Η άβολη αλήθεια για το πώς διαπραγματεύεται ο Ντόναλντ Τραμπ

Ακούμε κατά καιρούς συγκρίσεις του Ντόναλντ Τραμπ με τον Αδόλφο Χίτλερ. Δεν είναι τελείως λάθος. Σύμφωνα με δηλώσεις συνεργατών του, ο Τραμπ έχει δηλώσει κατά καιρούς πως «ο Χίτλερ έκανε και μερικά καλά πράγματα» και έχει εκθειάσει τους στρατηγούς που συνεργάστηκαν μαζί του, ενώ σύμφωνα με τον πρώην προσωπάρχη του Λευκού Οίκου, Τζον Κέλι, ο Τραμπ σκέφτεται και δρα όπως ένας δικτάτορας σε φασιστικό καθεστώς, θεωρεί τον εαυτό του κάτι πιο κοντά σε δικτάτορα παρά σε πρόεδρο δημοκρατικής χώρας.

Πως ασκεί πολιτική ο Ντόναλντ Τραμπ:

Από την ξαφνική και επίμονη του αξίωση να αποκτήσει η Γροιλανδία, ως το «ντιλ» που είχε φτιάξει για την Ουκρανία και επέμενε πως είναι το ιδανικότερο όλων (αν και έδειχνε να υπηρετεί θέσεις της Ρωσίας), ως το ξαφνικό «ρεσάλτο» στη Βενεζουέλα για να συλλάβει το Μαδούρο, ώς την επίθεση της δύναμης καταστολής ICE στο εσωτερικό της χώρας, ο Ντόναλντ Τραμπ έχει δείξει πως διαθέτει στη φαρέτρα του μια σειρά από τακτικές εκφοβισμού, ως εργαλεία για να παίρνει αυτά που θέλει μέσα σε μια διαπραγμάτευση. 

Φουλ επίθεση

Ποτέ ο Ντόναλντ Τραμπ δεν ξεκινά μια διαπραγμάτευση χωρίς να επιτεθεί στους απέναντι του. Έχει πάντα υπερβολικές απαιτήσεις, προσβάλλει και απειλεί τους συνομιλητές του. Η οικοδήμηση της εμπιστοσύνησης ανάμεσα σε διαπραγματευτές, δεν τον ενδιαφέρει, προτιμά την διάλυση της και πιστεύει πως οι μεταγενέστεροι όροι που θα τεθούν στις συζητήσεις, θα δείχνουν λογικοί σε σχέση με την απειλή της πρώτης επαφής. Ο ίδιος έχει να πιστεύει πως με αυτή την προσέγγιση κατάφερε να εκφοβίσει τους συμμάχους του στο ΝΑΤΟ και να τους πείσει να αυξήσουν τις αμυντικε΄ς τους δαπάνες. 

Στην περίπτωση της Γροιλανδίας, όμως, η τακτική της φουλ επίθεσης δεν απέδωσε καρπούς, Όταν απείλησε ακόμη και με εχθρική στρατιωτική κατάληψη, οι χρηματοπιστωτικές αγορές αντέδρασαν έντονα, ενώ Ευρωπαίοι ηγέτες όπως ο Κιρ Στάρμερ, ο Εμάνουελ Μακρόν, ο Φρίντριχ Μερτς, μαζί με τον Καναδό Μαρκ Κάρνεϊ αντέδρασαν με εντυπωσιακή ενότητα στις απειλές της αμερικάνικης προεδρίας.  Ο Τραμπ κατάφερε έτσι κάτι που δεν έχει συμβεί από την εποχή του αιμοδιψή βασιλιά των Φράγκων, Καρλομάγνου: να ενώσει σχεδόν όλη την Ευρώπη εναντίον του.

Επιτέθηκε ακόμα και σε δημόσιους αξιωματούχους, όπως ο επικεφαλής της ομοσπονδιακής τράπεζας των ΗΠΑ, Τζερόμ Πάουελ, ακόμα κι αυτό όμως, κατάφερε να συνασπίσει τους πιο αυστηρούς επικριτές του, καταλάβατε πως, εναντίον του. 

Διαίρει και βασίλευε

Μέσα από την πλατφόρμα Truth Social στοχοποιεί σε καθημερινή σχεδόν, βάση, εταιρείες όπως η Bank of America, η Boeing, η Comcast, η Merck, η NVIDIA και η JPMorgan Chase, προκαλώντας αναταράξεις στην αμερικάνικη, αλλά και στην παγκόσμια οικονομία. Κάθε ένα από αυτά τα γιγαντιαία brands, αντέδρασε ηχηρά. 

Επανάληψη ψευδών ισχυρισμών

Το τρίτο εργαλείο είναι η διασπορά ψευδών πληροφοριών, με συχνότητα που παραπέμπει σε εμμονή, με την ελπίδα ότι θα ριζώσουν στη συλλογική μνήμη («sleeper effect»). Αυτό είναι κάτι στο οποίο δείχνει να εμπιστεύεται πάρα πολύ τον εαυτό του. Στην περίπτωση βέβαια, της λίστας Επστάιν, κάθε ψευδής ή αβάσιμος ισχυρισμός του Τραμπ, δεν έκανε τους Αμερικάνους να ξεχάσουν. Η λίστα Επστάιν εκδόθηκε, αν και με φήμες για σοβαρές παραλείψεις.

Επιπλέον, η αιτιολόγηση για εισβολή στη Βενεζουέλα στο όνομα των στρατηγικών αναγκών της πετρελαϊκής βιομηχανίας διαψεύστηκε από στελέχη όπως ο Ντάρεν Γούντς της ExxonMobil, που χαρακτήρισε τη χώρα μη επενδύσιμη.

Επιθέσεις σε οποιοδήποτε αναγνωρίσιμο πρόσωπο έχει αναφερθεί σε αυτόν

Ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο τον έχει αποκαλέσει κλόουν, εχθρό της χώρας και έχει παραφράσει την "State of The Nation" ομιλία του σε "State of The Swamp" («κατάσταση του βάλτου»). Ο Τραμπ του έχει απαντήσει, χαρακτηρίζονταν τον «καθυστερημένο». Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, όπως και κάθε νταής που διαθέτει ισχύ εντός του δημόσιου βίου, θέλει πάντα να έχει τον τελευταίο λόγο, θέλει πάντα να δίνει το τελευταίο «χτύπημα» στους εχθρούς του. Με μερικούς από αυτούς έχει αποκτήσει πλέον ακραία εμμονή, όπως με τον Τζο Μπάιντεν, που πλέον έχει αποσυρθεί από την πολιτική λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας. Τον αποκαλεί συνεχώς "Sleepy Joe". 

Με αυτά τα στοιχεία στο λυσσάρι του έχει καταφέρει να δοκιμαστεί ως επιχειρηματίας, να αποτύχει παταγωδώς και να επανέλθει. Ως πρόεδρος των ΗΠΑ, στον κορυφαίο θρόνο της αμερικάνικης πολιτικής, κινείται με την αυτοπεποίηση του ανθρώπου που έχει νικήσει το νόμο της βαρύτητας. Δεν δείχνει να τον ενδιαφέρει κάποια ιδεολογία, όπως ο εθνοσοσιαλισμός, δεν θέλει να δείχνει σκεπτόμενος, αλλά νταής. Ο νταής που καλούν οι αδύναμοι με την ελπίδα πώς θα τους υπερασπιστεί απ΄ ότι τους φοβίζει.

Αφού εξασκήσει το νταηλίκι του, θα τους ζητήσει αμοιβές και ποσοστά. Παίζει στο δικό του γήπεδο και δεν τον ενδιαφέρουν τα όρια, οι συμβάσεις και τα όργανα που υπακούν οι παραδοσιακοί πολιτικοί. Είναι στον αέρα και είναι έτοιμος όπως ο Ίκαρος να πετάξει με τα κέρινα φτερά του κοντά στον ήλιο. Προκαλεί την ίδια του τη μοίρα. Όπως κάθε νταής εκεί έξω. 

Με στοιχεία από: «Οι 10 Εντολές του Ντόναλντ Τραμπ» - Τζέφρι Σόνεφελντ, Στίβεν Τίαν, Yale Insights.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.