Ο μακελάρης της Κρήτης και της Μακεδονίας Φριτς Σούμπερτ που καταδικάστηκε 271 φορές σε θάνατο

Αν η φράση «εγκληματίας πολέμου» στο λεξικό είχε μια φωτογραφία τότε υπάρχει μεγάλη πιθανότητα, αυτή η φωτογραφία να ήταν του Φριτς Σούμπερτ, του απάνθρωπου ναζί που ότι αρρωστημένο υπήρχε μέσα στο μυαλό του το έκανε πράξη στην Κρήτη και τη Μακεδονία.

Ήταν τέτοια η απανθρωπιά και το μένος του Σούμπερτ που όταν δικαζόταν για τα όσα έκανε, ένας μάρτυρας από τα Γιαννιτσά είχε πει ενώπιον του δικαστηρίου πως «αν υπήρχαν δέκα Σούμπερτ, σήμερα δε θα υπήρχαν Έλληνες»!

Αδίστακτος και αμετανόητος ο Σούμπερτ υπερασπιζόταν το «έργο» του αλλά και τη ναζιστική ιδεολογία μέχρι και λίγες στιγμές πριν το εκτελεστικό απόσπασμα ανοίξει πυρ εναντίον του. Ήταν τέτοιο το μίσος που «έσπειρε» πίσω του που υπήρξε διαμάχη μεταξύ Μακεδονίας και Κρήτης για το που θα εκτελεστεί.

Ο Σούμπερτ και οι «Σουμπερίτες»

Υπήρχε ένας αστικός μύθος σύμφωνα με τον οποίο το πραγματικό όνομα του Σούμπερτ ήταν Πέτρος Κωνσταντινίδης! Σύμφωνα με αυτόν τον μύθο ήταν γιος ενός πλούσιου καπνεμπόρου από τη Σμύρνη και μιας τουρκάλας τροτέζας. Ο πατέρας τους δεν τον αναγνώρισε ποτέ, η μητέρα του τον εγκατέλειψε και κάποια στιγμή βρέθηκε προστατευόμενος του Γερμανού πρόξενου ο οποίος και τον έστειλε στη Γερμανία για να σπουδάσει. Εκεί εντάχθηκε στο NSDAP και γρήγορα εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο αφοσιωμένους και φανατικούς οπαδούς του ναζιστικού καθεστώτος.

Η πραγματικότητα, ωστόσο, όπως υποστηρίζουν νεότεροι ιστορικοί είναι διαφορετική καθώς έχει αποδειχθεί, πλέον, πως ο Φριτς Σούμπερτ ήταν γεννημένος το 1897 στο Ντόρτμουντ και, μάλιστα, κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε στον Γερμανικό Αυτοκρατορικό Στρατό με μία από τις αποστολές του να είναι στη Σμύρνη και εκεί κατάφερε να δημιουργήσει ισχυρές φιλίες.

Όσο ήταν στη Σμύρνη (με αποστολή να αναδιοργανώσει τμήματα του Οθωμανικού στρατού που μάχονταν κατά της Αντάντ) έμαθε καλά τουρκικά και ελληνικά και για τον λόγο αυτό όταν το «σκοτάδι» της ναζιστικής κατοχής «απλώθηκε» πάνω από την Ελλάδα, οι Ναζί τον έστειλαν (το 1941) εδώ, ως λοχία της Βέρμαχτ με διευρυμένο ρόλο και αρμοδιότητες.

Η πρώτη αποστολή του Φριτς Σούμπερτ στην Ελλάδα ήταν στην Κρήτη. Εκεί ο Σούμπερτ έβγαλε ότι άρρωστο είχε μέσα στο μυαλό του πάνω στους Κρήτες. Δυο διευκρινίσεις πριν προχωρήσουμε παρακάτω. Η πρώτη έχει να κάνει με τον ίδιο τον Φριτς Σούμπερτ ο οποίος ακόμα και μέσα στις τάξεις τις Βέρμαχτ θεωρούταν... «ψυχάκιας». Κυριολεκτικά. Είναι γνωστό πως πολλές φορές οι στρατιωτικοί γιατροί της Βέρμαχτ του έκαναν ενέσεις που τον έθεταν σε μια κατάσταση ημικαταστολής. Τον «μαστούρωναν», με λίγα λόγια, προκειμένου να είναι ένα κτήνος σε ύπνωση.

Η δεύτερη διευκρίνηση έχει να κάνει με αυτό που θα αναλυθεί παρακάτω. Ο Σούμπερτ για να πετύχει τους σκοπούς του έφτιαξε ένα τμήμα φιλοναζιστών, δωσίλογων, ρουφιάνων και προδοτών που έμειναν στην ιστορία ως «Σουμπερίτες» και οι οποίοι ακολουθούσαν όποια φρικτή εντολή και αν τους έδινε.

Στην Κρήτη, ακόμα και σήμερα, μια από τις χειρότερες βρισιές, μια από τις πιο ασήκωτες προσβολές είναι να σε πει κάποιος «Σουμπερίτη»!

Ο Φριτς Σούμπερτ, λοιπόν, αρχικά ξεκίνησε ως διερμηνέας στο φρουραρχείο, ωστόσο, γρήγορα έδειξε το «ταλέντο» του στις σφαγές. Έφτιαξε αυτό το «Σώμα Κυνηγών» και το στελέχωσε με βαρυποινίτες, μεγαλοκακοποιούς και λοιπά καθάρματα που έβγαλε από τις φυλακές της Κρήτης. Η επίσημη ονομασία της συγκεκριμένης «αγέλης», που αποτελούταν από το πολύ 200 άτομα, ήταν «Εθνικό Απόσπασμα Καταδιώξεως Κομμουνιστών (ΕΑΚΚ)».

Μέχρι  τον Ιανουάριο του 1944 σκότωσε κάπου 250 αθώους χωρίς να ακολουθήσει κάποια, έστω και τυπική διαδικασία, λεηλάτησε και έκαψε χωριά και στους τέσσερις νομούς της Κρήτης. Ήταν τέτοια η εγκληματική διάθεση των «Σουμπεριτών» που η Βέρμαχτ ουδέποτε δέχθηκε να υπαχθεί επίσης στις τάξεις της!

Ήταν τέτοιο το μένος του που οι κάτοικοι του Ηρακλείου διαμαρτυρήθηκαν στον στρατηγό Φρίντριχ-Βίλχελμ Μύλλερ ο οποίος όταν πληροφορήθηκε για τις ενέργειες του Σούμπερτ, διέταξε να συλληφθεί και να εγκλεισθεί σε ψυχιατρείο. Μετά από λίγο καιρό, βέβαια, αφέθηκε ελεύθερος να συνεχίσει το «έργο» του.

Η δράση του ξεκίνησε από το χωριό Κρουσώνας. Εκεί υπήρχε έντονο το αντάρτικο στοιχείο αφού δέσποζε η μορφή του καπετάν Σατανά. Ο Φριτς Σούμπερτ κατάφερε και έσπειρε τη διχόνοια στρατολογώντας από εκεί τους περισσότερους «Σουμπερίτες».

Όσοι συνεργαζόταν με την ομάδα του καπετάν Σατανά και έπεφταν στα χέρια του Φριτς Σούμπερτ είχαν φρικτό τέλος. Πολλά είναι τα παραδείγματα αλλά επειδή οι περιγραφές είναι σκληρές, για ευνόητους λόγους, δε θα γίνει λεπτομερής αναφορά. Θα τονιστεί πάντως πως οι «Σουμπερίτες» στην Κρήτη ήταν από τους πρώτους που έκαιγαν τα θύματά τους. 

Όταν τελείωσε με την Κρήτη, ο Σούμπερτ και η αγέλη του πήγε στη Μακεδονία προκειμένου να ενισχύσουν το «έργο» ενός άλλου εγκληματία πολέμου, του δωσίλογου συντάγματάρχη Γεώργιου Πούλου. Πρωταγωνίστησε στο ολοκαύτωμα του Χορτιάτη τον Σεπτέμβριο του 1944 και λίγες ημέρες μετά στην ανθρωποσφαγή στα Γιαννιτσά Πέλλας.

Υπολογίζεται πως συνολικά ο Φριτς Σούμπερτ και το «Σώμα Κυνηγών» εκτέλεσε περισσότερους από 600 αμάχους σε 40 χωριά σε Κρήτη και Μακεδονία! Ήταν τέτοια η απανθρωπιά και το μένος του που ξεπερνούσε σε «απόδοση» και «αποτελεσματικότητα» κάθε άλλη μονάδα της Βέρμαχτ ή ακόμα και των SS!

Η καταδίκη σε 271 φορές σε θάνατο και η εκτέλεση

Όταν απελευθερώθηκε η Αθήνα και οι Ναζί άρχισαν να εγκαταλείπουν την Ελλάδα, ο Φριτς Σούμπερτ με κάποια από τα πρωτοπαλίκαρα του, τους ακολούθησαν. Αρχικά έφτασε στη Βιέννη τον Φεβρουάριο του 1945.

Στη συνέχεια επιχείρησε με ένα «αυτοκτονικό» σχέδιο να γλιτώσει. Πήγε στη μεσαιωνική πόλη του Σβατς όπου είχαν στρατοπεδεύσει οι Αμερικάνοι και είπε πως ονομαζόταν Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης και αφού αυτοχαρακτηρίστηκε εκτοπισμένος και κρατήθηκε σε στρατόπεδο με άλλους Έλληνες.

Η επιλογή αυτή του Σούμπερτ δεν ήταν τυχαία. Φαίνεται, άλλωστε, πως ο ίδιος είχε χτίσει αυτόν τον αστικό μύθο για τον οποίο έγινε λόγος στη αρχή. Θεωρούσε πως αν έχει διπλή ταυτότητα ίσως και να γλιτώσει.

Ούτε, βέβαια, ήταν τυχαίο πως την πρώτη περίοδο της εμφάνισής του στην Κρήτη, καταγράφεται η «συνήθειά» που είχε να επισκέπτεται εκτός υπηρεσίας τους προσφυγικούς µαχαλάδες του Ρεθύμνου και των Χανίων και να συζητά με ηλικιωμένους Μικρασιάτες στα τουρκικά και στα ελληνικά, διασπείροντας μάλιστα πληροφορίες περί δήθεν ελληνικής καταγωγής!

Όταν ο Φριτς Σούμπερτ έφτασε στην Ελλάδα, έδωσε το όνομα Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης και στους αστυνομικούς στο αεροδρόμιο της Ελευσίνας αλλά δεν έπεισε κανέναν. Όταν αποκαλύφθηκε η πραγματική του ταυτότητα συνελήφθη και οδηγήθηκε στις φυλακές Αβέρωφ όπου παρέμεινε μέχρι τη δίκη του από το Ειδικό Στρατοδικείο Εγκληματιών Πολέμου στην Αθήνα.

Η δίκη του έγινε στην Αθήνα τον Ιούλιο του 1947. Μέρος του κατηγορητηρίου είχε ως εξής:«…διότι ενήργησεν άνευ λόγου στρατιωτικής ανάγκης τας πράξεις ταύτας, αίτινες δεν εξυπηρετούν πολεμικούς σκοπούς, ως είναι ειδικώτερον αι εκτελέσεις αθώων πολιτών και δη γερόντων, γυναικών και παίδων και […] εκ προμελέτης απεφάσισε και εσκεμμένως εξετέλεσεν ανθρωποκτονίας κατά των κάτοθι αναφερομένων Ελλήνων».

Στις 5 Αυγούστου καταδικάστηκε σε 27 φορές σε θάνατο για ένα μέρος των εγκλημάτων του στην Κρήτη και τη Μακεδονία. Στη συνέχεια μεταφέρθηκε στις φυλακές Επταπυργίου στη Θεσσαλονίκη όπου δικάστηκε για τα υπόλοιπα εγκλήματα!

Ο Φριτς Σούμπερτ δεν παραδέχθηκε ποτέ ότι ο ίδιος ήταν υπεύθυνος για τη δράση των ανδρών του, ούτε ότι προσωπικά είχε οποιαδήποτε συμμετοχή σε φόνους και βασανιστήρια και έλεγε (μέχρι και λίγο πριν το τέλος) πως οι ελληνικές αρχές τον μπερδεύουν με κάποιον άλλο!

Συνολικά, απ' όσα δικαστήρια εκδικάστηκε η δράση του, ο Φριτς Σούμπερτ κρίθηκε ένοχος για περισσότερους από 250 φόνους Ελλήνων πολιτών και καταδικάσθηκε σε 271 φορές σε θάνατο και χιλιάδες χρόνια κάθειρξης.

Οι ποινές συγχωνεύθηκαν στην ποινή του θανάτου και εκτελέσθηκε, μια ημέρα σαν σήμερα, στις 22 Οκτωβρίου 1947 στο Επταπύργιο της Θεσσαλονίκης. 

Σύμφωνα με τον «Ριζοσπάστη», οι τελευταίες του λέξεις, τις οποίες απεύθυνε σε καθολικό ιερέα που ήταν επιφορτισμένος να τον μεταλάβει, ήταν οι εξής: «Η Γερμανία ζη και δεν πεθαίνει. Εύχομαι να ξαναγίνη μεγάλη για να μπορέσει να ξεπληρώση όσα υποφέρει σήμερον».

Αξίζει να σημειωθεί πως λίγο πριν την εκτέλεση εμφανίστηκε ένας πρώην αξιωματικούς του στρατού και πατέρας ενός εκ των θυμάτων του Φριτς Σούμπερτ και ζήτησε να συμμετάσχει στο εκτελεστικό απόσπασμα. Του το αρνήθηκαν και εκείνος ζήτησε να του ρίξει έστω τη χαριστική βολή. Αλλά ούτε αυτό το αίτημα έγινε αποδεκτό.

Τη χαριστική βολή την έδωσε με χαρακτηριστική άνεση και δίχως τον παραμικρό ενδοιασμό ο επικεφαλής αξιωματικός του εκτελεστικού αποσπάσματος.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.