! Ήθελα να τον πιάσω από τον λαιμό και να τον πνίξω. Αυτό εννοώ φόνο. Όταν το δεις αυτό μπροστά σου, δεν κλωνίζεσαι απλώς».

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.