«Για την στοιχειοθέτηση της ελαφρυντικής περίστασης των μη ταπεινών αιτίων, κατά την έννοια του εδάφ. β’ της παρ. 2 του αυτού ως άνω άρθρου (84 του ΠΚ) απαιτείται ο υπαίτιος να ωθήθηκε στην πράξη του από μη ταπεινά αίτια, που ως τοιαύτα νοούνται τα μη αντίθετα προς την κοινή περί ηθικής ή κοινωνικής τάξης, συνείδηση και τα μη μαρτυρούντα διαστροφή χαρακτήρα και κακοβουλία του δράστη για δε το ορισμένο αυτού απαιτείται να εκτίθενται και τα αίτια που ώθησαν τον κατηγορούμενο στην πράξη του (ΑΠ 130/2017).
» Η μη ταπεινότητα των αιτίων από τα οποία ο δράστης ωθήθηκε στην πράξη που του αποδίδεται, θα κριθεί όχι υποκειμενικά, δηλαδή κατά την αντίληψη του δράστη, αλλά αντικειμενικά, δηλαδή κατά την αντίληψη της κοινωνίας (ΑΠ 295/2015)».
Ο παραπάνω ορισμός του ελαφρυντικού των μη ταπεινών αιτίων προέρχεται από την ιστοσελίδα της Εισαγγελίας Εφετών Θεσσαλονίκης και φυσικά μόνο τυχαία δεν μπήκε στην αρχή του κειμένου που διαβάζετε.
Έχει να κάνει με μία απόφαση δικαστηρίου που πάρθηκε μία ημέρα σαν σήμερα, στις 7 Ιουλίου 1999 και αφορούσε μία βομβιστική επίθεση που έγινε στην Αθήνα. Η βόμβα που είχε τοποθετηθεί στο υπουργείο Βιομηχανίας (το σημερινό υπουργείο Ανάπτυξης) δεν εξερράγη εξαιτίας λάθους στη συνδεσμολογία αλλά από τις αστυνομικές και δικαστικές αρχές θεωρήθηκε βομβιστική επίθεση και όχι απόπειρα βομβιστικής επίθεσης.
Αυτό, όμως, έχει μικρή σημασία. Σημασία έχει η απόφαση για την οποία μιλήσαμε νωρίτερα και χαρακτηρίστηκε από τον Τύπο της εποχής... «απόφαση βόμβα»! Πρωταγωνιστής της ιστορίας ο αναρχικός Νίκος Μαζιώτης που σήμερα βρίσκεται φυλακισμένος έχοντας αναλάβει την ευθύνη για τη δράση του «Επαναστατικού Αγώνα».
Η δράση του αναρχικού Νίκου Μαζιώτη
Ας πάρουμε, όμως τα πράγματα από την αρχή. Η αρχή βρίσκεται πίσω στο όχι και τόσο μακρινό 1990. Είναι η χρονιά που ο (τότε) 19χρονος Νίκος Μαζιώτης, οικοδόμος στο επάγγελμα με έντονη συνδικαλιστική δράση εντός του εργατικού κινήματος, δηλώνει δημόσια «ολικός αρνητής στράτευσης».
Ο Μαζιώτης συνελήφθη στις 17 Μάη του 1991 και παραπέμφθηκε στο στρατοδικείο. Το Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς καταδικάστηκε σε ένα χρόνο φυλάκισης με αναστολή, για λιποταξία. Στις 12 Οκτωβρίου 1992 συνελήφθη ξανά για «προσβολή στρατεύματος» και παραπέμφθηκε (ξανά) στο στρατοδικείο. Κατά την κράτησή του - σύμφωνα με την καταγγελία του Συνδέσμου Αντιρρησιών - υφίσταται απαγορεύσεις, εκβιασμούς και ψυχολογικές πιέσεις και αντιδρά προχωρώντας σε απεργία πείνας (ενώ κρατούνταν στις στρατιωτικές φυλακές Παύλου Μελά στη Θεσσαλονίκη) η οποία κράτησε 51 ημέρες και σταμάτησε όταν η δίκη του αναβλήθηκε.
Τον Αυγούστου του 1994, ο Νίκος Μαζιώτης συνελήφθη μαζί με ακόμα 51 άτομα στην κατάληψη της ΑΣΟΟΕ στην οδό Πατησίων και καταδικάστηκε σε οκτώ μήνες φυλάκισης με αναστολή.
Η επόμενη φορά που ο Μαζιώτης, συνελήφθη ήταν στα εξεγερσιακά γεγονότα του Νοέμβρη του 1995 όταν μετά από ολονύχτιες συγκρούσεις ανάμεσα σε αναρχικούς και ΜΑΤ, γίνεται άρση του ασύλου (στις 18 Νοέμβρη, πλέον) και μετά από μία γιγαντιαία αστυνομική επιχείρηση συλλαμβάνονται πάνω από 520 άτομα, οι περισσότεροι φοιτητές, μαθητές και εργαζόμενοι! Χρειάστηκε οι κλούβες και τα λεωφορεία της αστυνομίας να κάνουν πολλά δρομολόγια μέχρι τη ΓΑΔΑ προκειμένου να τους μεταφέρουν όλους.
Σε ένα από τα βίντεο της εποχής εκείνης που κυκλοφορούν ακόμα στο YouTube ο Νίκος Μαζιώτης, «κρεμιέται» από το παράθυρο μίας κλούβας και φωνάζει συνθήματα πριν κάποιος αστυνομικός τον τραβήξει βίαια στο εσωτερικό.
Τον Φεβρουάριο του 1998 ο Μαζιώτης καταδικάστηκε από το Στρατοδικείο σε 10 μήνες φυλάκιση για άρνηση στράτευσης.
Η βόμβα στο υπουργείο Βιομηχανίας και η «απόφαση – βόμβα»
Στις 5 Δεκεμβρίου 1997, στο υπουργείο Βιομηχανίας (νυν Ανάπτυξης) εντοπίστηκε ένας εκρηκτικός μηχανισμός ο οποίος δεν είχε εκραγεί εξαιτίας λάθους στην συνδεσμολογία του. Πέντε ημέρες αργότερα, στις 10 Δεκεμβρίου, τοποθετήθηκε βόμβα στο πολιτικό γραφείο της τότε υπουργού Βάσως Παπανδρέου, στην οδό Ομήρου 15, στο κέντρο της Αθήνας.
Η έκρηξη έγινε στις 5:50 το πρωί. Μία ώρα νωρίτερα είχε προηγηθεί προειδοποιητικό τηλεφώνημα στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» ενώ δυόμισι ώρες αργότερα υπήρξε τηλεφώνημα στον ΣΚΑΪ. Ο άνθρωπος που επικοινώνησε είπε πως την ευθύνη της έκρηξης την αναλαμβάνει η οργάνωση Μαχόμενος Αντάρτικος Σχηματισμός, τονίζοντας ότι «η επίθεση αυτή έγινε ενάντια στα σχέδια για την εξόρυξη χρυσού από τα ορυχεία της Χαλκιδικής και την καταστροφή που θα προκληθεί στο περιβάλλον από την καναδική πολυεθνική εταιρεία TVX Gold» .
Ο «Μαχόμενος Αντάρτικος Σχηματισμός» είχε αναλάβει επίσης την ευθύνη για τις βομβιστικές επιθέσεις στο κτίριο Ηλεκτρολόγων – Μηχανολόγων του ΕΜΠ (13/11/1996), στην πρεσβεία του Περού (30/12/1996), στο σπίτι της Μαίρης Μπόση, πρώην συμβούλου του υπουργού Στέλιου Παπαθεμελή (23/2/1997), στην αεροπορική εταιρεία Alitalia (3/4/1997), όπως και στα γραφεία της εταιρείας αυτοκινήτων Lancia (16/4/1997).
Στο ενδιάμεσο των δύο βομβών στο υπουργείο Βιομηχανίας και στο πολιτικό γραφείο της Βάσως Παπανδρέου, ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης Γιώργος Ρωμαίος είχε ενημερωθεί από την Ελληνική Αστυνομία πως στον εκρηκτικό μηχανισμό στο υπουργείο είχε βρεθεί σε μία μονωτική ταινία το αποτύπωμα του δείκτη του αριστερού χεριού του Νίκου Μαζιώτη.
Η Αντιτρομοκρατική δεν συνέλαβε τον αναρχικό αλλά τον παρακολουθούσε για σχεδόν ένα μήνα, προφανώς με την ελπίδα πως μπορεί να εντοπίσει και άλλα άτομα με παρόμοια δράση. Τελικά του πέρασε χειροπέδες στις 13 Ιανουαρίου 1998, στην οδό Σπάρτης 13 στο Καματερό. Μέσα στην μονοκατοικία που νοίκιαζε ο Μαζιώτης βρέθηκαν και κατασχέθηκαν όπλα και εκρηκτικά.
Ο Μαζιώτης οδηγείται σε δίκη κατηγορούμενος για «απόπειρα έκρηξης», «προμήθεια, κατοχή και κατασκευή εκρηκτικών υλών και βομβών» και «διακεκριμένη κατοχή όπλων και εκρηκτικών».
Εκεί, στην απολογία του, μεταξύ άλλων, αναφέρει: «Μετανιώνω μόνο γιατί έκανα αυτό το τεχνικό λάθος. Για τίποτα άλλο. Και να με καταδικάσετε, που θα με καταδικάσετε δηλαδή, δεν αλλάζει τίποτε. Άλλωστε η φυλακή είναι ένα σχολείο για κάθε κοινωνικό επαναστάτη, αφού δοκιμάζεται η ψυχική του αντοχή. Και αν αντέξει, μετά πιστεύει περισσότερο σε αυτά για τα οποία φυλακίστηκε».
Ο αναρχικός Νίκος Μαζιώτης, είπε στο δικαστήριο πως εκείνος ήταν που τοποθέτησε τον εκρηκτικό μηχανισμό στην είσοδο του υπουργείου και, σύμφωνα με δημοσιεύματα της εποχής, δεν αρνήθηκε ότι τα όπλα που βρέθηκαν στη μονοκατοικία στο Καματερό ήταν δικά του.
Δικαστές και ένορκοι άκουσαν τα όσα είπε και στη συνέχεια έλαβαν μία απόφαση που δεν είχε προηγούμενο. Τον έκριναν ένοχο αλλά ομόφωνα του αναγνώρισαν το ελαφρυντικό των μη ταπεινών αιτίων!
Ήταν η πρώτη φορά (και φυσικά τελευταία μέχρι και σήμερα) που ελληνικό δικαστήριο έκρινε μία βομβιστική ενέργεια με πολιτικά κριτήρια, κάτι που προφανώς προκάλεσε τεράστια αίσθηση.
Ο λόγος ήταν απλός: Σύμφωνα με το ρεπορτάζ της δικαστικής συντάκτριας Μίνας Μουστάκα για την εφημερίδα «Τα Νέα»: «Οι δικαστές δεν διέγνωσαν μόνο τον αξιόποινο χαρακτήρα των πράξεων του κατηγορουμένου, αλλά εξέτασαν και το υπόβαθρο των ιδεών του, που τον ώθησαν στην παραβατικότητα. Και μπορεί να διαφωνούν με την ιδεολογία που εκφράζει ο Νίκος Μαζιώτης, αλλά έδειξαν με την απόφασή τους ότι δέχονται τον ισχυρισμό του περί ''ανατρεπτικής πολιτικής δραστηριότητας'' που ο ίδιος είχε αναπτύξει».
Η πρόεδρος του δικαστηρίου, Αργυρώ Λεβέντη, στην εκφώνηση της απόφασης είχε τονίσει: «Το δικαστήριο κηρύσσει ένοχο τον κατηγορούμενο για κατασκευή εκρηκτικών, προμήθεια και κατοχή εκρηκτικών υλών, απόπειρα έκρηξης (κακουργήματα) και κατά μετατροπή του κατηγορητηρίου για απλή οπλοκατοχή, που είναι πλημμέλημα και όχι για διακεκριμένη, όπως ήταν η αρχική κατηγορία. Ομόφωνα επίσης, το δικαστήριο αναγνωρίζει στον κατηγορούμενο το ελαφρυντικό των μη ταπεινών αιτίων».
Ο Νίκος Μαζιώτης, που υποδέχθηκε την απόφαση χαμογελώντας και δηλώνοντας πολιτικός κρατούμενος, καταδικάστηκε σε 15 χρόνια φυλάκιση, ποινή η οποία μειώθηκε στο εφετείο και τελικά αποφυλακίστηκε ύστερα από 3,5 χρόνια, τον Αύγουστο του 2001.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
