Μενού
diavaseis
  • Α-
  • Α+

Το δίπολο “το καλύτερο vs. το αγαπημένο μου κάτι” με βασανίζει σταθερά. Το ότι κάτι είναι το αγαπημένο μου δεν το κάνει το καλύτερο γενικά, αλλά απλώς το καλύτερο για μένα. Επιπλέον, το αγαπημένο μου κάτι είναι υποκειμενικό μεν - αδιαμφισβήτητο δε, κυρίως γιατί δεν μπορεί κανείς εύκολα να το κάνει τσάλεντζ. Έχει μέσα του τυχαιότητα, αναμνήσεις, συναισθήματα και δεν προκύπτει από ανάλυση απτών δεδομένων. Αφού λοιπόν δεν υπάρχει αντικειμενικότητα στο “αγαπημένο”, θα μπορούσα να πω ότι το αγαπημένο μου φαγητό είναι τα φασολάκια και οι (σαστισμένοι) άνθρωποι γύρω μου να είναι αναγκασμένοι να το αποδεχτούν. Αν αντιθέτως πω ότι το “καλύτερο” φαγητό είναι τα φασολάκια τότε μπορούν άνετα να κατέβουν και να διαδηλώσουν στα Προπύλαια.

Και ποιός αποφασίζει αντικειμενικά ποιό είναι το καλύτερο κάτι, αφού στην πραγματικότητα η αντικειμενικότητα δεν υφίσταται; Θα μπορούσαμε ίσως να πούμε ότι η αντικειμενικότητα είναι ο μέσος όρος των πολλών υποκειμενικοτήτων και άρα το καλύτερο κάτι είναι το αγαπημένο κάτι των περισσότερων. 

Αυτό το άρθρο μιλάει για τον αγαπημένο μου δημιουργό και αφού τόσα χρόνια δεν έχω καταφέρει να αποφασίσω ούτε ποιο είναι το αγαπημένο μου άλμπουμ του, ούτε ποιό είναι το καλύτερο άλμπουμ του (εδώ ίσως έχω μια υποψία), προφανώς και δεν μπορώ να διαλέξω αγαπημένο και καλύτερο τραγούδι του.

 

Καταλαβαίνουμε όλοι ότι η ιδέα μιας λίστας με τίτλο “Το καλύτερο τραγούδι από κάθε δίσκο του Θανάση Παπακωνσταντίνου” θα ήταν καταστροφική για την ψυχολογία και την ακεραιότητά μου και γι’ αυτό αποφάσισα να διαλέξω απλώς ΕΝΑ τραγούδι από κάθε δίσκο που για απροσδιόριστους λόγους θεωρώ ότι έχει ακουστεί λιγότερο απ’ όσο θα του άξιζε. Είναι μια λίστα με εναλλακτικό τίτλο “για δώσε λίγη σημασία σε αυτό, αν δεν έχεις δώσει ήδη”. 

Αγία Νοσταλγία, 1993: Χέρια Τρελαμένα

Πρώτος δίσκος και έχω ήδη μετανιώσει για αυτή μου την ιδέα μιας που είναι γεμάτος με τραγούδια που δεν περνάνε ακριβώς απαρατήρητα (Όνειρο, Τρία Ρουμπαγιάτ, Αγία Νοσταλγία). Ωστόσο το πρότζεκτ ψάχνει τα απαρατήρητα και διάλεξα το Χέρια Τρελαμένα για τη μουσική του αυτοαναφορικότητα, αλλά και για τα φωνητικά του Παπάζογλου.

Στην Ανδρομέδα και στη Γη, 1995: Όσοι

Δυσκολεύτηκα να μη διαλέξω το στίχο “Ανάμεσα στο Βέγα, τον Ντενέμπ και τον Αλτάιρ υπάρχει μία θέση του ουρανού όπου θα πάω σαν γίνω σκόνη αστρική” και θα πάω με το Όσοι γιατί είναι ένας ύμνος ενάντια στην υποκρισία!

Της Αγάπης Γερακάρης, 1996: Ο Τρυγητής

Δισκάρα - τεράστιο δώρο στη Μελίνα Κανά και δεν μπορώ να μη διαλέξω τον Τρυγητή που παίζει μπάλα με τόσο δύσκολους αντιπάλους (Στη Φωτιά, Φεϊρούζ, Αποσπερίτης) και καταφέρνει να κρατήσει το μηδέν.

Λάφυρα, 1998: Η λάθος μοιρασιά

Εδώ κλέβω. Η συγκεκριμένη εκτέλεση στη Λάθος Μοιρασιά μου περνάει παντελώς αδιάφορη. Ωστόσο η επανεκτέλεση του κομματιού από τον Σωκράτη στον μετέπειτα δίσκο Με στόμα που Γελά έδωσε δεύτερη και αιώνια ζωή στο συγκεκριμένο τραγούδι.

Βραχνός Προφήτης, 2000: Α. Μάνθος

Εδώ δυσκολεύτηκα. Κατ’ αρχάς μιλάμε για τον ίσως καλύτερο, σίγουρα σημαντικότερο δίσκο του Θανάση και γενικότερα ένα από τα επαναστατικότερα έργα των 00s - κατά την ταπεινή και υποκειμενική μου άποψη. Άφησα έξω τις Γριές γιατί τα είπαμε στο podcast “Ο Θανάσης και η αναρχία του πνεύματος” οπότε ξεκάθαρη ψήφος στο Α. Μάνθος και την ονειρική του μελωδία και το storytelling.

Αγρύπνια, 2002: Άδειοι τόποι

Έφαγα πολλές εφηβικές εργατοώρες πάνω από την κιθάρα μου για να βγάλω την εισαγωγή του “Άδειοι Τόποι” και τους το χρωστούσα. Δώστε όμως βάση και στα αρκετά ορχηστρικά αυτού του άλμπουμ που κουβαλάει έναν αναπάντεχο μυστικισμό και μία εσωστρέφεια στον ήχο του.

Η Βροχή από Κάτω, 2006

Κι εκεί που αναρωτιόμουν πόσο δέος μπορεί να ένιωσε ένας Θανασικός ακούγοντας για πρώτη φορά τον Βραχνό Προφήτη, έρχομαι να αναρωτηθώ πόση απορία μπορεί να ένιωσε ο ίδιος Θανασικός ακούγοντας μερικά χρόνια μετά τη Βροχή από Κάτω. Δεν έχω βγάλει άκρη με αυτή την ένωση φυσικών ήχων και ιδεών, οπότε θα πάω πάσο.

Διάφανος, 2006: Το Κομμωτριάκι

Κι εκεί που του λένε “Θα σας ειδοποιήσουμε” τους λέει “Πάρτε το Διάφανο”. Την ίδια χρονιά. Διαλέγω Κομμωτριάκι γιατί Μαρθάρα και γιατί μας ανεβάζει στα τραπέζια. Εξτένσιον, εξτένσιον, εξτένσιον, περμανάντ.

Ο Σαμάνος, 2008: Το Κάλεσμα

Πολύ ενδιαφέρουσα δουλειά με τον Διονύση Σαββόπουλο που ακόμα ανακαλύπτω. Ο Μεθυστής τράβηξε την προσοχή μου με τα πολυφωνικά του, αλλά τελευταία στιγμή αποφάσισα να σας προτείνω το Κάλεσμα γιατί ο χορός του έπαιξε κάποιες, μερικές, αρκετές φορές στο repeat όσο γράφω αυτές τις γραμμές.

Ο Ελάχιστος Εαυτός, 2011: Του Έρωτα και του Θανάτου

Σημαντικότατος δίσκος του Θανάση και πολύ ξεκάθαρη εμπλοκή του με τα κομπιούτερς. Σταματήστε ό,τι κάνετε - ακόμα κι αν είναι εναντίoν μου - και βάλτε Του Έρωτα και του Θανάτου. Μια άτυπη μάχη μεταξύ τους με μη αναμενόμενο νικητή. Ειδική αναφορά στο ντουέτο με τον Ορφέα Περίδη, Ανταρκτική, που έχει το συνδυασμό που σκοτώνει: συγκλονιστικά κουπλέ, αδιάφορο ρεφραίν.  

Πρόσκληση σε Δείπνο Κυανίου, 2014: Μηδεία-μα

Ψέματα δεν θα πω. Η Ματούλα Ζαμάνη δεν είναι από τις αγαπημένες μου επιλογές όσον αφορά τις γυναικείες φωνές που έχουν συνεργαστεί με τον Θανάση παρά την σχέση πάθους που ανέπτυξε με το κοινό του και παρότι εκτιμώ πολύ τη δική της δισκογραφία. Το Μηδεία-μα, όμως, αξίζει προσοχής στον δίσκο που έχει κανονικό όνομα Ηλιόπετρα.

Με Στόμα που Γελά, 2018: Κάρτες

Ο δίσκος που έφερε τις πολυπόθητες Θανασωκρατικές συναυλίες είναι από εκείνους που ακούγονται ολόκληροι - και ποιός δεν είναι - χωρίς να έχει μέσα πολλά μεγάλα χιτς (το ότι χρησιμοποίησα τη λέξη χιτς ασχολίαστο). Διαλέγω τις Κάρτες, γιατί τις ερωτεύτηκα από το πρώτο άκουσμα (είμαι ακόμα ερωτευμένη μαζί τους) κι ας θεωρώ ότι το πιο αυθεντικό θανασικό κομμάτι είναι η Τρυφερή Σκιά.

Απροστάτευτος, 2021: Με τα Χρόνια

Προσπαθώ ξανά και ξανά να εκτιμήσω αυτή τη δουλειά και δεν τα καταφέρνω. Δεν συντονίστηκα ποτέ με αυτό το άλμπουμ - κυρίως με τις μελωδικές γραμμές του που δεν με παραπέμπουν σε κάτι ιδιοφυές όπως έχω συνηθίσει. Το Με τα Χρόνια κέρδισε στα σημεία το να κλέψω ξανά και να μην επιλέξω τίποτα.

Urbanum, 2023: Επανομή

Ο ίδιος ο δημιουργός περιγράφει το Urbanum ως κάτι απερίγραπτο. Εγώ νιώθω ότι είναι όλη του η μουσική ύπαρξη εκεί μέσα, όλες του οι αναφορές, όλη του η διαδρομή. Με μεγάλο ποσοστό ορχηστρικών και ελάχιστο στίχο που όμως σε ακινητοποιεί ακαριαία είναι ένας δίσκος που ακούγεται πραγματικά οπουδήποτε. Από την παραλία μέχρι το Tomorrowland. Δώστε βάση στην Επανομή, αλλά βασικά δώστε βάση.

Bonus Track

Το τελευταίο κομμάτι του Βραχνού Προφήτη, Μ81, θα έπρεπε μάλλον να συμπεριλαμβάνεται στην Αγρύπνια, αλλά δουλεύει πολύ εύστοχα ως sneak peek. Είναι κάτι που δεν θα μπορούσε ποτέ κανείς να προβλέψει ότι έχει γραφτεί από τον Θανάση Παπακωνσταντίνου και πραγματικά αν σας πω οτιδήποτε άλλο θα σας το χαλάσω.

Ακούστε την playlist

 

Google News

Ακολουθήστε το Reader.gr στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον κόσμο.

BEST OF LIQUID MEDIA