Γιατί είναι (πολύ) σημαντική η επανένωση των Oasis

Το X (Twitter) γράφει «Ο κόσμος γιατρεύεται ξανά», «ανακάλυψα ένα σημαντικό λόγο για να ζώ», «εγώ χαίρομαι, αλλά δεν ξέρω αν ισχύει το ίδιο για το λογαριασμό μου στην τράπεζα», «έχω αγχωθεί τρεις μέρες πριν βγουν τα εισιτήρια» και άλλα τέτοια αγχώδη και θριαμβολογικά. Δύο αδέλφια, δύο μουσικοί με αρκετά αμφιλεγόμενες προσωπικότητες, δύο άνθρωποι οι οποίο στο ισοζύγιο καφρίλας/κοινωνικής ευαισθησίας τείνουν συχνότερο προς το αριστερό, παρά προς το δεξιό κομμάτι, ο Λίαμ και ο Νόελ Γκάλαχερ, φαίνεται πως έθαψαν το μεταξύ τους τσεκούρι του πολέμου και «τα βρήκανε», διαφημίζοντας μια περιοδεία συναυλιών εντός βρετανικού εδάφους, που θα γίνουν το καλοκαίρι του 2025. Γιατί είναι τόσο σημαντικοί όμως οι Oasis;

Mε ταχύτητα από την εποχή που τα albums είχαν αξία

Σχεδόν ταυτόχρονα με την επανένωση, οι Oasis γιόρτασαν τα 30 χρόνια από την κυκλοφορία του "Definitely Maybe", του πρώτου τους album, με επανεκδόσεις του δίσκου σε βινύλιο, με την κυκλοφορία άγνωστων - μέχρι τώρα - κομματιών, ακόμα και με την κυκλοφορία κασετών (!), σε μια εποχή που οι κασέτες και τα γουόκμαν αποτελούν περισσότερο αντικείμενα εκδήλωσης φετιχισμού. Κι εδώ, επιμένει η υφιστάμενη ερώτηση. Γιατί;

Η απάντηση μπορεί να δοθεί κυρίως από «μύστες» της εποχής που το album είχε αξία, ως ένα πλήρες καλλιτεχνικό προϊόν, όχι ως μια πληροφορία που χωράει στα saved αρχεία μιας βιβλιοθήκης του Spotify. Στην πρό-ψηφιακών apps εποχή, το album ήταν κάτι Πάρα Πολύ Σημαντικό με το οποίο ο εκάστοτε fan και κάτοχος του, δημιουργούσε συναισθηματική σχέση, βλέποντας μια ολόκληρη ιστορία να συναρμολογείται μέσα από τα τραγούδια του. Το "Definitely Maybe" ήταν ένα τέτοιο album, μια ισοπεδωτική, μεταμοντέρνα ανάγνωση της βρετανικής ροκ, ένα μπαράζ από κιθαριστικά ριφ - βόμβες και μελωδίες ικανέες να γίνουν το σάουντρακ της ζωής σου. Η εκτόξευση των Oasis συνεχίστηκε με το "What's the Story (Morning Glory)" του 1996, ενώ στο "Be Here Now" (1998) είχαμε να κάνουμε με ένα πολυεπίπεδο έργο, που έστειλε στον ουρανό τον μύθο της brit pop και ύστερα τον προσγείωσε - πολύ - απότομα. Η συνέπεια των Oasis στο να δημιουργούν κύκλους τραγουδιών με αρχή - μέση - τέλος, με αξιοπρόσεκτα τραγούδια κατά κύριο λόγο και ελάχιστα fillers,  συνεχίστηκε ως το 2009, όταν και έφτασαν στην αναπόφευκτη διάλυση.

Στην εποχή του Fred Again και του Instagram

Σε πρόσφατη συναυλία του στο Παρίσι, ο Βρετανός electro dj/παραγωγός Fred Again, προέβαλλε στις γιγαντοοθόνες του stage, μια σειρά από σύντομα video με πρωταγωνιστές απλούς ανθρώπους, σε στιγμές καθημερινής ζωής, απομονώνοντας ατάκες, τραγούδια, στιγμές «στατικές» ή και σε μόνιμη κίνηση. Οι εικόνες συνδυάζονταν με την μουσική του Fred Again και το αποτέλεσμα ήταν μαγικό. Προηγουμένως φυσικά, αρκετές από αυτές τις σεκάνς αληθινής ζωής, είχαν κάνει θραύση στο Instagram. Και την ίδια στιγμή, οι θαμώνες της συναυλίας βιντεοσκοπούσαν τον Fred Again και τα video που έπαιζαν από την οθόνη του stage, για να τα ποστάρουν όλοι στα stories τους, ολοκληρώνοντας αυτόν τον παράδοξο κύκλο της social media-κής πληροφορίας. 

Στο Instagram όμως, και η Charlie XCX είχε γίνει viral με το τέχνασμα του "brat" που ήταν το σημείο αναφοράς του τρέχοντος album που έχει κυκλοφορήσει. Επίσης και η Taylor Swift χρησιμοποιεί το Instagram για να δείξει στιγμές έκφρασης αγάπη από και προς τους fans, για να μοιραστεί ιστορίες, παραλειπόμενα, και ενίοτε να παρουσιάσει και τραγούδια. Το Instagram έχει γίνει το απόλυτο εργαλείο για την προώθηση της μουσικής, μαζί με το TikTok, σε μια εποχή που τίποτα δεν μπορεί να παραμείνει στην - κουρασμένη από την έκθεση σε άπειρες πληροφορίες - συλλογική μνήμη, αν δεν έχει δυνατή εικόνα, δυνατό μήνυμα, σλόγκαν κι άλλα σλόγκαν. 

Ακόμα και σε αυτή την εποχή που κινείται με μοναδικό όχημα την εικόνα οι Oasis μπορούν να γίνουν viral χωρίς να το προσπαθήσουν καν, ποστάροντας ότι να 'ναι, όπως  μια random κουβέντα του Λιάμ μαζί με τον Νόελ, ή 30 δευτερόλεπτα από μια πρόβα τους. Ή ένα video σαν το παρακάτω. Ή και τίποτα. 

Πόσο ανυπομονούμε; 

To τοπίο της σύγχρονης ποπ έχει πάρα πολύ trap, και αρκετή ποπ με αφηγηματικές προθέσεις και υποψίες μελωδίας, όπως αυτή που κάνει η Taylor Swift.  Από την μια υπάρχει ένα παρακλάδι του hip hop με αρκετή «φιγούρα» και gangsta αναφορές, που ενίοτε θυμίζει ανεκδιήγητα κομμάτια σαν το "Big Butts" του Sir Mix-a-lot και από την άλλη υπάρχει η "safe" ποπ μουσική με σημείο αναφοράς το ρομαντισμό. Μπορούμε να πούμε με ασφάλεια πώς υπάρχει μια «νηνεμία» στην εμπορική μουσική, με καλλιτέχνες που είτε προβοκάρουν με επιτηδευμένα εκφραστικά μέσα, σαν σκυλιά που γαυγίζουν χωρίς να δαγκώνουν, είτε μιλούν τη σύγχρονη γλώσσα της συμπερίληψης, της ενσυναίσθησης, της αγάπης. Όλα αυτά είναι υπέροχα, και συχνά, αισθητικά πανέμορφα. Ευτυχώς όμως, που υπάρχουν ξανά οι Oasis για να «ανακατέψουν τη σούπα», και να φέρουν λίγη αγένεια στο clean cut πρόσωπο της εμπορικής ποπ. Μας είχε λείψει κάτι τέτοιο. 

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.