Οι Metallica live στην Αθήνα – Η ιστορία της ανόδου στον θρόνο του metal μέσα από πέντε θρυλικά άλμπουμ

Αναμονή τέλος! Σε λίγα 24ωρα από τώρα η κραυγή «Is the Metallica family of Athens here? Are You With Us?» θα σκάσει σαν βόμβα στον αέρα του Ολυμπιακού Σταδίου και αυτό που θα ακολουθήσει δεν θα το έχει ξαναζήσει το μεγαλύτερο στάδιο της χώρας.

Οι Metallica έρχονται για να ισοπεδώσουν τα πάντα στο πέρασμά τους και για όσους όλα αυτά ακούγονται υπερβολικά, θα πρέπει να ξέρουν πως αν υπάρχει ένα συγκρότημα στον πλανήτη που μπορεί να το κάνει αυτό, τότε χωρίς καμία αμφιβολία αυτοί είναι οι «four horsemen».

Και αφού η διοργανώτρια εταιρεία μας ενημέρωσε πως δεν μπορούμε να έχουμε μαζί μας καρφιά, μεταλλικές αλυσίδες, μαστίγια, χειροπέδες, όπλα κάθε είδους, αιχμηρά αντικείμενα, σπρέι πιπεριού, εύφλεκτα υλικά, πυροτεχνήματα, βεγγαλικά, αλκοόλ και ναρκωτικά, θα κουβαλήσουμε την τρέλα μας και όλες τις αναμνήσεις από τα εφηβικά μας χρόνια, θα δακρύσουμε στην εισαγωγή «Ecstasy of Gold» του σπουδαίου Ennio Morricone και μετά θα το ζήσουμε όπως του αξίζει.

Μέχρι τότε, όμως, εμείς εδώ στο ReaderGr, επειδή αγαπάμε την ποιοτική μουσική, αποφασίσαμε να κάνουμε ένα αφιέρωμα αντάξιο των «τάλικα».

Στο τέλος του, μάλιστα, θα μπορείτε να ψηφίσετε και ποιο είναι το αγαπημένο σας άλμπουμ. Η λίστα έχει τα πέντε πρώτα και την επιλογή «άλλο» διότι, μεταξύ μας τώρα, ούτε καν οι ίδιοι οι Metallica κατάφεραν να ξεπεράσουν ποτέ εκείνη την μαγική περίοδο που γεννούσαν το ένα διαμάντι μετά το άλλο και σε μεγάλο βαθμό καθόρισαν τη μουσική που αγαπήσαμε από παιδιά.

Το μεγάλο ραντεβού με τους Metallica στο ΟΑΚΑ

Η πρώτη φορά που η παρέα του James Hetfield είχε έρθει στα μέρη μας ήταν στις 27 Ιουνίου 1993, στο γήπεδο του Πανιωνίου στη Νέα Σμύρνη.  Μετά ήρθαν ξανά στην Ελλάδα το 1999 (στη Ριζούπολη) και το 2007 και το 2010 στη Μαλακάσα με την τελευταία τους συναυλία να αποτελεί ορόσημο αφού ήταν στο πλαίσιο του «Big 4» όπου έπαιξαν υπό καταρρακτώδη βροχή μαζί με τους Slayer, τους Megadeth και τους Anthrax.

Έπρεπε να περιμένουμε σχεδόν 16 χρόνια για να τους δούμε ξανά μπροστά στα μάτια μας. Πολλοί λένε πως ίσως να είναι και η τελευταία φορά που θα τους δούμε στη χώρα μας. Κανείς δεν το ξέρει αυτό. Αυτό που σίγουρα ξέρουμε είναι πως θα πρόκειται για μία ξεχωριστή συναυλία αφού η μπάντα θα έρθει στην Αθήνα φέρνοντας μαζί της το εντυπωσιακό show που καθηλώνει και τη θηριώδη σκηνή που όμοια της δεν είχε χρησιμοποιήσει ξανά κάποιο metal συγκρότημα.

Η σκηνή θα είναι τη μέση του αγωνιστικού χώρου και θα δεσπόζει καθώς μιλάμε για ένα πραγματικό μεγαθήριο που δεν αφήνει κανέναν παραπονεμένο. Όπου και αν έχει εισιτήριο. Γι' αυτό μην έχετε ιδιαίτερο άγχος.

Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στις 27 Απριλίου 2023 στο Άμστερνταμ. Η μεταφορά και η εγκατάσταση της σκηνής απαιτεί 87 φορτηγά και 130 άτομα προσωπικό.

Έχει κυκλικό σχήμα με διάμετρο περίπου 36,5 μέτρα και περιλαμβάνει έναν εσωτερικό δακτύλιο πλάτους περίπου 6 μέτρων το γνωστό σε όλους snake pit.

Περιμετρικά της σκηνής, που φτάνει ακόμα και τα 2,3 μέτρα ύψος, υπάρχουν οκτώ κυλινδρικοί πύργοι ύψους περίπου 30 μέτρων, που φιλοξενούν εξοπλισμό φωτισμού, ήχου και βίντεο και συνοδεύονται από συνολικά 288 ηχεία.

Στη διάρκεια της συναυλίας, το σετ των ντραμς του Lars Ulrich και τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας αλλάζουν τέσσερις θέσεις προκειμένου να μπορούν να τους δουν όλοι όπου και αν βρίσκονται.

Το μόνο που έχουμε να κάνουμε είναι να οπλιστούμε με λίγη ακόμα υπομονή μέχρι η φωνή του Hetfield να «σκίσει» ξανά τον Αττικό ουρανό και να ρωτήσει: «Are You With Us»?

Kill 'Em All

Τραχύ. Τσαμπουκαλεμένο. Επιθετικότατο. Ωμό. Αυτό είναι το «Kill ‘em all» και αυτοί είναι οι Metallica. Αυτός είναι ο τρόπος που το 1983 ξεκίνησε το φαινόμενο που συνδέθηκε απόλυτα με την αναγέννηση της σκληρής μουσικής η οποία μετά το συγκεκριμένο άλμπουμ δεν ήταν ποτέ ξανά ίδια. Το ντεμπούτο των «four horsemen» δεν άφησε κανένα περιθώριο για παρερμηνείες. Οι Metallica είχαν έρθει για να μείνουν. Και έμειναν.

Το «Kill ‘em all» είναι ένα από τα άλμπουμ που δεν ξέρεις που να το κατατάξεις. Είναι σίγουρα heavy metal. Αναμφισβήτητα όμως είναι και thrash. Είναι και speed metal αλλά έχει και έντονα τα σημάδια της New Wave Of British Heavy Metal κίνησης που εκείνη την εποχή ήταν στην ακμή της. Ίσως, πάλι, αυτή να είναι η γοητεία του «Kill ‘em all». Ότι δεν χωράει σε μια κατηγορία και δεν δέχεται πάνω του καμία ταμπέλα. Είναι από τα άλμπουμ που φτιάχνουν σχολές και αφήνουν το σημάδι τους στο χρόνο. Σε κάθε περίπτωση το «Kill ‘em all» θεωρείται ο πρώτος thrash metal δίσκος και αυτό από μόνο του λέει πολλά.

Οι Metallica ήταν τότε μια τετράδα απίστευτα ταλαντούχων και πορωμένων πιτσιρικάδων και αυτό βγαίνει στο δίσκο. Τετράδα; Όχι ακριβώς. Το«Kill ‘em all» δεν έχει… τέσσερις πατεράδες έχει πέντε. Ο αξέχαστος Cliff Burton στο μπάσο, ο James Hetfield στη κιθάρα και το τραγούδι, ο Lars Ulrich στα τύμπανα και o Kirk Hammett στη κιθάρα είναι οι τέσσερις. Ο πέμπτος είναι ο ιδιόρρυθμος (για να είμαστε και ευγενικοί) Dave Mustaine ο οποίος άντεξε περίπου ένα χρόνο στο γκρουπ και έφυγε πριν κυκλοφορήσει ο δίσκος. Το όνομά του, ωστόσο, υπάρχει στους δημιουργούς του «Kill ‘em all».

Ο αρχικός τίτλος του δίσκου ήταν «Metal Up Your Ass» αλλά άλλαξε σε «Kill ‘Em All» μετά από παρέμβαση της δισκογραφικής. Το «Anesthesia» (Pulling Teeth), συνθέτης του οποίου είναι ο Cliff Burton δεν παίχτηκε ποτέ σε συναυλία μετά τον τραγικό θάνατό του τον Σεπτέμβριο του 1986.

Το «Τhe Four Horsemen» αναφέρεται στην Αποκάλυψη του Ιωάννη. Υπάρχει και η θεωρία πάντως πως το τραγούδι είναι… αυτοβιογραφικό του συγκροτήματος.

Ride the Lightning

«Η ηρεμία πριν την καταιγίδα»! Σίγουρα όταν εν έτη 1984 οι Metallica δημιουργούσαν (γιατί περί δημιουργίας πρόκειται) το «Ride the lightning» είχαν καρφωμένη στο μυαλό τους την συγκεκριμένη έκφραση. Η ταχύτητα του thrash συναντά τις πιο ταξιδιάρικες μελωδίες και το αποτέλεσμα είναι ένας από τους ωραιότερους, ποιοτικότερους και δυνατούς heavy metal δίσκους που έβγαλε ποτέ η συγκεκριμένη μουσική σκηνή.

Η τετράδα των Αμερικανών (αν και ο Lars Ulrich έχει γεννηθεί στη Δανία) είχε ένα «μυστικό» όταν έγραφε το συγκεκριμένο άλμπουμ. Έδιναν στον ακροατή μερικές στιγμές χαλάρωσης με μοναδικό σκοπό να τον ηρεμήσουν τόσο όσο χρειάζεται ώστε στη συνέχεια να παραδοθεί άνευ όρων σε αυτό που θα ακολουθούσε. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το «Fight Fire With Fire» με το οποίο, μάλιστα, (για τους παλαιότερους) ανοίγει η πρώτη πλευρά του δίσκου.

Με το δεύτερο άλμπουμ της η τετράδα των James Hetfield, Kirk Hammett, Lars Ulrich και βέβαια του αλησμόνητου Cliff Burton απέδειξε πως ισορροπεί με ευκολία εκεί που πολλοί άλλοι θα γκρεμοτσακίζονταν. Στο να «πουλάνε» την thrash μουσική ακόμα και σε αυτούς που θα ορκίζονταν ότι δεν πρόκειται ποτέ να την ακούσουν. Θα ήταν μεγάλο λάθος αν μέσα στους δημιουργούς αυτού του κλασικού δίσκου δεν αναφερόταν πως στο γράψιμο δυο τραγουδιών (το ομώνυμο και το The Call of Ktulu) έχει συμμετάσχει και ο Dave Mustaine, πριν φυσικά την αποχώρησή του από το γκρουπ, πριν την δημιουργία των Megadeth και πριν αυτοανακηρυχθεί σε έναν από τους μεγαλύτερους εχθρούς των Metallica.

Το μοναδικό σινγκλ του δίσκου είναι το τραγούδι «Creeping Death», το «Escape» δεν έχει παιχτεί ολόκληρο ποτέ ζωντανά, ενώ το Creeping Death έχει ως πηγή έμπνευσης την Βίβλο.

Master of Puppets

Το μουσικό αριστούργημα που ακούει στο όνομα «Master of Puppets» μπορεί να… «καυχιέται» για κάτι σημαντικό. Αν και πρόκειται μόλις για το τρίτο κατά σειρά άλμπουμ για τους Metallica αποτελεί την κορύφωση για το γκρουπ. Τραγούδια όπως το «Battery», «Welcome home (sanitarium)», «Disposable heroes», «Lepper Messiah», «Orion», «Damage Inc» και φυσικά το ομώνυμο δεν γράφονται κάθε ημέρα. Ακόμα και από τους ίδιους τους Metallica που με τον συγκεκριμένο «δυναμίτη» καθιερώθηκαν εν έτη 1986 ως η νέα υπερδύναμη στη Heavy Metal σκηνή.

Το «Master of Puppets» είναι το κορυφαίο άλμπουμ το Metallica και ένα από τα καλύτερα όλων των εποχών στην σκληρή μουσική δεδομένου πως για πρώτη φορά επιχειρήθηκε να «παντρευτεί» η Thrash με έντονα μελωδικές στιγμές (ιδανικό δείγμα γραφής αποτελεί το ομώνυμο κομμάτι αλλά και το «Disposable heroes») με τις ταχύτητες να εναλλάσσονται σε στυλ… «σκωτσέζικου ντους» και να είναι ικανά να προκαλέσουν αδιάκοπο headbanging!

Υπεύθυνοι για αυτό το θεαματικό αποτέλεσμα είναι οι κύριοι James Hetfield, Kirk Hammett, Lars Ulrich και -δυστυχώς για τελευταία φορά- ο Cliff Burton.

Μερικούς μήνες μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ και ενώ το συγκρότημα ήταν σε περιοδεία για την προώθησή του στη Σουηδία, το λεωφορείο που τους μετέφερε ξέφυγε από την πορεία του και ανατράπηκε εκτός δρόμου. Τα τρία από τα τέσσερα μέλη του συγκροτήματος δεν έπαθαν το παραμικρό. Ο Cliff Burton, ωστόσο, πετάχτηκε έξω από το παράθυρο με συνέπεια να πλακωθεί από το λεωφορείο και να βρει τραγικό θάνατο.

Το «Master of Puppets» χαρακτηρίζεται ως το πρώτο Thrash Metal άλμπουμ που έγινε πλατινένιο. Οι πωλήσεις του δίσκου συνολικά έχουν ξεπεράσει τα έξι εκατομμύρια αντίτυπα. Για τον συγκεκριμένο δίσκο δεν γυρίστηκε ούτε ένα video clip.

Μετά τον θάνατο του Cliff Burton οι Metallica βρέθηκαν ένα βήμα πριν την διάλυση αλλά οι γονείς του θρυλικού μπασίστα ήταν εκείνοι που τους μετέπεισαν.

...And Justice for All

Αν ένα συγκρότημα έχει βγάλει τρεις δίσκους που ο ένας είναι καλύτερος από τον άλλο και έχουν ήδη δημιουργήσει σχολή, οι περισσότεροι θα περίμεναν πως η τέταρτη δουλειά του θα ήταν είτε χειρότερη είτε (στην καλύτερη) θα κινούταν στα ίδια νερά. Και πράγματι. Το πιθανότερο είναι πως αυτό θα γινόταν. Αυτό έχει δείξει η ιστορία.

Αυτό, ωστόσο, δεν αφορά τους Metallica οι οποίοι το 1988 και ενώ δύο χρόνια νωρίτερα έχουν δεχθεί ένα ισχυρό πλήγμα με το θάνατο του αξέχαστου Cliff Burton, δημιούργησαν ένα άλμπουμ που τους ξεχώρισε απ’ όλους τους υπόλοιπους. Σε εκείνο το σημείο οι Metallica έπαψαν να είναι ένα ακόμα heavy metal συγκρότημα.

Το «…And Justice For All» μπορεί να υστερεί σε ταχύτητα και ωμότητα σε σύγκρισή με τα προηγούμενα άλμπουμ του συγκροτήματος, κερδίζει όμως σε ποιότητα, σε έμπνευση και σε διάθεση για κάτι νέο! Το «Justice» δεν είναι το καλύτερο άλμπουμ των Metallica άλλα σίγουρα είναι μέσα στα τέσσερα καλύτερα και σίγουρα μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν το πιο τεχνικά άρτιο. Οι «four horsemen» καταπιάνονται με την παράνοια του πολέμου και τον ρόλο που έχει σε όλο αυτό, το… χρώμα του χρήματος (του πράσινου για την ακρίβεια).

Το γκρουπ συνέχισε με την ίδια σύνθεση και πλέον στην ομάδα είχε προστεθεί ο Jason Newsted (πρώην Flotsam and Jetsam) που αντικατέστησε τον αδικοχαμένο Burton και έδειξε από την πρώτη στιγμή πως δεν βρέθηκε άδικα στη θέση αυτή. Κατά τα’ αλλά ο James Hetfield στα φωνητικά εδραιώνεται ως ένας από τους καλύτερους frontman και παράλληλα κάνει ένα απίστευτα ποιοτικό δίδυμο στις κιθάρες με τον  Kirk Hammett! Πίσω από το σετ των ντραμς ο  Lars Ulrich κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: παίζει σαν σεληνιασμένος και δείχνει ακούραστος!

Το solo του Kirk Hammett στο «One» ανακηρύχτηκε ως το 7ο από τα 100 καλύτερα solo όλων των εποχών από το περιοδικό Guitar World.

Ο δίσκος έλαβε υποψηφιότητα στην απονομή των βραβείων Grammy το 1989 στην κατηγορία «Καλύτερη Hard Rock/ Metal εμφάνιση»! Έχασε, ωστόσο, από το «Crest of a Cavne» των Jethro Tull!

Στο video clip του «One» περιλαμβάνονται και σκηνές από την ταινία «Ο Τζόνι πήρε το όπλο του». Το ορχηστρικό «To Live is to Die» είναι το τελευταίο τραγούδι του συγκροτήματος που έχει συμβάλλει συνθετικά ο Cliff Burton

Black Album

Είναι εξαιρετικά δύσκολο, όσο και να ψάξει κανείς, να βρει άλλο δίσκο που να αγαπήθηκε και να μισήθηκε τόσο πολύ και ταυτόχρονα, όσο το ομώνυμο των Metallica (που έχει γίνει επίσης γνωστό και ως black album). Οι φανατικοί οπαδοί του συγκροτήματος όταν το 1991 κυκλοφόρησε ο δίσκος το κατέκριναν επειδή είχε μια σαφή εμπορική στροφή και ταυτόχρονα το συγκρότημα είχε εγκαταλείψει όλα τα thrash στοιχεία. Στον αντίποδα μετά από αυτόν τον δίσκο ακόμα και άνθρωποι που δεν είχαν σχέση με την heavy metal μουσική, άρχισαν να ακούνε και να αγαπάνε το συγκεκριμένο είδος.

Είναι δεδομένο, επίσης, πως όσο και αν δυσαρέστησαν τους φανατικούς οπαδούς τους με εκείνη τη στροφή, οι Metallica έβαλαν τις βάσεις για τον σύγχρονο ήχο της metal και αυτό πρέπει να τους το αναγνωρίσει κανείς ακόμα και αν δεν είναι φίλος του συγκροτήματος.

Το «Metallica» έδρασε καταλυτικά τόσο στη πορεία του συγκροτήματος όσο και της σκληρής μουσικής γενικότερα. Και εν τέλει (και με την απόσταση και την… ηρεμία που μας χωρίζει από το μακρινό 1991)  το  «Metallica» μπορεί να μην είναι «Kill em all» αλλά έχει χαρίσει στο heavy metal τραγούδια αξεπέραστα που άλλαξαν τη ροή των πραγμάτων.

Ο James Hetfield στα φωνητικά και τις κιθάρες δίνει πραγματικό ρεσιτάλ και πιστοποιεί πως πρόκειται για έναν από τους frontman που μπορούν ακόμα και μόνοι τους να γεμίσουν την σκηνή. Δίπλα του, στις κιθάρες ο εκπληκτικός και ποιοτικότατος Kirk Hammett ενώ το μπάσο του Jason Newsted δίνει τον απαραίτητο όγκο αλλά και «βάθος» ώστε να αναδειχθούν τα τραγούδια! Τέλος ο Lars Ulrich (ο οποίος συγκέντρωσε τα περισσότερα από τα «πυρά» τον φανατικών του συγκροτήματος ως ο άνθρωπος που ευθυνόταν για την εμπορική στροφή που έκαναν οι Metallica) παίζει σαν «σεληνιασμένος».

Στο «The God That Failed»  ο James Hetfield «μιλάει» για το θάνατο της μητέρας του από καρκίνο και για τις πεποιθήσεις της. Το γκρουπ κυκλοφόρησε πέντε συνολικά singles από τον συγκεκριμένο δίσκο. Τα «Enter Sandman», «The Unforgiven», «Nothing Else Matters», «Wherever I May Roam», και «Sad but True».

Το μουσικό περιοδικό «Q» έγραψε πως με αυτό το άλμπουμ οι Metallica «από cult metal ήρωες έγιναν παγκόσμιοι superstars». Σχεδόν το σύνολο των τραγουδιών γράφτηκαν από τον Lars Ulrich και τον James Hetfield στο σπίτι του Δανού στο  Berkeley της California.

Ψηφίστε το καλύτερο άλμπουμ των Metallica

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.