Ο Γιώργος Δημητριάδης στο Reader: «Βγάζοντας καινούρια μουσική νομίζω ότι εξαγοράζω τον θάνατο»

Από τον ερχομό του στην Αθήνα και τις «πόρτες» που «έφαγε» επί σειρά ετών στα πρώτα μουσικά βήματα από τις δισκογραφικές εταιρείες μέχρι τις μεγάλες επιτυχίες που ήρθαν από τα μέσα των '90s («Φύγαν οι Ρεμπέτες», «Αττικόν Blues», «Σαν να μην πέρασε μια μέρα») ο Γιώργος Δημητριάδης δεν σταμάτησε ποτέ διεκδικεί τον χώρο του μέσα στο ρέον καλλιτεχνικό ποτάμι δημιουργώντας νέα τραγούδια. «Είναι ο τρόπος μου να ζω και να υπάρχω» μου λέει στην κουβέντα που κάναμε για το Reader και με πείθει δίχως κόπο για το ότι η μουσική είναι αυτή που τον κινεί ψυχικά όλα τα χρόνια της ζωής του.

Στο νέο του album συναντά στιχουργούς με ξεχωριστή γραφή, όπως ο Σταμάτης Πανταζόπουλος, ο Αλέξανδρος Ατσικπάσης και Κώστας Τηλαβερίδης. Η παραγωγή, οι ενορχηστρώσεις, οι ηχογραφήσεις, οι μίξεις και το mastering έγιναν από τον Κώστα Μπουντούρη, ενώ περιέρχονται και δύο ντουέτα με καλλιτέχνες που δεν χρειάζονται συστάσεις: Ελένη Τσαλιγοπούλου και Λάκης Παπαδόπουλος.

Επέλεξε να του δώσει τον τίτλο «Μεγάλες Στιγμές». Γλυκόπικρος και ειρωνικός. Σχόλιο στους ταραγμένους καιρούς που ζούμε. Και κάπως έτσι επιχειρήσαμε να ξετυλίξουμε τη νήμα της μουσικής του πορείας, ρίχνοντας φως και σε μικρές στιγμές μιας μεγάλης πορείας 30 χρόνων.

Ένα νέο άλμπουμ που λέγεται «Μεγάλες Στιγμές» θα παρέπεμπε ενδεχομένως σε μια συλλογή από μεγάλες επιτυχίες του παρελθόντος, αλλά περιέχει νέα τραγούδια. Πώς επιλέξατε αυτό τον τίτλο για τη νέα σας συλλογή;

«Είναι σαν τίτλος κάποιου άλμπουμ των ‘70s, ίσως αρχών των ‘80s, λαϊκού ρεπερτορίου: «Τα τραγούδια μου», «Οι επιτυχίες μου», τέτοιου τύπου, με φωτογραφία στο εξώφυλλο του τραγουδιστή φάτσα-κάρτα, μεγάλη κιόλας, το κεφάλι να ‘ναι τεράστιο στο εξώφυλλο. Επίτηδες έγινε αυτό βέβαια.

Υπάρχει το αντίστοιχο τραγούδι μέσα το οποίο βέβαια είναι πικρό και ειρωνικό και ο τίτλος τέτοιος είναι.

Το τραγούδι προέκυψε από μια τηλεφωνική συνδιάλεξη πριν από λίγα χρόνια με τον φίλο μου και συνεργάτη, Σταμάτη Πανταζόπουλο, με τον οποίο είχαμε γράψει πάρα πολλά τραγούδια στο παρελθόν, ο οποίος δυστυχώς πριν από λίγα χρόνια «έφυγε» ξαφνικά. Μεγάλη απώλεια. Σε αυτή την κουβέντα που κάναμε στο τηλέφωνο, όπως μιλάνε οι φίλοι και λένε διάφορα εκτός μουσικής, εγώ είχα κάτι γκρίνιες. Του έλεγα «πω πω αυτό, το ένα, το άλλο» γενικώς. Και κάποια στιγμή πιάνω τον εαυτό μου να ‘ναι σε μια κατάσταση που δεν μου άρεσε και τόσο και το γύρισα στην πλάκα και του λέω «πω πω τι ζω φίλε Σταμάτη, μεγάλες στιγμές!». Κάναμε τέτοιες πλάκες συνέχεια.

Μόλις το είπα αυτό, χτύπησε ένα καμπανάκι και επειδή ήξερα ότι ήταν πολύ σβέλτος στο να πιάνει μια ιδέα και να τη μεταφέρει σε στίχο, του λέω "αυτό είναι ωραίος τίτλος για τραγούδι". Οπότε βάσει της κουβέντας που είχαμε κάνει, έκατσε και έγραψε αυτόν τον στίχο. Υπήρχε για κάποιο διάστημα και σχετικά πρόσφατα έκατσα και έγραψα τη μελωδία. Βέβαια όλα αυτά πριν μπούμε στο στούντιο, πριν ενάμιση χρόνο για να γράψουμε το album.

Καθώς ξεκινήσαμε τις ηχογραφήσεις -πάντα με απασχολούν αυτά, δηλαδή ποιο θα είναι το concept της δουλειάς, η κεντρική ιδέα, ο τίτλος ενός άλμπουμ γιατί είναι πολύ σημαντικά πράγματα- μας άρεσε αυτός ο τίτλος "Μεγάλες Στιγμές". Έχει όπως είπα ένα πικρό χιούμορ, αγκαλιάζει τον δίσκο σαν τίτλος, αλλά μπορεί να ‘χει και μια δεύτερη ανάγνωση. Δηλαδή όντως πιο κυριολεκτική, με την εξής έννοια: ότι για μένα όλα αυτά τα χρόνια, εδώ και πάνω από 30 χρόνια που δισκογραφώ, που γράφω τραγούδια, μπαίνω στο στούντιο, πάντοτε όταν διαβαίνω το κατώφλι του στούντιο, είναι μια μεγάλη στιγμή. Έχει και αυτή την ανάγνωση. Είναι ένα βήμα. Έτσι θεωρώ ότι κάνω. Έτσι θέλω να πιστεύω, αυτό αποπειρώμαι, δημιουργώντας κάτι το οποίο μάλλον, αναγεννά πρωτίστως εμένα.»

Οπότε αυτό είναι ένα άλμπουμ με ανήσυχες σκέψεις;

«Είναι ένα άλμπουμ το οποίο λίγο-πολύ περιγράφει σίγουρα τη δική μου ανθρώπινη κατάσταση, αλλά δεν νομίζω ότι είναι και τόσο προσωπικό. Ένα άλμπουμ που έχει τραγούδια τα οποία λίγο-πολύ έχουν μια έντονη μουσική και η παραγωγή είναι εξαιρετική που έχει κάνει ο Κώστα Μπουντούρης.»

Με τον Κώστα Μπουντούρη συνεργάζεστε ξανά. Ποια είναι η συμβολή του στο αποτέλεσμα του ήχου που θέλατε να έχετε σε αυτή τη δουλεια;

«Βέβαια, συνεργαζόμαστε τα τελευταία χρόνια. Είχαμε κάνει μαζί το προηγούμενο άλμπουμ, το "Οδός Ριανκούρ", που το είχαμε ονομάσει έτσι γιατί εκεί είναι το στούντιο, στο κέντρο της Αθήνας, στους Αμπελόκηπους. Η γνωριμία μας μετράει κάποια χρόνια, η συνεργασία όμως είχε ξεκινήσει το 2021, παρουσιάζοντας ένα single πάλι προπομπό, με το τραγούδι "Μου Λείπεις Τόσο", το οποίο θα συμπεριλαμβανόταν στο άλμπουμ "Οδός Ριανκούρ". Ξεκινήσαμε κάνοντας αυτό το τραγούδι, του ανέθεσα δηλαδή την ενορχήστρωση και συνολικά τη μουσική παραγωγή του συγκεκριμένου τραγουδιού. Ήταν εξαιρετική η δουλειά που έγινε.

Μ’ άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος με τον οποίο διαβάζει αυτές τις ιδέες που του πάω με μια κιθάρα και μια φωνή. Για μένα σημαίνει ότι καταλαβαίνει πολύ καλά τι κάνω. Είναι ας πούμε κατά κάποιο τρόπο φαν της μουσικής που κάνω, των τραγουδιών που γράφω, του αρέσει πάρα πολύ, το καταλαβαίνει. Και βέβαια μοιραζόμαστε πάρα πολλές κοινές μουσικές αναφορές και επιρροές. Υπάρχει αυτή η σύμπλευση.»

Υπάρχει αυτή και με άλλους συνεργάτες του άλμπουμ; Δηλαδή την Ελένη Τσαλιγοπούλου, τον Λάκη Παπαδόπουλο, τον Αλέκο Αράπη με τον οποίο γνωρίζεστε και συνεργάζεστε από τα χρόνια των «Απροσάρμοστων».

«Βέβαια, ναι. Καταρχάς ως προς τις συμμετοχές, την Ελένη Τσαλιγοπούλου τη γνωρίζω πάρα πολλά χρόνια. Από τα μέσα της δεκαετίας του ‘80 στη Θεσσαλονίκη, όταν είχε ένα "φρέσκο κατέβασμα" στη Θεσσαλονίκη από τη Νάουσα. Αλλά δεν μου είχε δοθεί ποτέ η ευκαιρία να της προτείνω κάτι. Το φανταζόμουν όμως πολλά χρόνια. Μπορώ να πω από το 1999 με 2000, αλλά δεν είχε προκύψει. Πέρασαν τα χρόνια και με αυτό το τραγούδι είπα "δεν γίνεται, χρειάζεται να το πει". Χρειαζόταν ένα ντουέτο αυτό το τραγούδι, το "Δυο Ξένοι". Έτσι έγινε -πιστεύω- πιο πειστικό και πιο διαπεραστικό στον κόσμο. Είναι ένα πικρό τραγούδι βέβαια. Είναι βαρύ κομμάτι θεματικά. Νομίζω ότι έκανα πάρα πολύ καλά και την ευχαριστώ πάρα πολύ γι’ αυτό. Η χαρά και η τιμή ήταν μεγάλη, γιατί είναι μια ερμηνεύτρια που ήθελα να έρθει και για έναν άλλο λόγο, γιατί θεωρώ ότι η φωνή της είναι "ανοιχτή", μπορεί να εξυπηρετήσει και άλλα ρεπερτόρια. Πράγμα που το ‘χει κάνει στο παρελθόν.

Με τον Λάκη Παπαδόπουλο, υπάρχει μια γνωριμία και πάλι αρκετών ετών και μια αμοιβαία εκτίμηση. Το "Μεγάλες Στιγμές" του ταίριαζε. Ήθελα να ‘χω δύο συμμετοχές στο δίσκο είναι η αλήθεια, δύο ντουέτα κιόλας. Και μετά χαράς ήρθε, γιατί του άρεσε πάρα πολύ το τραγούδι. Είναι άνθρωποι που υπάρχει μια επαφή, γνωριμίες ετών. Είχα δηλαδή το θάρρος και βέβαια αμοιβαία εκτίμηση. Εκεί βασίστηκα κιόλας και στο ότι πίστευα ότι αυτά τα δύο τραγούδια θα τους άρεσαν.

Έχουμε παίξει πάρα πολλά χρόνια με τον Αλέκο Αράπη σε διάφορες φάσεις μέσα στα χρόνια. Άλλοτε χανόμασταν, άλλοτε βρισκόμασταν. Η αρχή έγινε μετά το θάνατο του Παύλου Σιδηρόπουλου, μετά τις 6 Δεκεμβρίου του 1990.»

Εσείς τότε ήσασταν ήδη στην Αθήνα;

«Ναι, εγώ τότε ήμουν ήδη στην Αθήνα. Δηλαδή από τη Θεσσαλονίκη οριστικά έφυγα το '84. Τέλη Αυγούστου του '84 αποφάσισα να εγκατασταθώ μόνιμα στην Αθήνα, από την οποία προέρχομαι βέβαια, γιατί εδώ γεννήθηκα. Στη Θεσσαλονίκη είχα ζήσει 22 χρόνια.

Πέρασε σκάρτος ένας χρόνος μετά τον θάνατο του Παύλου. Εγώ είχα αρχίσει και "τρωγόμουν" γιατί είχα ήδη έξι χρόνια στην Αθήνα. Ψαχνόμουν, έγραφα τα πρώτα τραγούδια, δεν ήξερα τι να κάνω. Υπήρχαν διάφορες παλινδρομήσεις και παλινωδίες και αποτυχημένες απόπειρες στις πόρτες των εταιρειών. Έχω φάει αρκετές πόρτες. Είχα όμως ήδη κάνει ένα δίσκο το '87 ως τραγουδιστής με τίτλο "Φύσα το Καλάμι Σου" . Πολύ καλός δίσκος για την εποχή, με τον Σπύρο Χατζηνικολάου συνθέτη και παραγωγό.

Εκεί γύρω στο '90-'91, μάλλον '91, Αύγουστος ήταν, μου λένε τα παιδιά σε ένα στούντιο που έκανα πρόβες με μια δική μου μπάντα, πως οι "Απροσάρμοστοι" ψάχνουν τραγουδιστή. Έτσι έγινε η γνωριμία μας με τον Αλέκο. Κάθισα στην μπάντα αυτή για δύο-δυόμισι χρόνια, αλλά είχα κατά νου να κάνω τη δική μου κατάσταση, είχαν μαζευτεί πολλά τραγούδια δικά μου. Ο Αλέκος μετά έπαιζε στους "Μικρούς Ήρωες", δηλαδή πολλά παιδιά από τους "Απροσάρμοστους" με βοήθησαν στον σχηματισμό της μπάντας "Γιώργος Δημητριάδης και Μικροί Ήρωες".»

Τι περίοδος ήταν τότε στην Αθήνα για εσάς;

«Όταν κατέβηκα εγώ, είχα μια αίσθηση απόλυτης ελευθερίας, τεράστιας αλλαγής. Μετά από 22 ολόκληρα χρόνια ζωής στη Θεσσαλονίκη - από 6χρονο παιδί μέχρι τα 28-, ερχόμουν σε μια πόλη στην οποία είχα γεννηθεί, είχα και διάφορα συγγενικά πρόσωπα, ήμουν χωρίς δουλειά, είχα να βρω δουλειά, να τελειώσουν κάτι εκκρεμότητες με το στρατιωτικό, πολλές έγνοιες. Γενικά υπήρχε αφραγκία. Έμενα σε δικό μου διαμέρισμα, έκανα διάφορες δουλειές δεξιά-αριστερά μέσα στα χρόνια.

Ταλαιπωρίες διάφορες και περιστασιακά και κάποιες πείνες που είχαν πέσει. Παρόλα αυτά κατόρθωσα και έμαθα να κολυμπώ καλύτερα σε ξένο περιβάλλον. Άρχισε να καθαρίζει το μυαλό, άρχισε να πήζει και να ωριμάζει. Είχα αρχίσει να δουλεύω καθημερινά για να μπορώ να βγάζω τα προς το ζην και να ασχολούμαι με τη μουσική. Ποτέ δεν είχα αντιμετωπίσει σαν χόμπι τη μουσική, ήταν μονόδρομος. Και το Γενάρη του '94 κυκλοφορεί το "Αφορμές για Ανταρσία" ως Γιώργος Δημητριάδης και Μικροί Ήρωες.»

Γιατί «Μικροί Ήρωες»;

«Μου άρεσε. Το εμπνεύστηκα από το περιοδικό που διάβαζα πιτσιρικάς (Ο Μικρός Ήρως). Και από το label του Άγγελου Σφακιανάκη στη Λύρα με τίτλο "Μικρός Ήρως". Και σκέφτηκα να ονομάσω την μπάντα έτσι. Μου λέει "εξαιρετική ιδέα".

Τα προηγούμενα χρόνια η πρόσβασή μου σε εταιρείες ήταν δοκιμασία μεγάλη.»

Με ποιον τρόπο;

«Γιατί έτρωγα πόρτα.»

Το θέμα ήταν ότι δεν σας γνώριζαν ή ότι δεν ήθελαν τη ροκ;

«Δεν ήθελαν... Από το ’87 και μετά μέχρι το ’93 ήμουν σε μια φάση, έφτιαχνα demos και τα πήγαινε σε εταιρείες. Εγώ έκανα πλέον ελληνόφωνο τραγούδι. Ηλεκτρικό, ελληνόφωνο, ροκ, ποπ, πες το όπως θες.»

Εσείς πώς το λέτε; Ροκ ή ποπ;

«Δεν ξέρω, δεν μ' αρέσει να βάζω ταμπέλα γιατί αυτό αμέσως στα αυτιά του κόσμου ειδικά εδώ στην Ελλάδα σε κλείνει σε ένα πράγμα. Θεωρείται ότι αυτή η μουσική κουλτούρα και παιδεία που είναι ένα συνονθύλευμα ήχων, τάσεων, προσωπικοτήτων, χαμός, ότι είναι ένα πράγμα μόνο. Που δεν είναι. Και είναι λάθος αυτό. Οπότε δεν μ' αρέσει η ταμπέλα. Γιατί έχει φθαρεί ειδικά αυτή η ταμπέλα εδώ στην Ελλάδα που ζούμε. Δεν έχει νόημα. Εγώ πάντα λέω ότι κάνω ελληνικό τραγούδι. Έχει ελληνικό λόγο, άρα είναι ελληνικό».

Λέγαμε ότι πηγαίνατε εκείνη την εποχή με demos στις εταιρείες.

«Ναι, έγραφα καινούρια τραγούδια στο τετρακάναλό μου ή και στο κασετόφωνο απλά με μια κιθάρα. Είχα αρχίσει να μπορώ να γράφω, γιατί παιδεύτηκα πάρα πολύ για να ανοίξει η βρύση και να αρχίσει να τρέχει λίγο νερό. Να σπάσουν κάποιες "πέτρες", κάποιοι "πάγοι" να λιώσουν μέσα μου και να αρχίσει να ρολάρει λίγο καλύτερα και η μελωδία και ο στίχος. Δεν ήταν εύκολη διαδικασία. Ήταν μια διαδικασία όμως την οποία πίστευα πολύ και επέμενα.»

Ποια ήταν η στιγμή που έγινε η διαφορά;

«Ήρθε η στιγμή όπου είχα γράψει κάποια τραγούδια και μεσολάβησε και ο καλός μου φίλος ο Νίκος Ζιώγαλας στον Άγγελο Σφακιανάκη τότε που ήταν παραγωγός στη Λύρα το ’93 του πήγε το demo και του άρεσαν αυτά που άκουσε. Είχε έρθει φαίνεται η στιγμή όπου αυτή η σειρά των τραγουδιών έπεισε έναν άνθρωπο ότι έπρεπε να βγει αυτή η δουλειά. Έτσι ξεκίνησε ο πρώτος μου δίσκος, αρχίσαμε να τον γράφουμε το φθινόπωρο του 1993 κανονικά. Θα μπορούσε αυτή η δισκογραφία να είχε ξεκινήσει ήδη από το 1988, γιατί είχαμε μαζέψει ήδη πάρα πολλά κομμάτια.»

Είπατε ότι έγιναν κάποιες διεργασίες μέσα σας για να ξεκινήσετε να γράφετε. Επειδή έχουν περάσει δεκαετίες πλέον που γράφετε τραγούδια υπήρξε περίοδος που κάπως νιώσατε ή φοβηθήκατε ότι «αδειάσατε»; Και τι μπορεί να ήταν αυτό που σας κινεί και γεμίζει αυτή η δεξαμενή ιδεών και συναισθημάτων;

«Τι να είναι αυτό… λες και μπορώ να το απαντήσω! Είναι ότι ο μόνος τρόπος να μπορώ να λειτουργώ φυσιολογικά ως άνθρωπος στον περίγυρό μου και κοινωνικά, να είμαι πιο κοντά στον εαυτό μου, είναι η ανάγκη μου μέχρι τώρα να γράφω καινούριες μουσικές. Να βγάζω μια καινούργια μελωδία και μετά να σκέφτομαι πώς θα την κάνω αυτή τη μελωδία, πώς θα τη δουλέψω, πώς θα την οργανώσω. Λειτουργώ περισσότερο στην αρχή σαν μουσικός, μουρμουράω τις μελωδίες μου.

Είναι ο τρόπος να έρθω πιο κοντά στον εαυτό μου. Έτσι μπορώ να ζω και να υπάρχω, βγάζοντας καινούρια μουσική. Δεν ξέρω, ίσως νομίζω ότι εξαγοράζω τον θάνατο έτσι;

Ήθελα να είμαι και εγώ μέσα στο ποτάμι, στον παραπόταμο, στο ρυάκι όλων αυτών των τραγουδοποιών που είχα ακούσει, που με είχαν εμπνεύσει, που τους θαύμαζα από την ξένη αλλά και την ελληνική μουσική. Όπως είπα και πιο πριν, όταν μπαίνω στο στούντιο το θεωρώ μια πολύ μεγάλη στιγμή. Είναι μια πολύ γλυκιά ευφορία, μια αναγέννηση δική μου.»

Υπάρχει τραγούδι που όσο περνούν τα χρόνια να αλλάζει νόημα για εσάς ή περιέχει μνήμες διαφορετικές;

«Υπάρχουν τέτοια τραγούδια όπως το "Ξύπνα φτάσαμε" και το "Σαν να μην πέρασε μια μέρα", το οποίο βέβαια είναι από τα πιο εμβληματικά τραγούδια. Με το "Ξύπνα Φτάσαμε" μου έρχεται η φυσιογνωμία του φίλου μου του Σταμάτη που δεν ζει πια. Πικρό τραγούδι.

Το "Όσα μου έχεις χαρίσει" είναι ένα τραγούδι ανάμνησης, ένα ευχαριστήριο κομμάτι, όχι αναγκαστικά ερωτικό. Είναι τραγούδι σχέσης και μου θυμίζει τους ανθρώπους στους οποίους οφείλω να πω "ευχαριστώ", και κάποια πράγματα που δεν τους είπα και που έπρεπε να τα να τα έχω ομολογήσει εδώ και χρόνια.

Από τα πρώτα τραγούδια νιώθω να έχω μια απόσταση πια. Θέλω να πιστεύω ότι και στιχουργικά και στη σύνθεση υπάρχει βελτίωση.»

Επιστρέφοντας στον δίσκο «Μεγάλες Στιγμές». Τι ξεχωρίζετε σε αυτά τα κομμάτια;

«Για το δίσκο "Μεγάλες Στιγμές", θέλω να πω ότι εδώ καταρχάς με τις συμμετοχές αποπειρώμαι κάτι το οποίο είχα να κάνω πάρα πολλά χρόνια και στην ουσία δεν το είχα κάνει και ποτέ έτσι. Ένα πρώτο νέο στοιχείο είναι αυτό. Το άλλο είναι ότι αποπειρώμαι με έναν συγκεκριμένο τρόπο και θεματικά, όπως με το "Λάσπες", το "Ουίσκι και Καπνός" -οι στίχοι είναι του Κώστα Τηλαβερίδη και μου άρεσαν πάρα πολύ- όπως και το "Φαντάσματα της Νύχτας" ή το "Έχω Πιάσει Βυθό".

Το "Κερδίσαμε" είναι ένα τραγούδι ανάμνησης. Σε αυτό είναι όλοι οι φίλοι μου, όλο το περιβάλλον μου, όλες οι παρέες που είχα, που πέρασαν τα χρόνια μεγαλώσαμε, χαθήκαμε ή μπορεί να μιλάμε μόνο σε γιορτές ή καμιά φορά στο τηλέφωνο, ή όποτε βρεθούμε από κοντά συνεχίζουμε λες και ήταν χθες. Μπορεί να χάσαμε κιόλας, αλλά στο τέλος κερδίσαμε, κερδισμένοι βγήκαμε. Ένα πάρα πολύ ωραίο τραγούδι αυτό.»

Και το «Χόρεψε Ξανά» που αποπνέει μεγάλη αισιοδοξία. «Σου λέω πέρασα πολλά /Και είδα άλλα τόσα /Τα βλέπεις πάνω στ’ άσπρα μου μαλλιά / Αλλά δεν ξέχασα ποτέ / Ποιο ήταν το όνειρο μου / Τι μ’ έφερε μπροστά σου / Τώρα εδώ/ Με την κιθάρα μου να σου τραγουδώ».

«Είναι ένα τραγούδι επιμονής, όχι άρρωστης επιμονής, θέλησης για ζωή, δημιουργία και προχώρημα.»

Τελικά ποια μικρή στιγμή αποδείχτηκε μεγάλη μέσα σε αυτά τα χρόνια;

«Όσο περνούν τα χρόνια υπάρχουν όλες αυτές οι μικρές στιγμές της κάθε μίας συγκεκριμένης μέρας που έχω ζήσει μέχρι σήμερα. Όσο μεγαλώνεις και ωριμάζεις καταλαβαίνεις ότι αυτά που αξίζουν περισσότερο στη ζωή -πολλοί το λένε αλλά ελάχιστοι το κάνουν- είναι τα πιο απλά πράγματα. Και δεν είναι οι επιθυμίες, τα «θέλω» σου, είναι τι έχει πραγματικά ανάγκη η ψυχή σου.

Πολλές φορές έχοντας επιδοθεί σε έναν αγώνα κατάκτησης και συνεχών στόχων, έχεις χάσει τα πιο απλά πράγματα: ένα χαμόγελο, μια ωραία βόλτα στην εξοχή, μια βόλτα με το σκύλο σου, μια βόλτα σε ένα όμορφο δειλινό έστω και μες στην πόλη, ένα ωραίο απόγευμα να χαζεύεις τα μαγαζιά, να κοιτάς τον κόσμο, το καλοκαίρι να βουτάς στη θάλασσα, μια ωραία κουβέντα, μια αγκαλιά, ένα φιλί, ακόμα και ένα πολύ ωραίο νόστιμο πιάτο φαΐ ή να βάλεις έναν ωραίο δίσκο να ακούσεις. 

Μπορεί να ακούγονται γραφικά, αλλά αυτά μετράνε πάρα πολύ και όταν ήσουν ή όταν είσαι ακόμα σε θέση να τα κάνεις. Το θέμα είναι και να τα καταλαβαίνεις. Όσο μεγαλώνεις αυτό συμβαίνει. Όταν είσαι πιο νέος όχι, γιατί λίγο-πολύ υποσυνείδητα έχεις την άπλα του χρόνου μέσα σου, ότι "εντάξει, έτσι και δεν μου πέσει κανένας κομήτης στο κεφάλι θα τη βγάλω τουλάχιστον μέχρι μια ορισμένη ηλικία". Έχουμε αυτό στο μυαλό μας. Που είναι νορμάλ βέβαια, το καταλαβαίνω φυσιολογικό. Αλλά όσο περνάνε τα χρόνια και καταλαβαίνεις ότι ο χρόνος σου, η άμμος αρχίζει από την πάνω μεριά και λίγο στενεύει, τα βλέπεις αλλιώς τα πράγματα.»

Θα έχετε κάποιες εμφανίσεις για το νέο άλμπουμ;

«Αυτό είναι κάτι το οποίο διακαώς επιθυμώ, να βγω να παίξω με μια πολύ καλή δική μου μπάντα σε έναν πολύ καλό χώρο, ακόμα δεν έχω κάτι να ανακοινώσω. Θέλω να παίξω live, αλλά δεν θέλω να το κάνω όπως-όπως και εξαναγκαστικά. Θέλω να το κάνω 100% όπως θέλω εγώ να γίνει.»

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.