Η 25η ημέρα του Νοεμβρίου είναι μία κακή ημέρα για το ποδόσφαιρο. Δύο από τα μεγαλύτερα αστέρια που έχει «γεννήσει» το λαοφιλέστερο άθλημα στον κόσμο «έφυγαν» από τη ζωή στις 25 Νοεμβρίου.
Ο ένας είναι ο μεγαλύτερος των «μάγων». Ο τελευταίος μεγάλος αλήτης. Ο σπουδαιότερος όλων. Ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα ο οποίος άφησε την τελευταία του πνοή στις 25 Νοεμβρίου 2020.
Ο άλλος είναι ο Τζορτζ Μπεστ ο οποίος πέθανε μία ημέρα σαν σήμερα, στις 25 Νοεμβρίου 2005.
«Pele good. Μaradona better. George Best», έλεγαν οι περισσότεροι σε μια φράση που πάντα σήκωνε μεγάλη κουβέντα. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει δύο πράγματα.
Το πρώτο ήταν πως ο Μπεστ ήταν ο πρώτος πραγματικά μεγάλος ροκ σταρ του ποδοσφαίρου. Το δεύτερο ήταν πως ο Μπεστ ήταν ο πρώτος πραγματικά μεγάλος αυτοκαταστροφικός ροκ σταρ του ποδοσφαίρου.
Το διαμάντι που άκουγε στο όνομα Τζορτζ Μπεστ
Από τις μικρές ομάδες του Μπέλφαστ, ο Μπεστ έφτασε να γίνεται ο παίκτης πάνω στον οποίο στηριζόταν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Ήταν 19 ετών όταν από «το αγόρι από το Μπέλφαστ», έγινε «το πέμπτο σκαθάρι» όπως τον έλεγαν για να δείξουν πως αν και ποδοσφαιριστής έμοιαζε περισσότερο με το πέμπτο μέλος των θρυλικών Beatles.
Γητευτής της στρογγυλής θεάς, ο Μπεστ έκανε ότι ήθελε μέσα στο γήπεδο. Σε μια εποχή που οι αμυντικοί είχαν ουσιαστικά το ελεύθερο να σταματάνε τους αντιπάλους τους με όποιο τρόπο ήθελαν (θεμιτό ή αθέμιτο), ο Τζορτζ Μπεστ «χόρευε» ανάμεσά τους και τους περνούσε σα να ήταν σταματημένοι.
Δεν του αρκούσε να περνάει τους αντιπάλους του. Ήθελε να τους βασανίζει. Να τους ξεφτιλίζει. Να «παίζει» μαζί τους.
Το 1968 βραβεύεται ως ο καλύτερος παίκτης στον κόσμο. Την ίδια εποχή λαμβάνει περίπου 10.000 γράμματα την εβδομάδα από θαυμαστές του σε κάθε γωνιά του πλανήτη.
Διαβάστε ακόμα: Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα - Ο ποδοσφαιριστής που έχει τη δική του εκκλησία με χιλιάδες πιστούς
Για χάρη του ανοίγουν σύνδεσμοι φιλάθλων από τη μία άκρη του κόσμου μέχρι την άλλη. Ακόμα και εκεί που το ποδόσφαιρο δεν είναι τόσο δημοφιλές όσο άλλα σπορ, ο Τζορτζ Μπεστ έχει fan club.
Ο Μπεστ ήταν ο άνθρωπος που «έβγαλε» τους ποδοσφαιριστές από τις τέσσερις γραμμές του γηπέδου και τους έκανε σελέμπριτις.
Από το 1969 και έπειτα, ωστόσο, ο Μπεστ παραδόθηκε στους δαίμονές του και ήταν πλέον περισσότερο ροκ σταρ, παρά ποδοσφαιριστής. Τζόγος, γυναίκες, αλκοόλ. Πολλές γυναίκες. Πολύ αλκοόλ. Και ανεξέλεγκτος τζόγος. Τόσο ανεξέλεγκτος που έχασε όλη του την περιουσία.
Παρά το γεγονός ότι είχε βρεθεί ξανά στο μηδέν, ο Μπεστ διατηρούσε το χιούμορ του. Με μερικές ατάκες να έχουν μείνει θρυλικές.
«Ξόδεψα τα λεφτά μου σε ποτά, κορίτσια και γρήγορα αυτοκίνητα. Τα υπόλοιπα απλώς τα σπατάλησα» έλεγε. «Το 1969 οι γιατροί μου είπαν να κόψω το αλκοόλ και να εγκαταλείψω τις γυναίκες. Και το έκανα. Ήταν τα χειρότερα 20 λεπτά της ζωής μου» ανέφερε.
Λίγα χρόνια πριν πεθάνει, σε μια εκδήλωση προς τιμήν του, είχε πει: «Είναι μεγάλη μου χαρά που στέκομαι εδώ. Είναι μεγάλη μου χαρά που στέκομαι γενικά».
Από το 1971 μέχρι και το 1983 που εμφανίστηκε για τελευταία φορά σε επίσημο αγώνα ποδοσφαίρου, ο Μπεστ έπαιξε σε διάφορες μικρομεσαίες ομάδες (κυρίως στις ΗΠΑ), χωρίς ποτέ να φτάσει στα επίπεδα που ήταν όταν έπαιζε με την κόκκινη φανέλα και το 7 στην πλάτη. Από το 1984 και μετά υπήρχε μόνο ο κατήφορος.
Και αν δε βούλιαξε, και αν δεν πέθανε νωρίτερα, αυτό οφείλεται μόνο στη λατρεία που του είχε ο κόσμος. Το 2002 αναγκάστηκε να κάνει μεταμόσχευση ήπατος. Όταν βγήκε από το νοσοκομείο το γιόρτασε με... άφθονο αλκοόλ!
Πέθανε το 2005, σε ηλικία 59 ετών. Όπως και η μητέρα του, η Αν (η οποία ήταν 55 ετών), πέθανε από ασθένεια που σχετίζεται με τον αλκοολισμό. Στην κηδεία του πήγαν 500.000 άνθρωποι ενώ εκείνη την ημέρα, με ειδική τροπολογία, η βρετανική κυβέρνηση επέτρεψε στα μπαρ να λειτουργήσουν ολόκληρο το 24ωρο.
«Μην πεθάνετε όπως εγώ»
«Αν με ρωτούσες αν θα προτιμούσα να βγω στον αγώνα, να περάσω τέσσερις αμυντικούς και να βάλω γκολ από τα 25 μέτρα στη Λίβερπουλ ή να βρεθώ στο κρεβάτι με τη Μις Κόσμος, θα ήταν μια πολύ δύσκολη επιλογή. Ευτυχώς, δε χρειάστηκε να μπω σε τέτοιο δίλημμα».
Και εννοείται πως δεν υπήρχε δίλημμα. Και δεν υπήρχε δίλημμα επειδή ο Μπεστ τα είχε κάνει και τα δύο. Ήταν ένας μύθος που δε χρειάστηκε να υπερβάλει ποτέ, γιατί η αλήθεια του ήταν ήδη απίστευτη.
Μία νύχτα ο Μπεστ είχε κερδίσει ένα τεράστιο ποσό σε μία χαρτοπαικτική λέσχη. Στο δωμάτιο του ξενοδοχείου που έμενε, υπήρχε ένα μεγάλο κρεβάτι. Πάνω σε αυτό υπήρχε ένα βουνό από χαρτονομίσματα (ο μύθος λέει για 25.000 λίρες), ένα μπουκάλι σαμπάνια Dom Perignon και… η Μις Κόσμος του 1973!
Όταν ο υπάλληλος του ξενοδοχείου τους πήγε στο δωμάτο φαγητό και είδε το... χάος, στεναχωρημένος (επειδή ήταν θαυμαστής του), ρώτησε τον Μπεστ: «Τζορτζ, τι πήγε λάθος με τη ζωή σου». Όλοι έβλεπαν την καταστροφή να έρχεται εκτός από τον ίδιο αφού για πολλά χρόνια διηγούνταν τη συγκεκριμένη ιστορία γελώντας.
Ο θρυλικός επιθετικός της Γιουνάιτεντ Ντένις Λόου, είχε πει: «Υπήρχαν μέρες που δεν ξέραμε αν ο Τζορτζ θα εμφανιστεί ή αν θα κοιμάται ακόμα από την προηγούμενη νύχτα. Αλλά όταν τελικά ερχόταν, έμπαινε στο γήπεδο χωρίς καν να κάνει διατάσεις. Και μετά μας περνούσε όλους σαν να ήμασταν κώνοι».
Ο Χιου ΜακΙλβάνεϊ, ίσως ο σπουδαιότερος από όλους τους Βρετανούς αθλητικογράφους, συνόψισε την ιδιοφυΐα του Μπεστ με τον πιο αξιομνημόνευτο τρόπο, τονίζοντας το «εκπληκτικό ρεπερτόριο προσποιήσεων» του, την «αλλόκοτη ελαστικότητα των άκρων και του κορμού» και την «ισορροπία που θα έκανε τον Ισαάκ Νεύτωνα να αποφασίσει ότι κάλλιστα θα μπορούσε να... είχε φάει το μήλο».
Ο Βρετανός δημοσιογράφος Μπιλ Έλιοτ ταξίδευε με την ιρλανδική ομάδα το 1976. Ήταν καθ' οδόν για να αντιμετωπίσουν την Ολλανδία, της οποίας αρχηγός τότε ήταν ο Γιόχαν Κρόιφ. Ο Έλιοτ ρώτησε τον Μπεστ τι γνώμη είχε για τον Κρόιφ. «Εξαιρετικός» του απάντησε.
«Καλύτερος από εσένα;» επανήλθε ο δημοσιογράφος. Ο Τζορτζ τον κοίταξε και χαμογέλασε. «Πλάκα κάνεις, έτσι δεν είναι; Σου λέω τι θα κάνω απόψε... Θα ξεφορτωθώ τον Κρόιφ με την πρώτη ευκαιρία, απλώς δες».
Ακολουθεί η περιγραφή του Έλιοτ για εκείνη τη νύχτα:
«Πέντε λεπτά μετά την έναρξη του αγώνα, ο Μπεστ δέχτηκε την μπάλα έξω αριστερά. Αντί να κατευθυνθεί προς την εστία, έστριψε προς τα μέσα, πέρασε μπροστά από τουλάχιστον τρεις Ολλανδούς και βρήκε τον δρόμο του προς τον Κρόιφ, ο οποίος ήταν έξω δεξιά. Πήρε την μπάλα και έφτασε μπροστά στον αντίπαλό του, την ώρα που τον ντρίπλαρε, τον χτύπησε δύο φορές τον ώμο του και ταυτόχρονα πέρασε τη μπάλα ανάμεσα στα πόδια του Κρόιφ. Όταν τελείωσε και άφησε τον Κρόιφ αποσβολωμένο σήκωσε τη δεξιά του γροθιά στον αέρα, πανηγύρισε και συνέχισε να τρέχει»!
Ένας από τους σπουδαιότερους Σκωτσέζους ποδοσφαιριστές και στενός φίλος του Μπεστ, ο Ντένις Λο είχε πει σε συνέντευξή του το 1992 όταν ρωτήθηκε για τη μεταξύ τους συνεργασία εντός του γηπέδου:
«Ήταν εξαιρετικός φυσικά, αλλά υπήρχαν περιπτώσεις που με εξόργιζε. Ήμουν στο κέντρο του γηπέδου και έπαιρνα εξαιρετικές θέσεις, τον κοίταζα και του ζητούσα να μου πασάρει τη μπάλα. Ο Τζορτζ περνούσε τον έναν αμυντικό μετά τον άλλο. Έπαιρνα ξανά καλύτερη θέση στο γήπεδο. Ζητούσα ξανά την μπάλα. Ο Τζορτζ μάγευε τους αντιπάλους. Εγώ του φώναζα και τον έβριζα. ''Σέντρα, γαμώτο! Κάνε σέντρα Τζορτζ, τι στο διάολο πας να καν..... ααα, υπέροχο γκολ, Τζορτζ''»!
Ο Φρανκ Σινάτρα το έκανε με τον δικό του τρόπο, ο Τζόνι Ρότεν των Sex Pistols το έκανε με τον δικό του. Και ο Τζορτζ Μπεστ, ο γιος ενός εργάτη σε ναυπηγείο στο ανατολικό Μπέλφαστ, σίγουρα το έκανε με τον δικό του, ιδιαίτερα χαοτικό και απαράμιλλο τρόπο. Από τη χάρη στην κομψότητα, από την ομορφιά και τη λάμψη στο σκοτάδι. Μέχρι τη μάχη με τους δαίμονες του που «κρύβονταν» στον πάτο ενός μπουκαλιού.
Προς το τέλος της ζωής του, γνωρίζοντας ότι δεν μπορούσε πλέον να αποφύγει τον θάνατο, αποφάσισε ότι η υποχρέωσή του ήταν να δώσει ένα τελευταίο μήνυμα στον κόσμο: Επέτρεψε να τον φωτογραφήσουν στη διάρκεια μιας κρίσης στο κρεβάτι του, συνδεδεμένο με τα μηχανήματα που τον κρατούσαν ζωντανό και τον βοηθούσαν να αναπνεύσει. Ήταν η εποχή που ζύγιζε περίπου 40 κιλά!
Τα τελευταία του λόγια, που χρησιμοποιήθηκαν ως λεζάντα αυτής της φωτογραφίας, ήταν: «Μην πεθάνετε όπως εγώ».
- Φωτιά στο εργοστάσιο της Βιολάντα: Τα σενάρια για τα αίτια της τραγωδίας - Αγωνία για τις αγνοούμενες
- Όταν η Βιολάντα ήταν φούρνος της γειτονιάς στα Τρίκαλα: Η ιστορία της εμβληματικής βιομηχανίας
- Δήμητρα Λιάνη: Η αντίδρασή της στο άκουσμα του θανάτου της Αναστασίας Αθήνη
- Πίσω από κάθε νεκρό σε χώρο εργασίας, υπάρχει μια κοινή αλήθεια
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.