Τον Μάιο η εντυπωσιακή Dara έκανε όλη την Ευρώπη να χορεύει στους ρυθμούς του ξεσηκωτικού Bangaranga, κερδίζοντας στη Eurovision 2026 και λίγο πριν ανέβει στη σκηνή των MAD VMA 2026 σήμερα (17/6) μιλάει στο Reader για την περίοδο της προετοιμασίας πριν τη Βιέννη, αλλά και για το μήνυμα του Bangaranga, το οποίο κυκλοφορεί στην Ελλάδα με την υποστήριξη της Panik Records.
Ακόμα η Dara θυμάται τα πρώτα της βήματα το 2015 όταν πήγε σε ηλικία 17 ετών σε οντισιόν του X-Factor στη Βουλγαρία και μας λέει ποιο ήταν το μεγάλο ψέμα που είχε πει τότε.
Διαβάστε επίσης - Όταν η Dara συνάντησε την Ελένη Φουρέιρα και χόρεψαν μαζί το Bangaranga
Περιγράφει το πόσο έχει αλλάξει η ίδια μέχρι σήμερα, εξηγεί γιατί πρέπει ένας καλλιτέχνης να έχει προσωπικότητα, ενώ παίρνει θέση και για τα ομοφοβικά σχόλια που δέχτηκε μετά την εμφάνισή της στο Pride της Σόφιας.
Επιπλέον απαντά στο αν την επηρεάζουν τα σχόλια στα social media και αναφέρεται στις απαιτήσεις που έχει η μουσική βιομηχανία από τις νεαρές τραγουδίστριες, όπως το έχει βιώσει η ίδια από μέσα αυτά τα δέκα χρόνια.
«Για μένα η Eurovision είναι σαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες»
Dara, καλώς ήρθες. Πώς νιώθεις που είσαι πίσω στην Ελλάδα; Στην Αθήνα, άλλωστε, έκανες τις πρόβες σου για τη Eurovision, σωστά;
«Νιώθω πολύ όμορφα γιατί είμαι σπίτι μου. Για δύο μήνες ήμουν στην Αθήνα, έκανα όλες τις πρόβες εδώ. Πήγα τρεις φορές στη Στοκχόλμη, αλλά κατά κύριο λόγο οι πρόβες έγιναν εδώ. Ήμουν εδώ κάθε μέρα όλο αυτό το διάστημα.
Επέλεξα να έρθω στην Αθήνα χάρη στον ήλιο και τη φύση, αλλά κυρίως χάρη στον διαφορετικό τρόπο σκέψης. Όταν ήρθα, δεν με ήξερε ο κόσμος (γέλια) και αυτό με έκανε να νιώθω σαν κανονικός άνθρωπος και να είμαι ελεύθερη να κάνω ό,τι θέλω.
Είχα τον χώρο να σκεφτώ και να εξελίξω τη σκέψη μου, αλλά και την οπτική μου όσον αφορά το πώς θέλω να βιώσω τον διαγωνισμό της Eurovision, αλλά και την εμφάνισή μου στη σκηνή.
Έκανα κάθε μέρα διαλογισμό, τρέξιμο, προπονήσεις, πρόβες, εξάσκηση με διαφορετικούς τρόπους και τεχνικές, τα πάντα. Ήταν μια πραγματικά πολύ καλή περίοδος που μπόρεσα να απέχω από αυτό που κάνω στη Βουλγαρία. Διαφορετικά αν ήμουν εκεί, θα έκανα πολλές συνεντεύξεις, συμφωνίες, διαφημίσεις, οτιδήποτε. Εδώ δεν τα είχα όλα αυτά.
Είχα τον χώρο να συγκεντρωθώ στο τι θα παρουσιάζαμε στη σκηνή της Eurovision. Μπορεί να είναι τρία τα λεπτά που είσαι πάνω στη σκηνή, αλλά εγώ εργάζομαι σαν αθλήτρια στους Ολυμπιακούς Αγώνες.
Για μένα η Eurovision είναι σαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Είναι το καλύτερο πράγμα που μπορεί να συμβεί στην καριέρα σου ως τραγουδίστρια επειδή σε προκαλεί να αλλάξεις πολύ γρήγορα».
Το γεγονός ότι θα τραγουδούσες μπροστά σε εκατομμύρια θεατές και στο Στάδιο και live στην τηλεόραση, ήταν κάτι που σε άγχωνε ή το έβλεπες σαν πρόκληση;
«Ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι θα εμφανιστώ μπροστά σε τόσο κόσμο. Κάποια στιγμή ένα μέλος της διοργάνωσης στη Βιέννη μου είπε «θα σε δουν 180 εκατομμύρια τηλεθεατές, είσαι έτοιμη;».
Του απάντησα «Δεν βοηθάς, αλλά δεν με τρομάζεις κιόλας γιατί μου αρέσει ο κόσμος, ξέρω τον κόσμο, αυτό ξέρω να κάνω στο live, αγαπώ το κοινό».
«Μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους που ξέρουν τι θέλουν»
Εκτός από Νο. 1 σε πολλές χώρες, στην Ελλάδα το Bangaranga έχει γίνει χρυσό και είναι το Νο. 1 ξένο τραγούδι στα ελληνικά charts για εβδομάδες. Πώς νιώθεις για αυτή την επιτυχία;
«Είναι; Δεν το ήξερα αυτό. Θεέ μου! Ήμουν coach στο The Voice. Έκανα τη Eurovision και γύρισα στη Βουλγαρία και συμμετείχα στο The Voice στις πέντε πρώτες ημέρες του σόου. Ήμουν απομονωμένη από τον υπόλοιπο κόσμο, έχοντας αφοσιωθεί εκεί, δηλαδή στη δουλειά μου ως coach.
Οπότε έχασα κάποια πράγματα, κάποιες εικόνες που συνόδευαν την επιτυχία μου στη Eurovision».
Πώς ένιωσες που επέστρεψες στο Voice στο οποίο στο παρελθόν έχεις κερδίσει σε δύο κύκλους;
«Ήταν φανταστικά. Απείχα έναν χρόνο και οι περισσότεροι διαγωνιζόμενοι ήταν από 16-20 ετών. Ήταν όλοι καταπληκτικοί, πολύ καλοί τραγουδιστές, αλλά ταυτόχρονα και φοβερές προσωπικότητες. Και μου αρέσει να το βλέπω αυτό, να βλέπω ανθρώπους που ξέρουν τι θέλουν».
Άρα, θεωρείς σημαντικό το να έχει προσωπικότητα ένας καλλιτέχνης, σωστά;
«Ναι, χωρίς αμφιβολία. Αν δεν έχει προσωπικότητα, το παιχνίδι έχει τελειώσει. Τι μπορείς να με κάνεις να νιώσω, αυτό έχει σημασία.
Το πιο καταπληκτικό πράγμα με τη μουσική δεν είναι μόνο η μουσική καθεαυτή, αλλά το πώς παίζεις μουσική, πώς το κάνεις. Μπορώ να νιώσω την ενέργεια που πηγάζει από την προσωπικότητα ενός πιανίστα, απλά με το να παίζει πιάνο, χωρίς στίχους».
Αν βγαίνει από την καρδιά του.
«Ακριβώς».
Και ίσως και από εμπειρίες του παρελθόντος; Αν δεν κάνω λάθος, το Bangaranga είναι βιωματικό τραγούδι.
«Το Bangaranga είναι ένα καταπληκτικό τραγούδι που δημιουργήθηκε για την ψυχή του καλλιτέχνη. Εμείς είμαστε αυτοί που ξεπερνάμε τα όρια και προσπαθούμε για το κάτι παραπάνω. Σε κάποιο σημείο του τραγουδιού λέω "είμαι άγγελος, είμαι δαίμονας".
Αυτό μπορεί να δημιουργήσει προβλήματα σε πολλούς, είναι αντιφατικό, αλλά για μένα οι καλλιτέχνες είμαστε το μαύρο και το άσπρο. Αυτό είμαστε. Και έχοντας αυτό ως φιλοσοφία, ανοίγονται πολλές προοπτικές μπροστά σου.
Σε πολλούς ανθρώπους τους αρέσει να κρύβουν τις σκιές τους και στοιχεία του εαυτού τους που δεν τους αρέσουν. Ωστόσο, τελικά αυτά δυστυχώς θα αποκαλυφθούν και θα γυρίσουν εναντίον τους ενώ αυτοί ζουν σε μια φούσκα. Μόλις βρεις τις σκιές σου, τότε θα έχεις ανακαλύψει τον εαυτό σου».
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι άμα κρύβεις στοιχεία του εαυτού σου, μπορεί κάποιοι να το εκμεταλλευτούν και να σε στοχοποιήσουν;
«Σίγουρα».
«Να γίνεις η φωνή κάποιου άλλου, είναι τόσο σημαντικό αυτό»
Το Σαββατοκύριακο τραγούδησες στο Pride της Σόφιας και έκανες μια ηχηρή τοποθέτηση για την οποία δέχτηκες επίθεση με ομοφοβικά σχόλια. Πιστεύεις ότι οι καλλιτέχνες πρέπει να παίρνουν ξεκάθαρη θέση και να υπερασπίζονται τα δικαιώματα αδύναμων ομάδων, άσχετα από το όποιο κόστος;
«Όχι τόσο σε θέματα πολιτικής, αλλά άμα μιλάμε για ανθρώπους που προσπαθούν απλά να ζήσουν τη ζωή τους και κάποιος προσπαθεί να τους σπρώξει για να πέσουν κάτω, τότε ναι, είμαι η φωνή, είμαι το bangaranga.
Και όπως είπα και στα stories μου στο Instagram: «ή εξελίσσεσαι μαζί μου ή είσαι εκτός, δεν υπάρχεις για μένα. Ή σιγά σιγά θα αλλάζεις και θα μαθαίνεις ή... Είναι μια πρόκληση για όλους. Κοίτα γύρω σου τη νέα γενιά. Πρέπει να καταλάβεις πού βρίσκεσαι.
Αν, όμως, φοβάσαι να κοιταχτείς στον καθρέφτη και να δεις τα ελαττώματά σου, πώς μπορείς να το κάνεις για κάποιον άλλο και να καταλάβεις κάποιον άλλο;».
Άλλωστε, η φωνή των καλλιτεχνών μπορεί να ακουστεί πιο δυνατά, έτσι δεν είναι;
«Φυσικά. Να γίνεις η φωνή κάποιου άλλου, είναι τόσο σημαντικό αυτό!».
Πόσο έχει αλλάξει η Dara από τότε που πήγε σε ηλικία 17 ετών στο X-factor μέχρι σήμερα;
«Πολύ, έχουν περάσει και 10 χρόνια. Μεγάλωσα μπροστά σε όλο τον κόσμο και δεν το είχα συνειδητοποιήσει μέχρι πέρσι που μου είπε κάποιος ότι ήμουν ένα παιδί - σταρ και του απάντησα «τι;». Επειδή εγώ δεν ένιωθα έτσι. Ήμουν 17 ετών, αλλά κοιτώντας πίσω, σίγουρα ήμουν παιδί. Πολλά πράγματα δεν τα ήξερα, αλλά η συνέπειά μου και το γεγονός ότι δούλευα συνεχώς σε πολλά πράγματα, αυτά υπήρχαν.
Όταν έχεις ένα όραμα, το μυαλό δεν μπορεί να σβήσει. Υπάρχει πάντα αυτό το στοιχείο που διατηρεί το όραμα ζωντανό, να το κυνηγάς και να το υλοποιήσεις. Αυτό έκανα τότε, αυτό κάνω και τώρα.
Μου αρέσει να ζω στο παρόν, στο εδώ και τώρα και να κάνω το καλύτερο που μπορώ με ό,τι καταπιάνομαι».
Θα μας δώσεις μια μικρή γεύση του τι θα δούμε στη σκηνή των Mad VMA 2026;
«Σας έχω μια έκπληξη... Θα δείτε το Bangaranga. Δεν θα σας πω κάτι άλλο».
Θες να μας μιλήσεις για τη συνεργασία σου με την Panik Records και αν ετοιμάζετε κάτι;
«Αισθάνομαι υπέροχα γιατί συνεργαζόμαστε εδώ και περίπου 6 χρόνια και πάντα μου συμπεριφέρονται με σεβασμό, είναι τόσο καλοί μαζί μου, με συνοδεύουν παντού και προσπαθούν να με κάνουν να νιώθω χαρούμενη. Είμαι ευγνώμων για αυτό.
Είναι πολύ όμορφο να νιώθεις κάπου σαν στο σπίτι σου, αλλά πραγματικά την Ελλάδα τη νιώθω σπίτι μου, περισσότερο από οπουδήποτε αλλού.
Όσο δε για το τι μπορεί να σχεδιάζουμε, όχι, δεν θα πω κάτι, θέλω να σας κάνω έκπληξη».
«Τους έδωσα 200 τραγούδια που ήταν το μεγαλύτερο ψέμα»
Συστήθηκες στο κοινό μέσα από το X-Factor. Ένιωσες στα πρώτα σου βήματα προκατάληψη και ότι πρέπει να δουλέψεις παραπάνω για να αποδείξεις την αξία σου; Στην Ελλάδα αρκετοί καλλιτέχνες το έχουν αντιμετωπίσει.
«Στο X-Factor πήγα επειδή ήθελα μια περιπέτεια. Ούτε τον εαυτό μου έπαιρνα στα σοβαρά. Ήμουν μια τραγουδίστρια της folk μουσικής. Δεν είχα ξανατραγουδήσει ποπ κομμάτια, δεν μιλούσα αγγλικά, αλλά ήθελα να πάω στη Σόφια, οπότε θα φρόντιζα να το πετύχω. Είχα τη φιλοσοφία «ας παριστάνεις ότι τα κατάφερες μέχρι να τα καταφέρεις στην πραγματικότητα».
Τους έδωσα 200 τραγούδια, το οποίο ήταν το μεγαλύτερο ψέμα, γιατί από αυτή τη συγκεκριμένη λίστα ήξερα μόνο ένα τραγούδι. Ωστόσο, αυτοί είπαν «Α, τραγουδάει τα πάντα, θα την πάρουμε».
Και εγώ ήμουν στη φάση, μαθαίνω τα πάντα κάθε μέρα, για έξι ώρες την ημέρα. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που δούλευα nonstop επειδή κάποιοι διαγωνιζόμενοι τραγουδούσαν για χρόνια και ήξεραν καλά τη λίστα που έδωσαν, αφού τραγουδούσαν ξεχωριστά το κάθε τραγούδι για περισσότερα από πέντε με έξι χρόνια.
Για μένα όλα αυτά ήταν καινούρια, αλλά κάτι τέτοιο σου δίνει την ελευθερία να «παγώσεις» τον χρόνο και να δημιουργήσεις και εσύ κάτι καινούριο. Και όταν αρχίσαμε να φτιάχνουμε μουσική, αυτό μου έδωσε την ελευθερία να πειραματιστώ με πολλές μελωδίες, κάτι που με βοήθησε σαν τραγουδοποιό σε αφάνταστο βαθμό».
Βέβαια, αυτό έδειχνε και την αγάπη σου για αυτό που έκανες και την αποφασιστικότητά σου να πετύχεις.
«Ακριβώς».
«Η κοινωνία πρέπει να εκπαιδευτεί να μην ακούει μουσική με τα… μάτια»
Έχεις νιώσει ότι υπάρχει μια συνεχής προσδοκία από τη μουσική βιομηχανία οι νεαρής ηλικίας τραγουδίστριες να είναι πάντα όμορφες, καλλίγραμμες, σέξι, ίσως σε μεγαλύτερο βαθμό συγκριτικά με τους άνδρες;
«Ναι, ειδικά στα Βαλκάνια. Όλα περιστρέφονται γύρω από αυτό. Για παράδειγμα, στη Σουηδία, στη Νορβηγία, στο Ηνωμένο Βασίλειο, η εμφάνισή σου μπορεί να διαφέρει με τόσους πολλούς τρόπους.
Στη Βουλγαρία έχουμε τα λεγόμενα «Songwriting Camps» μέσω των οποίων έρχεσαι σε επαφή με τραγουδοποιούς από ολόκληρο τον κόσμο. Και θυμάμαι που μου είχαν πει, είναι τόσο κρίμα για όλα τα πράγματα που θα μπορούσες να κάνεις εδώ σαν καλλιτέχνιδα.
Εγώ δεν έχω κάνει ιδιαίτερα πολλά πράγματα, αλλά υπάρχουν πολλές γυναίκες στη Βουλγαρία που έχουν κάνει πολλές εγχειρήσεις γιατί πρέπει να έχουν συγκεκριμένη εμφάνιση, κάτι που για μένα αυτό είναι παράλογο.
Ναι, αν δεν σου αρέσει κάτι στην εμφάνισή σου, άλλαξέ το, αλλά αυτό δεν μπορεί να είναι η κανονικότητα για να μπεις στη βιομηχανία! Η κοινωνία πρέπει να εκπαιδευτεί, ώστε να μην ακούει μουσική με τα… μάτια. Αυτό είναι ένα τεράστιο θέμα στα Βαλκάνια επειδή πιστεύω ότι είναι λες και βρισκόμαστε ακόμα στα ‘90s.
Αλλά επειδή ο χρόνος περνάει και έχουμε 2026, τα πράγματα έχουν αλλάξει, οι άνθρωποι είναι πλέον πιο ανοιχτοί, η νέα γενιά είναι εδώ και είμαστε έτοιμοι να κατακτήσουμε τον κόσμο».
Διαβάζεις ή απαντάς σε σχόλια στα social media;
«Όχι, άστους να λένε. Γιατί να μη λένε; Και εγώ θα πω, άλλωστε. Δεν τους συμπαθώ όλους. Μου αρέσουν πολλοί άνθρωποι, αλλά δεν μου αρέσουν και όλοι.
Δεν θα μιλήσω ποτέ ούτε θα συναναστραφώ τους χειρότερους εχθρούς μου ή τους χειρότερους haters μου, γιατί, τι σόι τρόπος σκέψης είναι αυτός; Πάτε σε έναν γιατρό, σας παρακαλώ.
Να είναι καλά, να έχει φως στη ζωή του, αλλά εάν κάποιος είναι ευτυχισμένος και έχει θεραπεύσει τις πληγές του, δεν μπορεί να τρέφει τέτοια συναισθήματα για τους άλλους γιατί ξέρει τι περνάνε και αυτοί με τη σειρά τους. Να είστε καλοί με τους άλλους ανθρώπους!».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
