Όσο περισσότερο ταξιδεύεις, τόσες περισσότερες είναι οι πιθανότητες να πάει κάτι στραβά. Κι αυτό είναι γεγονός. Ωστόσο, πόσα μπορεί να πάνε λάθος σε ένα μόνο ταξίδι; Ακόμα και αν έχεις ταξιδιωτική εμπειρία ή έχεις προγραμματίσει τα πάντα, ακόμα και αν έχεις plan b, η πορεία σε τόσο μακρινούς προορισμούς είναι πάντα απρόβλεπτη, έχει σκαμπανεβάσματα και καταστάσεις που έρχεσαι αντιμέτωπος με τα όρια που δεν πίστευες ότι έχεις.
Μεταμεσονύχτια χωρίς σπίτι να μείνουμε
Το ημερολόγιο δείχνει 6 Δεκέμβρη και εμείς ξεκινάμε το μεγάλο μας ταξίδι προς την Αργεντινή, με ενδιάμεση στάση στην Κωνσταντινούπολη και stop over στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας. Η διάρκεια του ταξιδιού, 16.50 ώρες.
Είμαστε στην Κωνσταντινούπολη και περιμένουμε την πρώτη υπερατλαντική πτήση για Μπουένος Άιρες όπου θα φτάσουμε γύρω στις 10.30 το βράδυ. Λίγο πριν πάμε στο αεροδρόμιο, η εταιρεία μας στέλνει mail ότι θα έχουμε δύο ώρες καθυστέρηση. Αμέσως ειδοποιούμε την υπεύθυνη του airbnb που θα μείνουμε, καθώς αναμένεται να φτάσουμε στην πόλη μετά τις 12.00 το βράδυ. Εκείνη αποκρίνεται πως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα και μας παραπέμπει σε έναν άνδρα ο οποίος υποτίθεται θα μας άνοιγε για να κάνουμε το check-in.
Φτάνουμε στην πόλη γύρω στις 2.00 το βράδυ. Έξω από το αεροδρόμιο μας περιμένει ο Γιώργος - φίλος της Νίνας και του Κωστή που ταξιδέψαμε μαζί- ο οποίος μένει μόνιμα στην Αργεντινή και προσφέρθηκε να μας πάει με το αμάξι στο σπίτι που θα μέναμε. Στέλνουμε μήνυμα στον υπεύθυνο που θα μας άνοιγε το σπίτι ότι σε 40 λεπτά θα είμαστε εκεί και, προς έκπληξή μας, μας ενημέρωσε ότι δεν μπορεί να μας ανοίξει τέτοια ώρα.
Μετά από έντονη λογομαχία, μας απαντά ότι είναι πολύ αργά, ότι δεν μπορεί να κάνει check-in 3.00 το βράδυ παρά τις διαβεβαιώσεις τους ότι δεν θα υπάρξει πρόβλημα, και εν τέλει, μας προτείνει να ψάξουμε να βρούμε κάποιο 24ωρο ξενοδοχείο. Ευτυχώς υπήρχε ο Γιώργος, ο οποίος μας φιλοξένησε στο σπίτι του, στα προάστια του Μπουένος Άιρες, αλλιώς μετά από ένα ταξίδι δύο ημερών και ακραία ταλαιπωρία, θα μέναμε στις 3.00 το βράδυ μάλλον σε κάποιο παγκάκι του αεροδρομίου. Σε αυτή την περίπτωση, το συγκεκριμένο κείμενο θα γραφόταν διαφορετικά.
Τα κλειστά σύνορα
Οι μέρες κυλούν ομαλά μέχρι που έρχεται η στιγμή να πάρουμε εσωτερική πτήση για να κατευθυνθούμε στην Παταγονία, στην πόλη El Calafate. Εκεί το πλάνο ήταν να νοικιάσουμε ένα αυτοκίνητο το οποίο θα παραλαμβάναμε στο αεροδρόμιο, να κάνουμε μια διαδρομή 3μιση ωρών και να περάσουμε τα σύνορα Αργεντινής – Χιλής, ώστε το επόμενο πρωί να κάνουμε road trip με tour guide στην Παταγονία που βρίσκεται σε χιλιανό έδαφος και μέσα στο εθνικό πάρκο Torre del Paines.
Άρα το σπίτι που θα μέναμε, ήταν στο Πουέρτο Νατάλες, πόλη της Χιλής. Αφού ενημερώσαμε την οικοδεσπότη ότι θα φτάσουμε γύρω στις 12 το βράδυ, καθώς η προσγείωση αναμενόταν κατά τις 8.30 το απόγευμα, μας είπε ότι θα μας περιμένει εκεί.
Κατά τη διάρκεια της πτήσης, βλέποντας τα χαρτιά της ενοικίασης του αυτοκινήτου, συνειδητοποιούμε ότι το συγκεκριμένο αμάξι δεν έχει τη δυνατότητα να διασχίσει τα σύνορα. Παθαίνουμε πανικό και προσπαθούμε να βρούμε μια λύση η οποία δε θα μας χαλάσει όλον τον προγραμματισμό. Φτάνοντας στην εταιρεία ενοικίασης αυτοκινήτων στο αεροδρόμιο, επικοινωνούμε στον υπεύθυνο πως θέλουμε να διασχίσουμε τα σύνορα γιατί σκοπεύουμε να μείνουμε στη Χιλή εκείνο το βράδυ και εκείνος μας λέει πως θα μας βγάλει ένα χαρτί για να μπορέσει το αμάξι να περάσει.
Το κόστος; 250 ευρώ. Καθώς δεν είχαμε άλλη επιλογή, τα δώσαμε, πήραμε το αμάξι και ξεκινήσαμε να διασχίζουμε την μεγαλειώδη στέπα της Παταγονίας, έναν δρόμο ατελείωτο, που δεν είχε σημάδι ζωής τριγύρω, μόνο μερικά λάμα που έτρεχαν στις απέραντες εκτάσεις της.
Οδηγάμε ήδη μία ώρα και στέλνουμε μήνυμα στον οικοδεσπότη του airbnb ότι έχουμε ξεκινήσει και θα είμαστε εκεί λίγο αργότερα. Η απάντησή του; «Δεν γίνεται να έρθετε τώρα, τα σύνορα Αργεντινής – Χιλής κλείνουν στις 9.30 το βράδυ». Υπάρχουν σύνορα που κλείνουν; αναρωτιόμαστε και προσπαθούμε ξανά να βρούμε μια λύση. Να σημειωθεί ότι είμαστε στη μέση του πουθενά, σε έναν δρόμο χωρίς φώτα και χωρίς ψυχή ζώσα, χωρίς σπίτι να κοιμηθούμε και χωρίς σήμα στο κινητό.
Ξεκινάμε να πηγαίνουμε πάλι πίσω στο El Calafate που προσγειωθήκαμε, προκειμένου να βρούμε κάποιο κατάλυμα να περάσουμε το βράδυ. Καταφέρνω για μερικά δευτερόλεπτα να πιάσω 4G και κλείνω τυχαία το πρώτο κατάλυμα που βρίσκω, το οποίο ήταν ανοιχτό μέχρι τις 12.30 το βράδυ. Κατά λάθος και μέσα στον πανικό έκλεισα δίκλινο δωμάτιο, ενώ ήμασταν τρεις και προσπαθούσα να στείλω μήνυμα αν υπάρχει διαθέσιμο τρίκλινο καθώς και ότι θα φτάσουμε οριακά πριν κλείσει η ρεσεψιόν. Φτάνουμε 12.20 το βράδυ, 10 λεπτά πριν κλείσει η ρεσεψιόν και ευτυχώς υπήρχε δωμάτιο με τρια κρεβάτια, οπότε, για καλή μας τύχη, δεν διανυκτερεύσαμε στο αμάξι στους 6 βαθμούς Κελσίου.
Οι θυελλώδεις άνεμοι και η ζημιά στο αυτοκίνητο
Ξημερώνει μια καινούργια μέρα και, εφόσον χάσαμε την οργανωμένη εκδρομή, αποφασίζουμε να κάνουμε μόνοι μας το road trip στην Παταγονία της Χιλής, αποθηκεύοντας pin στο χάρτη με τα σημεία που θέλουμε να επισκεφθούμε. Η διάθεσή μας είναι πολύ καλύτερη και προσπαθούμε να αφήσουμε πίσω τις αναποδιές που συνέβησαν το προηγούμενο βράδυ. Τρώμε πρωινό και ξεκινάμε το τεράστιο road trip το οποίο θα είχε διάρκεια γύρω στις 14 ώρες.
Το Εθνικό Πάρκο Torres del Paines, είναι στην άκρη του κόσμου όπως συνομολογούν και οι πινακίδες που οδηγούσαν σε αυτό. Τριγύρω χιονισμένα βουνά, απέραντες εκτάσεις, τεράστιες λίμνες με ένα έντονο μπλε χρώμα που δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου και γενικά ένα άγριο τοπίο που δημιουργεί ανατριχίλα. Κάθε λίγο σταματούσαμε το αμάξι στο πλάι του στενού χωματόδρομου, βγάζαμε φωτογραφίες, χαζεύαμε τα τοπία που ξεδιπλώνονταν μπροστά μας.
Εκεί ο καιρός είχε αρχίσει να αγριεύει, ενώ το ψιλόβροχο, το διαπεραστικό κρύο και ο πολύ δυνατός άνεμος, δυσκόλευαν αρκετά την όλη εκδρομή. Ωστόσο, τίποτα από αυτά δεν ήταν ικανό να μας εμποδίσει να απολαύσουμε τη φύση. Μετά από πολλές ώρες, καθώς φεύγαμε από το τελευταίο σημείο που θέλαμε να δούμε και πήραμε το δρόμο της επιστροφής, κάναμε μία ακόμα στάση για φωτογραφίες.
Όταν η Νίνα ανοίγει την πόρτα του αυτοκινήτου, η σφοδρότητα του ανέμου την παρασέρνει και εκείνη, παρόλο που βάζει πάνω της όλο της το βάρος, αδυνατεί να την κλείσει. Ο Κωστής που είναι στη θέση του οδηγού, ανοίγει τη δική του πόρτα για να πάει να τη βοηθήσει και ο αέρας την ανοίγει με σφοδρότητα και κάνει έναν δυνατό ήχο, σαν «σπάσιμο». Αφού καταφέρνει να κλείσει την πόρτα της Νίνας, πάει στη δική του για να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν μπορεί να κλείσει αφού οι ριπές του ανέμου την έκαναν να βγει από τη θέση της.
Οπότε το πάνω μέρος της πόρτας δεν εφαπτόταν με το αυτοκίνητο, ενώ η τριβή στις λαμαρίνες είχε δημιουργήσει δύο μικρές γρατζουνιές εκεί που ενώνεται η πόρτα με το αμάξι. «Την πατήσαμε», είπαμε καθώς επρόκειτο για ένα νοικιασμένο αμάξι για το οποίο είχαν δεσμεύσει από την εταιρεία 900 ευρώ στην πιστωτική μας κάρτα ως εγγύηση.
Σε όλο το γυρισμό -επειδή έπρεπε να βγαίνουμε συνεχώς από το αμάξι για να περάσουμε τους ελέχγους στα σύνορα- βγαίναμε όλοι από την πόρτα του συνοδηγού, αφού η πόρτα του οδηγού είχε χαλάσει. Εν τέλει, σκεφτήκαμε ότι την επόμενη ημέρα, θα μπορούσαμε να πάμε το αμάξι σε κάποιο τοπικό συνεργείο ώστε να μας φτιάξει την πόρτα και να μας πάρει ένα 50αρικο για να γλυτώσουμε τουλάχιστον την εγγύηση που θα μπορούσε αυθαίρετα να μας κρατήσει η εταιρεία από την πιστωτική κάρτα.
Είναι 8.00 το επόμενο πρωί και ο Κωστής κατευθύνεται σε ένα συνεργείο με «κορυφαίες αξιολογήσεις» σύμφωνα με το maps, όπου αντικρίζει έναν τύπο να αλλάζει λάστιχα. Αφού τον ρωτάει εάν μπορεί να κατασκευάσει την πόρτα, τον κατευθύνει σε άλλο συνεργείο, τρία στενά πιο πέρα, το El Chapa, καθώς εξηγεί ότι εκείνος είναι εξειδικευμένος στις πόρτες. Πηγαίνουμε εκεί για να αντιληφθούμε ότι το συνεργείο αυτό ήταν ακόμα κλειστό και αποφασίζουμε ξανά να πάμε στο πρώτο συνεργείο για να τον παρακαλέσουμε να μας επισκευάσει εκείνος την πόρτα.
«Εδώ είναι ο El Chapo», μας λέει. Μπαίνουμε μέσα για να αντικρίσουμε έναν τύπο, που με θερμοκρασία κοντά στους μηδέν βαθμούς, άραζε με σαγιονάρες flip-flop, μια καλοκαιρινή φανέλα και ένα αντιανεμικό και έπινε το καφεδάκι του στο φίλο του στο συνεργείο. Του εξηγήσαμε το πρόβλημα και μας είπε να τον ακολουθήσουμε. Με το που μπαίνει στο αμάξι του, γκαζώνει και γίνεται καπνός, τον χάνουμε σε δευτερόλεπτα.
Φτάνουμε στο συνεργείο του, το οποίο ήταν λες και είχε ξεπηδήσει από κάποια κλασική λατινοαμερικάνικη ταινία. Ανοίγει μια βαριά σιδερένια πόρτα, παίρνει δύο διαφορετικές κάλτσες από μια στίβα που είχε στην είσοδο, βάζει τα αθλητικά του και μας λέει να μετακινήσουμε το αμάξι στον εσωτερικό χώρο. Μόλις βλέπει την πόρτα αναφωνεί «el viento», (=ο άνεμος), κάτι που στην Παταγονία μάλλον είναι εντελώς προφανές, αφού έχει ανέμους που φτάνουν μέχρι και 200χλμ την ώρα. Όπως άλλωστε μας είπε και ο ίδιος, είναι πολύ σύνηθες ο αέρας να «ξηλώνει» τις πόρτες των αυτοκινήτων και να τις παρασέρνει για χιλιόμετρα.
Μέσα σε μισή ώρα έχει καταφέρει να διορθώσει την πόρτα, η οποία πια εφάπτεται κανονικά στο αμάξι και δεν κάνει αυτόν τον χαρακτηριστικό ήχο «τριξίματος» όταν την ανοίγεις. Τα 60 ευρώ που δώσαμε, σίγουρα άξιζαν για όλα αυτά που θα γλυτώναμε στη συνέχεια. Ανακουφιζόμαστε για λίγο και κατευθυνόμαστε προς το El Chalten, για να κάνουμε μια μεγάλη πεζοπορία στο Fitz Roy, το διάσημο βουνό της Παταγονίας από οποίο έχει πάρει το σήμα της ο ομώνυμη μάρκα Patagonia.
Το αεροδρόμιο και το σκασμένο λάστιχο
Δύο ημέρες μετά, προσπαθούμε να βρούμε λύσεις για να μην χρεωθούμε τις γρατζουνιές που έχουν γίνει στο αμάξι μετά το περιστατικό με τις πόρτες που πήρε ο αέρας. Ψάχνουμε στα χαρτιά της εγγύησης του αυτοκινήτου τι προβλέπεται να καλυφθεί και τι όχι, και αποφασίζουμε να κρατήσουμε μια επιθετική στάση, και να πούμε σαν επιχείρημα ότι το αμάξι ήταν παλιό, με φθαρμένα φρένα και επικίνδυνο για τη σωματική μας ακεραιότητα, ενώ κανείς δεν μας ειδοποίησε για το κλείσιμο των συνόρων για να αναγκαστούμε να πληρώσουμε 250 ευρώ και να βγάλουμε το χαρτί, ώστε να μην μας πει κάτι για τις γρατζουνιές.
Εκείνο το πρωί ξεκινάμε να πάμε προς το αεροδρόμιο προκειμένου να παραδώσουμε το αυτοκίνητο και να πάρουμε την πτήση προς Μπουένος Άιρες και έπειτα ανταπόκριση για Ιγουαζού που είναι ο τελικός μας προορισμός. Λίγο αφού ξεκινήσουμε, κάνουμε μια στάση για να πάρουμε έναν καφέ. Ξαφνικά, περνά δίπλα μας ένα αμάξι και ο οδηγός μας λέει στα ισπανικά «pinchada! pinchada!» και μας δείχνει το λάστιχο του αυτοκινήτου μας. Βγαίνουμε από το αμάξι για να διαπιστώσουμε ότι το λάστιχο είναι τρύπιο και έχει γίνει «πίτα» και αναρωτιόμαστε ποιος μας έχει μουτζώσει.
Πηγαίνουμε στο πρώτο βενζινάδικο που συναντάμε στην πόλη για να μας γεμίσει το λάστιχο με αέρα. «Που θέλετε να πάτε; Το λάστιχο έχει σκιστεί», μας λέει το παιδί που εργάζεται εκεί. «Αεροδρόμιο... Μήπως ξέρεις κανένα συνεργείο;» του λέμε. «Είναι Κυριακή και είναι όλα κλειστά σήμερα. Πόσα χιλιόμετρα είναι το αεροδρόμιο;», ρωτά. «Γύρω στα 20», απαντάμε. «Δεν ξέρω αν θα σας βγάλει». Εκεί παγώνουμε. Αλλά δεν έχουμε άλλη επιλογή. Ξεκινάμε την επιστροφή στο αεροδρόμιο με σκισμένο λάστιχο και ευχόμαστε απλά να φτάσουμε και να προλάβουμε την πτήση.
Μόλις καταφέρνουμε να μπούμε στο χώρο του αεροδρομίου, πηγαίνουμε στην εταιρεία ενοικίασης του αυτοκινήτου. «Όλα καλά με το αμάξι;», μας ρωτάει με χαμόγελο.
«Όχι ακριβώς», του λέμε, έχοντας συμφωνήσει να κρατήσουμε επιθετικό τόνο. «Μας χρεώσατε 250 ευρώ για ένα χαρτί για να διασχίσουμε τα σύνορα χωρίς να μας ενημερώσετε ότι τα σύνορα είχαν κλείσει, μείναμε χωρίς σπίτι 11 το βράδυ, στη μέση του πουθενά, χωρίς να έχουμε σήμα και με ένα αυτοκίνητο που τα φρένα δεν λειτουργούσαν καλά».
«Δεν είναι δουλειά μου να γνωρίζω πότε κλείνουν τα σύνορα, εγώ αμάξια νοικιάζω», απαντά κάπως ενοχλημένος.
«Ναι αλλά εγώ στη χώρα μου ξέρω πότε κλείνουν τα σύνορα» του λέω, «πως γίνεται να είσαι τρεις ώρες μακριά και να μην ξέρεις;».
«Καλά, καλά, πάμε να δω το αμάξι» απαντά κοφτά.
«Εγώ δουλεύω 10 χρόνια σέρβις για να μαζέψω λεφτά και να έρθω σε αυτό το ταξίδι» του λέει η φίλη μου η Νίνα, «και καταλαβαίνεις ότι ένα ταξίδι ζωής καταστράφηκε, γι' αυτό αντιδράσαμε έτσι».
Εκείνος άρχισε να αλλάζει στάση. Φτάνουμε στο αμάξι, βγάζει πολύ γρήγορα δυο φωτογραφίες από μακριά και αρχίζει να μας λέει την ιστορία της ζωής του, ότι και εκείνος δουλεύει γιατί οι δυο του γονείς είναι άρρωστοι και προσπαθεί να τους συντηρήσει, ότι είναι εργαζόμενος σαν εμάς και ότι δεν χρειάζεται να είμαστε επιθετικοί απέναντί του.
Του ζητήσαμε συγγνώμη και υπήρξε αλληλοκατανόηση. Μπήκαμε στο γραφείο και πάτησε ένα κουμπί για την επιστροφή της εγγύησης. Εκεί, πήραμε βαθιά ανάσα. Και κάπως έτσι, μπήκαμε στο αεροπλάνο δέκα κιλά ελαφρύτεροι – κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Το τεχνικό πρόβλημα και η χαμένη ανταπόκριση
Μετά από άλλες τρεις εσωτερικές πτήσεις και αφού είδαμε τους καταρράκτες Ιγουαζού -τους δεύτερους μεγαλύτερους στον κόσμο, φτάνουμε στον τελευταίο προορισμό μας, το Σαντιάγκο της Χιλής, για να πάρω την επόμενη ημέρα την πτήση της επιστροφής – αυτή τη φορά προς Αθήνα, καθώς οι υπόλοιποι της παρέας θα συνέχιζαν την πορεία τους στη Βόρεια Χιλή και την έρημο Ατακάμα.
Η πτήση που είχα κλείσει για Αθήνα είχε ανταπόκριση μέσω Βαρκελώνης και το κενό μεταξύ των πτήσεων ήταν 2 ώρες. Αφού επιβιβάζομαι στο αεροπλάνο και περιμένω να ξεκινήσει, ξεκινά μια εκτός απροόπτου καθυστέρηση η οποία ξεπερνά τη μία ώρα. Έχω αρχίσει και αγχώνομαι, καθώς η ανταπόκριση είναι μικρή ούτως ή αλλως. Μετά από μερικά λεπτά, το αεροπλάνο μπαίνει στον αεροδιάδρομο και ξεκινά να αναπτύσσει ταχύτητα. Όμως αντί να απογειωθεί, σταματά ξανά και κλείνει τις μηχανές.
«Αγαπητοί επιβάτες, το αεροσκάφος έχει τεχνικό πρόβλημα. Υπάρχει μια ένδειξη που δε θα έπρεπε και οφείλουμε να πάμε στον μηχανικό να το ελέγξει. Υπολογίζουμε ότι θα αναχωρήσουμε το επόμενο εικοσάλεπτο», λέει η ανακοίνωση του Κυβερνήτη. Ο κόσμος ξεκινά να αναρωτιέται τι συμβαίνει και ρωτά τους αεροσυνοδούς ποιο είναι το τεχνικό πρόβλημα με το αεροπλάνο. «Κάτι με το air-condition» απαντά η μία. Ωστόσο, ο δεύτερος αεροσυνοδός που ρώτησε ένας άλλος επιβάτης ανέφερε «δεν γνωρίζω ποιο είναι το πρόβλημα, αυτό το ξέρει ο Κυβερνήτης». Μόλις άκουσα αυτό, συνειδητοποίησα μάλλον ότι το air-condition ήταν απλά δικαιολογία και το πρόβλημα ήταν μάλλον πολύ πιο σοβαρό.
Μετά από 2.30 ώρες και μισό lexotanil που πήρα για να καταφέρω να διαχειριστώ το στρες που είχα χάσει την ανταπόκριση για Αθήνα, το αεροπλάνο απογειώνεται. Πληρώνω κοντά στα 30 ευρώ για να βάλω internet κατά τη διάρκεια της πτήσης και να δω τι μπορώ να κάνω για να γυρίσω στην Αθήνα στην ώρα μου. Επειδή το εισιτήριο ήταν ενιαίο και η βαλίτσα θα πήγαινε απευθείας Αθήνα, δεν ήξερα τι να κάνω για να την παραλάβω όταν θα προσγειωθώ στη Βαρκελώνη, ενώ ταυτόχρονα συνειδητοποίησα ότι η εταιρεία που θα γυρνούσα και κανονικά έπρεπε να μου κλείσει νέο εισιτήριο επειδή έχασα την πτήση με δική τους υπαιτιότητα, δεν είχε άλλη πτήση την ίδια μέρα οπότε θα έπρεπε να μείνω ένα ακόμα βράδυ στη Βαρκελώνη. Αυτό πρακτικά δεν μπορούσε να συμβεί γιατί το επόμενο πρωί είχα πολύ σημαντική υποχρέωση. Οπότε έπρεπε να βρω λύση.
Τελικά βρήκα μια πτήση προς Αθήνα από άλλη εταιρεία που θα έφευγε τρεισήμιση ώρες μετά την προσγείωση και ευτυχώς κατάφερα να κλείσω την τελευταία θέση. Φτάνοντας στο αεροδρόμιο της Βαρκελώνης έψαξα να βρω τον γκισέ της εταιρείας για να συνεννοηθώ να βγει εκεί η βαλίτσα μου. Ο υπάλληλος συννενοήθηκε με τους εργαζόμενους στις αποσκευές και τελικά μου είπε ότι θα την βγάλουν, αλλά θα αργήσει αρκετά επειδή είναι τρανσιτ και θα βγει τελευταία.
Του εξηγώ ότι έχω άλλη πτήση, ωστόσο δεν είχα επιλογή. Πήγα στην παραλαβή. Περίμενα πάνω από μία ώρα όταν άρχισα να απογοητεύομαι ότι μάλλον η βαλίτσα δε θα βγει, μιας και έβγαιναν βαλίτσες από την τρίτη κατά σειρά πτήση μετά τη δική μου. Πήγα ξανά στον γκισέ όπου ήταν άλλη εργαζόμενη και την παρακάλεσα να συνεννοηθεί εκ νέου γιατί είχα άλλη πτήση και δεν γινόταν να τη χάσω και αυτή. Εν τέλει, μιάμιση ώρα μετά, η βαλίτσα βγήκε και έπρεπε να περάσω ξανά όλη τη διαδικασία του check in, των ελέγχων κλπ για να καταφέρω να επιβιβαστώ.
Όταν μπήκα στο αεροπλάνο της επιστροφής, μετά τη μικρή εικοσάλεπτη καθυστέρηση, ο πιλότος βγάζει ανακοίνωση «Αγαπητοί επιβάτες μας συγχωρείτε για την καθυστέρηση, αλλά δεν μπορούσε να πάρει μπρος η μηχανή». Δεν ήξερα αν κάποιος μου κάνει πλάκα, αλλά τουλάχιστον προσγειώθηκα με ασφάλεια στην Αθήνα.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
