«Συνεταιρισμός θυρωρών»: Οι λέξεις και ο άγνωστος άνθρωπος σε υποδέχονται

Πήρα το βιβλίο του Αντώνη Τσόκου, άνοιξα τα φτερά του, τις σελίδες του, και το άφησα να ξαπλώσει πάνω σε άδειο πιάτο. Από μέσα του δεν έπεσε τίποτα. Αδειανό πουκάμισο, αδειανό πινάκιο, αδειανή θέση απέναντι και μια κουρτίνα που δεν δένει το τραύμα του χεριού και της ψυχής. Από το ηχείο του υπολογιστή ακούγεται ο Βέβηλος και στο σκονισμένο τραπέζι του μπαλκονιού περιστέρια περπατούν. Τίποτα δεν υπάρχει έξω από τους τοίχους και τίποτα δεν φυτρώνει στις ρωγμές τους. Ενέσεις τσιμέντου, ένας κουβάς με χρώμα και του μάστορα η βαριά. Όλα θα γκρεμιστούν και όλα θα γίνουν συντρίμμια. Η θέα θα μεγαλώσει και ο παλιός νιπτήρας στο χείλος του αστικού γκρεμού θα βρεθεί. Οι γείτονες ειδοποιήθηκαν για τις εργασίες και δεν θα βγουν να δουν τη διάρρηξη χώρου και χρόνου. Ο άνθρωπος της κάτω εισόδου, της πάνω θα φροντίσει για δύο πράγματα: για το συνεργεία ανοικοδόμησης και για τα λουλούδια. Για μια στιγμή όμως. Τα λουλούδια, οι μυρωδιές, τα άνθη τους, πέφτουν αργά και σταθερά από τις σελίδες του βιβλίου. Δεν ήταν άδειο τελικά.

Και πώς να είναι όταν υπάρχουν λέξεις που σε περιμένουν, σε υποδέχονται και μαζί με τον άγνωστο άνθρωπο φτιάχνουν αυτό που λέγεται ποιητική συλλογή, αυτό που είναι ο «Συνεταιρισμός θυρωρών» (Εκδόσεις Κίχλη).

Στο ενδιάμεσο οι γραμμές

Ο Αντώνης Τσόκος συλλέγει στιγμές, εικόνες, αισθήματα και ανθρώπους που μένουν, υπομένουν, περιμένουν και την ιστορία τους, ιστορία μας, πρέπει να πούνε, κι ας τη ζουν, ας τη φθονούν, ας τη λαχταρούν, ας την κρύβουν κι ας την πατούν.Κι αν δε την πούνε, στέκουν σχεδόν ακίνητοι, πίσω από τον πάγκο, στην καρέκλα τους, εκεί που άλλοτε υπάρχει τοίχος και άλλοτε όχι. Παρκέ καλογυαλισμένο, μαρμάρινο δάπεδο, ξεθωριασμένο ξύλο, ταπετσαρία, βελούδινες πλάτες καθισμάτων, σκουριασμένες κουπαστές, παλιό ασανσέρ, αριθμός ατόμων 4, κομβίον ανόδου, ειδοποίησης, Stop!, αλληλογραφία μεταξύ ανθρώπων, κάποτε, υπηρεσιών, πάντοτε, το απόρρητο, το υπόρρητο και το άρρητο που πιστεύει ότι είναι ανείπωτο, αθέατο, ανίκητο, ανεπίστρεπτο, ανεξάρτητο, με τον τρόπο του ελεύθερο, καλημέρα κυρία!, κοινόχρηστα, αθέατα ράφια και μια ασπρόμαυρη φωνή να φωνάζει θυρωρέ! Θυρωρέ!

Ο Αντώνης Τσόκος βρίσκει αυτά που άφησαν, αφήνουν, πίσω τους οι άνθρωποι και με τον τρόπο του τα συνάζει. Και στη στιγμή του ενός διαβάζουμε για Ιστορίες Λουλουδιών [σ.30] και στη φωτογραφία του άλλου Ο κύριος Κ. διαβάζει τη New York Times [σ.41]. Ο Τσόκος ξέρει ότι τα βήματά μας διαρκώς διασχίζουν εισόδους/εξόδους και στο ενδιάμεσο, πλάγια, οι γραμμές, ο «Συνεταιρισμός θυρωρών».

Στάση λεωφορείο σε συννεφένιους δρόμους

Η συλλογή του Τσόκου διαθέτει ατόφια ποιητική ματιά και απελευθερωμένες προθέσεις. Ό,τι έχει ανάγκη να πει, ανακαλύψει, θα το κάνει χωρίς να φοβηθεί και χωρίς να το περιορίσει. Λυρισμός, ευαισθησία, σατιρικό, ειρωνικό, πνεύμα και στίχοι γεμάτοι αθωότητα και άδολες προοπτικές. Τα ποιήματά του κοιτάνε την εξωτερική-εσωτερική πραγματικότητα και την υπηρετούν με σεβασμό και αποδεκτή ανατρεπτική διάθεση. 

Τα ποιήματα, τα περισσότερα, του είναι πολύστιχα, με μελετημένη δομή και καθαρή αφήγηση. Αμεσότητα και το ελάχιστο φως του υπαινιγμού μπαίνει στα δημιουργήματά του. Μερικές φορές έχει και ολιγόστιχες στιγμές που όμως λένε πολλά, πάρα πολλά.  Παράδειγμα το ποίημα Γενέθλιο [σ.45].

Διαβάζουμε Τρίτη 28 Σεπτεμβρίου 1976. Σήμερα έσβησα ένα ποίημα. Και εμείς, αυθαίρετα, βάζουμε αποσιωπητικά και αφηνόμαστε στα ποιητικά λόγια να γίνονται στάση λεωφορείου σε συννεφένιους δρόμους.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.