Ανάφη: Το νησί της πληρότητας, το νησί που δεν κρύβεται

Κάθε φορά που επισκέπτομαι ένα καινούριο μέρος υπάρχει αυτή η μικρή πιθανότητα να γίνει το μέρος μου - εκείνο που θα θέλω να επιστρέφω ξανά και ξανά, εκείνο με το οποίο θα συνδεθώ κάπως υπερβατικά και κάπως απροσδιόριστα. Η Ανάφη έχει βάλει σοβαρή υποψηφιότητα γιά τον παραπάνω τίτλο (τιμής) και βρίσκεται αυτή τη στιγμή στις πρώτες θέσεις μαζί με τα Κύθηρα και τη Γαύδο. Προς το παρόν τα κριτήρια είναι καθαρά συναισθηματικά - βασικά το μοναδικό κριτήριο είναι πόσο έχω βαϊμπάει και εναρμονιστεί με το μέρος δηλαδή κάτι μη μετρήσιμο, μη υπολογίσιμο και αν το δούμε ρεαλιστικά, μη υπαρκτό. Αιτούμαι ένα leap of faith και λίγη ρομαντική αυγουστιάτικη διάθεση και προχωράω. 

Αυτό δεν είναι ένα κείμενο γι’ αυτούς που ξημερώνονται στις Μάντρες και βλέπουν ανατολές ακούγοντας Pan Pan

To νησί έχει ένα μοναδικό problem solving πλεονέκτημα: μπορεί να υποστηρίξει τη φάση και τα ωράριά σου, όποια κι αν είναι αυτά. Και όχι μόνο τα υποστηρίζει, αλλά με αυτόν τον τρόπο οι άνθρωποι κατανέμονται αρμονικά στη διάρκεια της μέρας και της νύχτας χωρίς κανείς να περιμένει αιώνια ένα τραπεζάκι για να φάει ή μια γωνίτσα για να στήσει την ομπρέλα του. Όταν εσύ στήνεις, εγώ ξεστήνω κι όταν εσύ ζητάς τον κατάλογο για να παραγγείλεις, εγώ κάνω το τελευταίο χωνευτικό τσιγάρο πριν από τον ύπνο. Κάτι σαν το #οτανεσυπηγαινεςεγωερχομουνα αλλά με την καλή έννοια. Οι αντίθετοι κόσμοι συναντιούνται δύο φορές σε κάθε διακοπικό εικοσιτετράωρο: μια στο Ρούκουνα μετά τις 4 το μεσημέρι και μια το βράδυ 10-2 που τα βασικά φαγάδικα του νησιού (Στέκι, Αρμενάκι) έχουν λάιβ ρεμπέτικο, ελφρορεμπέτικο και λαϊκό.

Την καρδιά μου έκλεψε το Στέκι, οι μουσικοί του και ένας τόνος σουβλάκι που ήταν τελικά ξιφίας. Το πιο ύπουλο πιάτο σε ένα μενού είναι ένα υπερνόστιμο πιάτο ημέρας που στη συνείδησή σου καταγράφεται ως σιγκνατσούρ, αλλά δεν ξέρεις αν θα το ξαναβρείς ποτέ διαθέσιμο, ούτε εσύ ούτε εκείνοι στους οποίους το προτείνεις. Ένα τέτοιο πιάτο ήταν ο τόνος σουβλάκι με λαχανικά που μας ενθουσίασε την πρώτη μέρα, αλλά την τελευταία τη θέση του είχε πάρει ένας ξιφίας ακόμα πιο ενθουσιαστικός και το ρίσκο μετατράπηκε σε ηδονή. Επιλογή χωρίς ρίσκο, μιας που υπάρχει στο βασικό μενού, είναι ο μη αναμενόμενα υπέροχος vegan μουσακάς με φάβα. Γενικά το νησί επιδεικνύει τρομερά αντανακλαστικά όσον αφορά τη vegan κουζίνα, πιθανόν λόγω του κόσμου στον οποίο απευθύνεται. Στο σουβλατζίδικο Πέτρινο δοκίμασα το καλύτερο vegan μπιφτέκι που έχω δοκιμάσει - είναι δικής τους παραγωγής, από σόγια και κόντραρε στα ίσα το “κανονικό” κεμπάπ. 

Μετά τις 2 που τελειώνουν τα ρεμπέτικα και πριν τις 4 που ο αστικος μύθος λέει ότι γεμίζουν τα αφτεράδικα, η πλατεία του νησιού μετατρέπεται σε παγκρατιώτικο ορθάδικο μπαρ. Πάρε ένα κοκτέιλ από το Στομόχι που ίσως παίζει Αγγελάκα και ίσως νομίζεις ότι το λένε «Στομάχι» και μπλέξου στον κόσμο για σβήσιμο ή ζέσταμα - ανάλογα σε ποιόν από του δύο αναφιώτικους κόσμους ανήκεις!

«Ίσως η καλύτερη παραλία του νησιού»

Αυτή είναι η φράση που συναντάς πιο συχνά ψάχνοντας τις παραλίες στις αξιολογήσεις του google. Διαφορετικοί άνθρωποι, διαφορετικές καλύτερες παραλίες κι εσύ δεν ξέρεις ποιον να εμπιστευτείς - βέβαια αυτό συμβαίνει γενικά στη ζωή, οπότε έχεις συνηθίσει και τελικά πας σε αυτή με το πιο ωραίο όνομα ή σε αυτή με τις πιο ωραίες φωτογραφίες ή σε αυτή που τη χτυπάει ανάποδα και κάθετα ο αέρας ή σε αυτή που κάποιος κάποτε σου είπε ότι ήταν ωραία, τότε που το νησί ήταν αλλιώς και όχι όπως είναι σήμερα και κρίμα που δεν είχες πάει τότε αλλά εντάξει μωρέ καλά θα περάσετε. Δίνω απροκάλυπτα το τοπ 3 μου χωρίς σειρά προτίμησης: Άγιοι Ανάργυροι (κατάβαση), Μέγας Ποταμός (παρκάρετε λίγο πρίν τους Αγίους Αναργύρους και παίρνετε το μονοπάτι πρός τα δεξιά), Ρούκουνας. Από τη μια, το να βγάζεις τοπ 3 σε νησί με πέντε παραλίες είναι λίγο ντροπή, από την άλλη κάπως κάποιες θα πρέπει να ξεχωρίσουν παρότι ως γνωστόν η καλύτερη παραλία είναι αυτή που δεν έχει αέρα και αυτο είναι ίσως το μοναδικό κριτήριο που θα πρέπει να έχετε στο νησί αφού είναι όλες καλές χωρίς κάποια από αυτές να είναι «ίσως η καλύτερη παραλία που έχετε δει ποτέ». 

Στο Ρούκουνα πήγαμε δύο μέρες σερί. Τη δεύτερη, ακριβώς δίπλα από εκεί που ο ήχος του κρουστικού της ομπρέλας μας βασάνισε για μερικά δευτερόλεπτα τους κόκκους της άμμου, τα κύματα της θάλασσας από την Αρζεντίνα των Χειμερινών Κολυμβητών και τους συνπαραλιωτές μας, βρισκόταν ένας καλοσχηματισμένος κύκλος φτιαγμένος από πέτρες. Παρότι καλοσχηματισμένος, δεν του δώσαμε ιδιαίτερη σημασία μέχρι να μας πουν ότι τους είπαν ότι εκεί έχει αφήσει μια θαλάσσια χελώνα τα αυγά της και ότι θα πρέπει να προσέχουμε. Όπως όλα τα πράγματα που κάποιος σου είπε ότι κάποιος του είπε, το πήραμε σοβαρά. Τόσο σοβαρά που φέραμε κι άλλες πέτρες και ξύλα για να θωρακίσουμε τα αυγά και φτιάξαμε μια ταμπέλα «προσοχή, αυγά/αβγά χελώνας». Δεν ξέρω αν η ταμπέλα και ο φράχτης από πέτρες και ξύλα είναι ακόμα εκεί, αυτό που ξέρω είναι ότι ακόμα αναρωτιέμαι αν συμμετείχαμε σε διασπορά fake news και χτίσαμε ένα ανωφελο άβατο ή αν σώσαμε τα χελωνάκια από βέβαιο αφανισμό.

Ανατολή και δύση στον μονόλιθο

Στην Ανάφη υψώνεται περήφανα ο δεύτερος μεγαλύτερος μονόλιθος της Ευρώπης - πολύ εντυπωσιακή πληροφορία θα ήταν αυτή αν ήξερα τι είναι μονόλιθος. Μονόλιθος, όπως λέει η λέξη, είναι αυτός που είναι φτιαγμένος από μόνο ένα κομμάτι πέτρας. Βασικά είναι ένας ψηλός ασβεστολιθικός βράχος στην κορυφή του οποίου βρίσκεται η μονή της Παναγιάς Καλαμιώτισσας και αν έπρεπε να σας πω ένα και μόνο πράγμα να κάνετε στο νησί, θα ήταν να τον ανεβείτε.

Η διαδρομή είναι υπέροχα κουραστική, διαρκεί από 1 έως 1,5 ώρα ανάλογα με το πόσο καλή φυσική κατάσταση ή πόσο μεγάλη ψυχή διαθέτετε. Έγω δεν είχα τίποτα από τα δύο, αλλά είχα φίλους που τα είχαν και με τράβηξαν μεταφορικά και ενίοτε κυριολεκτικά προς τον τερματισμό. Ο μονόλιθος της Ανάφης είναι το ιδανικό σημείο για να δείτε το ηλιοβασίλεμα, αλλά και την ανατολή. Οι μερακλήδες παίρνουν sleeping bag και μπάκπακ με νεράκια και σνακ, ανεβαίνουν το απόγευμα για ηλιοβασίλεμα, κοιμούνται εκεί έξω στην αυλή της μονής και ξυπνούν για να δουν την ανατολή. Εμείς δεν το κάναμε για να έχουμε άλλον ένα λόγο να ξαναπάμε ή γιατί δεν είμαστε τελικά τόσο μερακλήδες. Στο μονόλιθο θα κάνετε φίλους που θα σας προσπερνούν ή θα τους προσπερνάτε στη διαδρομή, που θα σας βγάζουν και θα τους βγάζετε φωτογραφίες με φόντο το απόλυτο, που θα μοιραστείτε αυτή την «ίσως μια από τις καλύτερες εμπειρίες της ζωης σας». Πάρτε αθλητικά, οπλιστείτε με θάρρος και θράσος, αλλά μην τα παρατήσετε!

Η Ανάφη δεν κρύβεται

Δεν σε μπερδεύει και σε κουράζει τόσο όσο χρειάζεται για να βρεις το σωστό μονοπάτι για την παραλία (αφού έχεις πάρει πρώτα το λάθος), να το κατέβεις κουβαλώντας αυτά που εσύ ορίζεις ως απαραίτητα και φυσικά να το ανέβεις την ώρα που πέφτει ο ήλιος. Σου προσφέρει μαγευτικούς ουρανούς με περισσότερα χρώματα από όσα αντιλαμβάνεται το μάτι σου και ένα αίσθημα πληρότητας και σύνδεσης με το απλό που κάπως τελικά σπανίζει.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.