Ο Νίκος Κούρκουλος και οι δύο τραγωδίες που σημάδεψαν τη ζωή του

«Εγώ θέλω έργο, θέλω σκηνή, θέλω να πάρω τη σκόνη της σκηνής, να νιώσω αυτό το πράγμα. Με αυτό ζω τόσα χρόνια· αναπνέω τη σκόνη και ζω. Και τρέφομαι απ’ αυτό. Αν δε ζεις για αυτό, μην ασχοληθείς με το θέατρο. Πες ''ευχαριστώ, δεν θα πάρω'' και φύγε».

Ο Νίκος Κούρκουλος ήταν από εκείνους τους καλλιτέχνες που δεν ήταν απλά ηθοποιοί αλλά που ήταν βαθιά ερωτευμένοι με την υποκριτική. Το έλεγε και το ξαναέλεγε σε κάθε ευκαιρία: «Από τη στιγμή που γνώρισα το θέατρο και το ερωτεύτηκα, μόνο αυτό με ενδιέφερε. Πώς δηλαδή να μπω στο θέατρο. Τίποτε άλλο».

Και να σκεφτεί κανείς πως αυτός ο παθιασμένος με την υποκριτική άνθρωπος αρχικά ήθελε να γίνει ποδοσφαιριστής. Είχε φορέσει και τα πράσινα του Παναθηναϊκού, άλλωστε. Ήταν σέντερ μπακ στο «τριφύλλι». Σε εποχές δύσκολες. «Μας έκοβαν ένα λεμόνι στα τέσσερα για να έχουμε σάλιο και μπαίναμε να παίξουμε» έλεγε ο ίδιος για εκείνη την εποχή.

Μέχρι που έρχονται τα πάνω κάτω στη ζωή του. Ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος. Το ποδόσφαιρο έχασε έναν καλό αθλητή. Η υποκριτική κέρδισε ένα υπέρλαμπρο αστέρι.

Ο Νίκος Κούρκουλος έζησε μια ζωή μέσα στη λάμψη, το φως και την επιτυχία. Έζησε, όμως, και μια διπλή τραγωδία που τον σημάδεψε.

Ο απόλυτος σταρ του ελληνικού κινηματογράφου

Ο Νίκος Κούρκουλος γεννήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου του 1934 στου Ζωγράφου. Ήταν το δεύτερο από τα τρία αγόρια του Άλκη Κούρκουλου ο οποίος ήταν διάσημος κουρέας της εποχής. Ήταν τόσο περιζήτητος που πριν ανοίξει, κάθε πρωί, το κουρείου του, έκανε επισκέψεις κατ' οίκον προκειμένου να ικανοποιεί όλους τους πελάτες του.

Όσο μεγάλη επαγγελματική επιτυχία και αν έχει ο Άλκης Κούρκουλος, ωστόσο, οι εποχές είναι δύσκολες και τα οικονομικά δεν είναι... ανθηρά. Ο μικρός Νίκος προκειμένου να βοηθάει όσο μπορεί, πηγαίνει στο νυχτερινό σχολείο και παράλληλα κάνει διάφορες δουλειές. Εργάζεται σε χρυσοχοείο, σε εταιρία χρωμάτων και σε υφαντουργείο.

Και έχει ένα κρυφό όνειρο το οποίο (υπολόγιζε) αν έβγαινε αληθινό θα βοηθούσε σημαντικά στα οικονομικά της οικογένειας. Λάτρευε τον αθλητισμό. Αγαπούσε το ποδόσφαιρο. Πρώτα έπαιξε μπάλα στην ομάδα της Καισαριανής αλλά γρήγορα τον πήρε ο Παναθηναϊκός.

Ο Κούρκουλος έπαιξε σε αρκετά ματς με το «τριφύλλι», ειδικά την εποχή που είχε τραυματιστεί ο Τάκης Λουκανίδης.

Παράλληλα με όλα αυτά, ο Νίκος Κούρκουλος έδωσε εξετάσεις για να μπει στο Πολυτεχνείο προκειμένου να σπουδάσει πολιτικός μηχανικός. Στην πραγματικότητα δεν ήθελε ποτέ να κάνει κάτι τέτοιο. Αν έδωσε εξετάσεις ήταν για να μη χαλάσει το χατήρι του πατέρα του. Για τον λόγο αυτό, άλλωστε, ουδέποτε πήγε να δει τα αποτελέσματα!

Κάπου εκεί ο Κούρκουλος αρχίζει να διαβάσει διάφορα θεατρικά έργα. Μαγεύτηκε και θέλησε να πάει για πρώτη φορά να παρακολουθήσει από κοντά ένα έργο. Και πήγε. Είδε τον «Άμλετ». Όπως ήδη αναφέρθηκε ο έρωτας ήταν κεραυνοβόλος. Από το σημείο εκείνο και έπειτα τίποτε άλλο δεν είχε σημασία. Μόνο το πώς θα καταφέρει να γίνει ηθοποιός.

Με δεδομένο πως δεν είχε κάποιον να τον βοηθήσει να μπει στο θέατρο, ο Κούρκουλος αποφασίζει να αναλάβει δράση βάζοντας μπροστά το νεανικό θράσος. Πήγε και βρήκε τον σπουδαίο Μάνο Κατράκη. Δεν τον γνώριζε. Ήξερε, όμως, πως αν θέλει να έχει κάποιες ελπίδες να γίνει ηθοποιός, θα έπρεπε να τον βοηθήσει κάποιος σαν τον Κατράκη.

• Με λένε Νίκο Κούρκουλο και θέλω να βγω στο θέατρο.
• Και γιατί ήρθες σε εμένα;
• Δεν έχω κανέναν άλλο να πάω. Δεν ξέρω που να πάω.
• Τι ξέρεις από θέατρο ;
• Τίποτα.
• Τότε πως ξέρεις ότι κάνεις για θέατρο;
• Δεν ξέρω. Γι αυτό ήρθα σε εσάς.

Αυτός ήταν ο απίθανος διάλογος που είχαν οι δυο τους. Εντυπωσιασμένος από την ευγένεια αλλά και το θράσος του νεαρού, ο Μάνος Κατράκης του ανοίγει την πόρτα. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.

Κάθε φορά που ο Κατράκης έκανε πρόβα, ο Κούρκουλος ήταν εκεί και στα διαλείμματα έκαναν μαθήματα. Όταν ένιωσε έτοιμος, έδωσε εξετάσεις στο Εθνικό Θέατρο και πέτυχε την εισαγωγή του.

Κάθε αρχή και δύσκολη λένε και αυτό ίσχυε και στην περίπτωση του Κούρκουλου που στα πρώτα του βήματα αντιμετώπιζε διαδοχικές δυσκολίες που θα έκαναν πολλούς να εγκαταλείψουν. Εκείνος, ωστόσο, ήταν αποφασισμένος.

Έκανε το θεατρικό του ντεμπούτο τη θεατρική περίοδο 1958-59 στο πλευρό της Έλλης Λαμπέτη και του Δημήτρη Χορν στην παράσταση «Η Κυρία με τις Καμέλιες» του Αλέξανδρου Δουμά. Την επόμενη χρονιά παίζει στο θέατρο της Έλσας Βέργη στην παράσταση «Νίκη Χωρίς Φτερά», όπου έχει μόλις μία ατάκα τεσσάρων λέξεων. «Το γράμμα σας κύριε». Αυτό ήταν όλο.

Όταν, όμως, ο πρωταγωνιστής του έργου, Ανδρέας Ζησιμάτος, αντιμετώπισε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, ο Κούρκουλος σε μια νέα επίδειξη θράσους εμφανίστηκε στους υπεύθυνους και είπε πως προκειμένου να μην ακυρωθούν οι παραστάσεις μπορεί εκείνος να παίξει αφού ξέρει απ΄ έξω όλο το κείμενο.

Παίζει στην παράσταση και οι κριτικές ήταν εξαιρετικές. Λίγους μήνες μετά ο Γιάννης Δαλιανίδης ψάχνει νεαρούς πρωταγωνιστές για την ταινία «Κατήφορος». Ο Κούρκουλός πήρε τον ρόλο και έκανε τεράστια επιτυχία δίπλα στη Ζωή Λάσκαρη που επίσης έκανε το ντεμπούτο της. Το νερό είχε μπει στο αυλάκι.

Οι δύο τραγωδίες που σημάδεψαν τη ζωή του Κούρκουλου

Μέσα σε λίγα χρόνια ο Νίκος Κούρκουλος κατάφερε και έγινε ένας σπουδαίος πρωταγωνιστής του θεάτρου και του κινηματογράφου. Τι να πρωτοαναφέρει κανείς; Τις επικές εμφανίσεις στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου; Τις έξοχες ερμηνείες στο θέατρο δίπλα σε σπουδαίους ηθοποιούς; Το σαρωτικό πέρασμα από τον κινηματογράφο;

Ποιος μπορεί άλλωστε να ξεχάσει τις ερμηνείες του στις ταινίες «Κοινωνία ώρα μηδέν», «Η κυρία δήμαρχος», «Το χώμα βάφτηκε κόκκινο» (που ήταν υποψήφιο για Όσκαρ), «Αδίστακτοι», «Η Δίκη των Δικαστών»,  «Λόλα», «Αστραπόγιαννος» και «Κατάχρησις Εξουσίας».

Κάποιος παρατηρητικός θα διαπίστωσε πως από αυτή τη μίνι λίστα με τις μεγαλύτερες κινηματογραφικές επιτυχίες του Κούρκουλο λείπει η ταινία «Ορατότης μηδέν». Αυτό, βέβαια, δεν έγινε τυχαία.

Έγινε προκειμένου να τονιστεί η σκηνή όπου ο εμφανώς συναισθηματικά φορτισμένος Νίκος Κούρκουλος καταθέτει στην επιτροπή διερεύνησης των αιτιών ενός ναυαγίου. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το βλέμμα του την ώρα που φωνάζει: «Όχι άλλο κάρβουνο. Τι κάνετε μωρέ;».

Εκείνη τη στιγμή ο Κούρκουλος ζούσε ξανά μια από τις δύο τραγωδίες που τον σημάδεψαν. Ο πρωτότοκος γιος της οικογένειας, ο μεγαλύτερος αδερφός του, ο Σπύρος, το 1952 ταξίδευε με ένα γκαζάδικο σαν τρίτος πλοίαρχος.

Το πλοίο του χτυπήθηκε από τυφώνα ανοιχτά της Βενεζουέλας και κόπηκε στα δύο. Αρχικά, σχεδόν όλοι σώθηκαν και μπήκαν σε σωστικές λέμβους. Ο καπετάνιος πήρε μαζί του σε μια βάρκα τους πλοιάρχους και τους δύο μηχανικούς. Η βάρκα μετά από περιπλάνηση ημερών στη θάλασσα και αφού πρώτα έπεσε ξανά σε θαλασσοταραχή, ξεβράστηκε σε μια ακτή της Βενεζουέλας, όπου οι κάτοικοι βρήκαν το άψυχο σώμα του καπετάνιου.

Οι υπόλοιποι, που επέβαιναν στη βάρκα, δε βρέθηκαν ποτέ.

Τη νύχτα του ατυχήματος, ο Νίκος Κούρκουλος, πετάχτηκε από τον ύπνο του και είπε στη μητέρα του: «Μάνα, μεγάλο κακό θα μας βρει». Λίγες ώρες αργότερα το δυσάρεστο μαντάτο έφτασε στην οικογένεια.

Η μητέρα του Νίκου Κούρκουλου, η κ. Αυξεντία, ποτέ δεν ξεπέρασε την τραγική αυτή απώλεια. Το γεγονός πως ποτέ δε βρέθηκε το πτώμα του γιου της συνέτεινε στο να βυθιστεί στη θλίψη καθώς πάντα υπήρχε μέσα της η ψεύτικη ελπίδα πως το παιδί της ήταν ζωντανό.

Λίγα χρόνια αργότερα και ενώ ο Νίκος Κούρκουλος είναι ήδη γνωστός ηθοποιός μια νέα τραγωδία θα χτυπήσει την οικογένειά του. Ο Στέφανος Κούρκουλος, ο τρίτος γιος της οικογένειας, ο οποίος είχε σπουδάσει πολιτικός μηχανικός στο Πολυτεχνείο, έχασε τη ζωή του όταν μια ημέρα βρισκόταν μαζί με τους εργάτες στην οικοδομή και μετρούσε τα τούβλα, όταν ξαφνικά έπεσε από την ταράτσα και σκοτώθηκε. 

Ο Νίκος Κούρκουλος ποτέ δε μιλούσε ανοιχτά για τη διπλή αυτή τραγωδία που τον σημάδεψε. Προτιμούσε να μιλάει για τη μεγάλη του αγάπη. Το θέατρο και τον κινηματογράφο.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.