O Μεσημεράς είναι αν μη τι άλλο μία από τις πιο ενδιαφέρουσες οντότητες της ελληνικής λαογραφίας. Μία μυθολογία που έχει συνδεθεί με το ελληνικό καλοκαίρι, ο «γιος του καλοκαιριού», όπως γράφει στο ομώνυμο και πολύ ενδιαφέρον βιβλίο του ο κωμικός Ηλίας Φουντούλης.
Όπως πληροφορούμαστε από το επίμετρο, ο “Μεσημεράς” (εκδ. Κλειδάριθμος) ξεκίνησε να γράφεται από τον Ηλία το καλοκαίρι του 2006. Μετά από ένα μεγάλο κενό, εκείνος ξαναέπιασε το νήμα το 2020 και τελικά επέστρεψε και το τελείωσε φέτος.
Το βιβλίο αυτό είναι ένα πολύ καλό παράδειγμα τρόμου που έχει ως τόπο την ελληνική ύπαιθρο και το ελληνικό καλοκαίρι. Είναι και μία αφιέρωση ουσιαστικά στον τρόπο που μεγάλωσε μία ολόκληρη γενιά και μία επιστροφή σε μία μαγική ηλικία που πλάσματα όπως ο Μεσημεράς, θα μπορούσαν να είναι και πραγματικά.
Πώς είναι να συνεχίζεις ένα βιβλίο που ξεκίνησες 20 χρόνια πριν;
«Ξεκίνησα να το γράφω 1η Αυγούστου 2006 και λίγο μετά σταμάτησα. Συνέχισα επι covid το 2020 αλλά μετά την καραντίνα το παράτησα. Τελικά κατάφερα να το τελειώσω τον Απρίλο του 26 όταν και παραδόθηκε για διόρθωση.
Ήταν μια πολύ ενδιαφέρουσα και δύσκολη διαδικασία και για πολύ καιρό είχα πιστέψει πως το βιβλίο δεν θα κυκλοφορήσει ποτέ. Η τελευταία δόση γραψίματος περιλάμβανε εκτός των άλλων επιμέλεια από εμένα στον νεότερο εαυτό μου, μια εμπειρία πολύ διαφορετική».
Διαβάστε Επίσης: Μεσημεράς: Ο λαϊκός μύθος που τρόμαζε τα παιδιά τα καλοκαίρια στην Ελλάδα
Θα μας πεις δύο λόγια για τον Μεσημερά και τον ρόλο του στην ελληνική λαογραφία;
«Ο Μεσημεράς κυκλοφορεί με διάφορες ονομασίες σε αρκετές περιοχές της Ελλάδας και είναι «κάποιος» που αρπάζει τα παιδιά που δεν κοιμούνται τα μεσημέρια του καλοκαιριού. Ας πούμε ότι είναι αυτός που κάνει τα ρεπό του μπαμπούλα όταν έχει πολλή ζέστη. Υποτίθεται ότι κουβαλάει έναν σάκο και βάζει μέσα τα παιδιά αλλά δεν ξέραμε τίποτα παραπάνω για το ποιος είναι, από πού έρχεται, γιατί αρπάζει παιδιά, τι τους συμβαίνει και αν μπορείς τελικά να τον σταματήσεις.
Υπάρχει και ένα ωραίο παραδοσιακό τραγούδι του Γιάννη Χαλκιαδάκη».
Υπάρχουν παρεμφερείς οντότητες και σε άλλα μέρη του πλανήτη;
«Διαβάζοντας είδα ότι ο μύθος του αυτός του Sack man/Bag Man έχει τις ρίζες του στη Λατινική Αμερική, στην Πορτογαλία, την Ισπανία και όλη τη λεκάνη της Μεσογείου. Υπάρχει αντίστοιχη οντότητα στην Τουρκία, τον Λίβανο, την Αίγυπτο αλλά και στις κεντροευρωπαϊκές χώρες που αρχίζει πλέον να γίνεται ζωόμορφο πλάσμα συνδεδεμένο με την αγροτιά και τις καλοκαιρινές σοδειές.
Ένας από τους λόγους που εξαπλώθηκε τόσο πολύ στην Ευρώπη πάντως ο μύθος του Μεσημερά ήταν το έγκλημα της Γκαντόρ το 1910 στην Ισπανία. Ένας περιπλανώμενος ψευτογιατρός απήγαγε και σκότωσε ένα παιδί, μεσημέρι έξω από το σπίτι του βάζοντάς το σε έναν σάκο».
Πότε άκουσες για πρώτη φορά για τον Μεσημερά;
«Νομίζω κάπου στα τέλη της δεκαετίας του 80, όχι από κάποια γιαγιά όπως οι περισσότεροι αλλά από τα μεγαλύτερα ξαδέλφια μου».
Έχω ακούσει διάφορες περιγραφές από παιδιά για το πώς τον φαντάζονταν. Σου έρχεται στο μυαλό κάποια που να είναι τελείως διαφορετική από την εικόνα που είχες διαμορφώσει;
«Η αλήθεια είναι πως δεν είχα ακούσει περιγραφές, είχα στο μυαλό μου πάντα κάποιον μεγαλόσωμο τύπο με κάπα και έναν βρώμικο σάκο ριγμένο στον ώμο».
Τον φοβόσουν πραγματικά ως παιδί;
«Δεν είχα νιώσει πραγματικά κάποιον φόβο η απειλή. Αλλά από την άλλη κοιμάμαι και εύκολα».
Μπορεί να γίνει το ελληνικό μεσημέρι του καλοκαιριού τόπος για να γεννηθούν και άλλες ιστορίες τρόμου σαν αυτή που έγραψες στον Μεσημερά;
«Το ελληνικό καλοκαίρι είναι γεμάτο τρομακτικά πράγματα αλλά τίποτα δεν είναι τόσο τρομακτικό όσο η τιμή των ακτοπλοϊκών εισιτηρίων για μια τετραμελή οικογένεια με αυτοκίνητο ή ένα κλαμπ σάντουιτς σε μπιτσόμπαρο. Σίγουρα, όπου υπάρχουν πολλοί άνθρωποι χαρούμενοι και ξέγνοιαστοι, το κακό θα βρει τρόπο να εμφανιστεί».
Στο βιβλίο πάντως παίζει ρόλο ο ήχος του τζιτζικιού…
«Το τζιτζίκι παράγει το soundtrack του καλοκαιριού και δεν θα μπορούσαν να μην έχουν κάποια συμμετοχή στην ιστορία του Μεσημερά όπως τη φαντάστηκα».
Μεγάλωσες στην πόλη, και μάλιστα στα Πατήσια. Το ότι μεγαλώσαμε σε τέτοια περιβάλλοντα πιστεύεις ότι δημιουργεί αυτή τη γοητεία μας για λαογραφικές οντότητες και τα παραφυσικά στοιχεία;
«Πιστεύω πως γενικά τα παιδιά των πόλεων είμαστε θύματα της ακατανίκητης γοητείας της λαογραφίας και του παραφυσικού γιατί νιώθουμε ότι μας προστατεύει το τσιμέντο. Δεν φοβόμαστε τον μπαμπούλα με τον ίδιο τρόπο που στο χωριό δεν φοβούνται την κίνηση του Κηφισού».
Υπάρχει κάτι που συνδέει τον τρόμο με την κωμωδία. Οι άνθρωποι που γοητεύονται από το ένα, γοητεύονται και από το άλλο. Πώς το εξηγείς αυτό;
«Βασίζονται και τα δύο αρκετά στο στοιχείο της έκπληξης και το "τι θα γινόταν αν". Για εμένα δηλαδή δουλεύει έτσι συνέχεια.
Πχ αν γράφω για μια σκηνή από οικογενειακό τραπέζι μπορεί ανάλογα με τη διάθεσή μου να σκεφτώ "Τι θα γινόταν αν την ώρα που σέρβιρε η θεία το φαγητό σκόνταφτε και έλουζε τον παππού με κοκκινιστό" ή "τι θα γινόταν αν τελικά είχε ρίξει στην κατσαρόλα σαλιγκαροκτόνο και τους έβλεπε να πεθαίνουν μπροστά της;"».
Σου λείπει καθόλου εκείνη η καθόλου ορθολογική περίοδος της ζωής μας που σκεφτόμασταν ότι ο Μεσημεράς μπορεί να είναι και πραγματικός;
«Η ερώτηση είναι αν μου λείπει η εποχή που ήμουν 7 χρονών; Δεν έχω ιδέα. Μάλλον όχι. Ήταν και δύσκολη η Β’ Δημοτικού απ' όσο θυμαμαι».
- Survivor: Σοβαρή καταγγελία από Φλώρο - «Έδιναν ναρκωτικά στους παίκτες για να είναι ήρεμοι»
- Το γούρικο ξενοδοχείο του Μητσοτάκη, η εντατική προετοιμασία για τα social media και η διάψευση του Άδωνι
- Το μοναδικό μέρος στην Ελλάδα όπου οι κάτοικοι μιλούν ακόμα τη γλώσσα των αρχαίων Σπαρτιατών
- Άβολο περιστατικό με Πιτταρά, Οικονόμου, Καρούση: «Πρόσεχε είναι ο Σπαλιάρας του ΣΚΑΪ»
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
