Πτήσεις - «θρίλερ»: Οι πιο τρομακτικές ιστορίες που βίωσαν επιβάτες

Αν ζούσαμε στο σύμπαν της σειράς «Φιλαράκια», εκεί το μόνο πρόβλημα αεροδομίου θα ήταν κάποια βλάβη στο «αριστερό φαλάντζι» και λίγος πανικός από τη Ρέητσελ. Στην πραγματικότητα, οι ασυνενοησίες, οι καθυστερήσεις και οι βλάβες σε μια αεροπορική πτήση μπορούν να προκαλέσουν σοβαρότατα προβλήματα σε ένα ταξίδι.

Mέσα από το νήμα @aviation στο Reddit, ξεχωρίσαμε κάποιες ιστορίες που δείχνουν πώς όλα, μα όλα μπορούν να πάνε στραβά εντός και εκτός ενός αεροπλάνου.

(μα πρώτα, ένα μικρό throwback στα Φιλαράκια)

Η ατέλειωτη αναμονή στο διάδρομο

Μετά από μια πτήση 9 ωρών, περιμέναμε στον διάδρομο προσγείωσης για άλλες 4 ώρες! Καθώς είμασταν σε ένα Airbus A380, μας είπαν ότι οι φορητές σκάλες δεν ήταν επιλογή και χρειαζόμασταν μια συγκεκριμένη πύλη με πολλαπλές φυσούνες.

Η ένδειξη για τις ζώνες ασφαλείας ήταν αναμμένη όλη την ώρα, δεν υπήρχε καμία εξυπηρέτηση, καμία ενημέρωση από το κοκπίτ, ενώ το προσωπικό καμπίνας φαινόταν να μην έχει ιδέα τι έχει γίνει, όπως και εμείς οι υπόλοιποι.

Τελικά αποβιβαστήκαμε από το αεροπλάνο γύρω στη 1 το πρωί και δεν έφτασα στο ξενοδοχείο μου μέχρι σχεδόν τις 3 το πρωί, όπου με είχαν καταγράψει ως απόντα και έπρεπε να τσακωθώ για να πάρω το δωμάτιό μου.

Κατάρρευση συστήματος

Πέρασα ώρες εγκλωβισμένος στο αεροδρόμιο O’Hare, όταν κατέρρευσε ολόκληρο το σύστημα κρατήσεων της American Airlines. Τα αεροπλάνα καθηλώθηκαν στο έδαφος επειδή δεν μπορούσαν να έχουν πρόσβαση σε καμία πληροφορία επιβατών.

Προφανώς, δεν μπορούσαν ούτε να αλλάξουν τα εισιτήρια του κόσμου, οπότε έπρεπε απλώς να καθίσεις εκεί και να περιμένεις. Κάποιοι άνθρωποι παραιτήθηκαν από την προσπάθεια και έκλεισαν εισιτήριο για τον προορισμό τους με διαφορετική αεροπορική εταιρεία.

(παίρνουμε μια ανάσα και συνεχίζουμε)

36 ώρες στο αεροδρόμιο Ναρίτα

Πτήση της United από την Ιαπωνία προς το Σαν Φρανσίσκο. Ένα παλιό, στριμωγμένο Boeing 747. Καθόμασταν στην πύλη για περίπου μία ώρα πριν το πλήρωμα καμπίνας ανακοινώσει ότι η πτήση ακυρώθηκε. Όλοι αποβιβάστηκαν, έτρεξαν στο γκισέ των εισιτηρίων και επικράτησε χάος.

Πέρασα 36 ώρες στο αεροδρόμιο Ναρίτα με ένα κουπόνι φαγητού, κουβέρτες και μαξιλάρια που πήρε το πλήρωμα από το αεροπλάνο, και ζεστό σούσι που παρείχε η United. Δοκίμασα κάθε πιθανό τρόπο για να μου αλλάξουν την κράτηση σε αυτό το διάστημα, συμβιβαζόμενος τελικά με μια διαδρομή με ενδιάμεση στάση στο Χιούστον.

Έμαθα από σπόντα ότι η πόρτα των αποσκευών δεν έκλεινε σωστά, και κατά τον έλεγχο που ακολούθησε ανακαλύφθηκε μια ρωγμή στην άτρακτο που ήταν αρκετά σοβαρή ώστε να θέσει το αεροπλάνο εκτός λειτουργίας.

Τεχνικό πρόβλημα στον αέρα 

Άλλη μια πτήση της United: Σαν Φρανσίσκο προς Ντένβερ. Βλάβη στα υδραυλικά ή κάποια άλλη αποτυχία στο σύστημα ελέγχου πτήσης κατά την προσέγγιση, με αποτέλεσμα τα πτερύγια καμπυλότητας να μη λειτουργούν. Δεν ήταν και τεράστιο θέμα, αλλά το πλήρωμα δεν ενημέρωσε την καμπίνα για το τι συνέβαινε όταν είχαμε προσπεράσει προ πολλού το αεροδρόμιο του Ντένβερ και βρισκόμασταν ήδη πάνω από τις ανατολικές πεδιάδες του Κολοράντο.

Περάσαμε περίπου 45 λεπτά σε αυτή την τροχιά όσο το πλήρωμα εκτελούσε τις λίστες ελέγχου  και συνεννοούνταν με τους μηχανικούς της United στα κεντρικά γραφεία. Φτάσαμε τελικά στο αεροδρόμιο του Ντένβερ, μας υποδέχτηκαν πυροσβεστικά οχήματα και ασθενοφόρα, αλλά έγινε μια όμορφη προσγείωση χωρίς προβλήματα.

Και πάλι δεν ήταν μια ιδιαίτερα ευχάριστη εμπειρία, αλλά το πλήρωμα μας προσγείωσε χωρίς απρόοπτα, οπότε δεν μπορώ πραγματικά να παραπονεθώ.

«Κατέβηκα τις σκάλες με τον ποπό μου»

Ταξιδεύοντας με σπασμένο πόδι. Όλοι έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν, αλλά τα αεροπλάνα δεν είναι κατασκευασμένα για άτομα με αναπηρίες. Μια ανταπόκριση ήταν από το μικρό αεροδρόμιο του Νιού Χέιβεν και κατέβηκα τις σκάλες με τον ποπό μου, καθώς αυτό μου φάνηκε το πιο ασφαλές.

Ο ατέλειωτος βήχας

Νυχτερινή πτήση της Asiana από την Τασκένδη προς τη Σεούλ. Πέταξα στη Business Class σε ένα A330-300, το οποίο πιθανότατα δεν είχε ανακαινιστεί από τότε που παραδόθηκε. Κάθισμα με ανάκλιση 160° (όχι πλήρως οριζόντιο), οπότε ο ύπνος εξ αρχής θα ήταν πρόκληση.

Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι πίσω μου μιλούσε δυνατά μεταξύ του σε όλη την πτήση. Γέλια, φωνές, τα πάντα.

Απέναντι από τον διάδρομο, ένας Ουζμπέκος που μιλούσε σπαστά Κορεάτικα απαιτούσε συνεχώς πράγματα από τη συνοδό και τη διέταζε σαν να ήταν υπηρέτρια. Αρνιόταν να κλείσει το τηλέφωνο ενώ οι τροχοί του αεροπλάνου είχαν αρχίσει ήδη να κινούνται,  παρά τις συνεχείς παρακλήσεις της να το βάλει στην άκρη. Μετά έκρυψε το τηλέφωνο στο μαξιλάρι του και προσποιήθηκε ότι κοιμόταν πάνω του ενώ μιλούσε. Στη συνέχεια άρχισε να φωνάζει για νερό: «όχι, είναι πολύ κρύο», «όχι, είναι πολύ ζεστό», «έλα εδώ και πάρ' το αυτό». Ειλικρινά τη λυπήθηκα.

Δίπλα του, ένας τύπος έβηχε βγάζοντας τα πνευμόνια του σε όλη την πτήση, από την επιβίβαση μέχρι την αποβίβαση. Οι αεροσυνοδοί του έδωσαν μάσκα προστασίας κι αυτός απλώς την κρατούσε στο χέρι του παρά τις επανειλημμένες παρακλήσεις τους να τη φορέσει , τελικά τη φόρεσε για τα τελευταία δέκα λεπτά της πτήσης.

Ξαγρυπνησμένος έφτασα τελικά στη Σεούλ. Κοιμήθηκα πολύ καλύτερα κάνοντας έναν υπνάκο σε μια εσωτερική πτήση στο Καζακστάν,με πολύ στενό χώρο για τα πόδια, τι να κάνουμε δεν μπορέις να τα έχεις όλα!

(διάλειμμα για λίγο comic relief ακόμα)

Ατέλειωτες ώρες στο Δουβλίνο

Την προηγούμενη μέρα είχαν πέσει κεραυνοί, οπότε πολλές πτήσεις είχαν ακυρωθεί ή καθυστερήσει. Όταν επιβιβαστήκαμε στο αεροπλάνο με την οικογένειά μου, αφού είχαμε ήδη περιμένει για μία ώρα, καθίσαμε μέσα στο αεροπλάνο για άλλες 2 ώρες.

Υπήρχε μια τεράστια ουρά αεροπλάνων που περίμεναν να απογειωθούν (συμπεριλαμβανομένων κι εμάς). Είχα θέση σε παράθυρο κι έτσι μπορούσα να τα βλέπω, και όταν ήρθε η σειρά μας να απογειωθούμε, μας είπαν ότι ξέμειναν από καύσιμα ή κάτι τέτοιο (βασικά έπρεπε να επιστρέψουμε πίσω).

Στη συνέχεια περιμέναμε για περίπου 4-5 ώρες. Δεν μας έπαιρναν έξω από το αεροπλάνο (κατανοητό), αλλά δεν μας έδωσαν ποτέ φαγητό και είμαι σχεδόν σίγουρος ότι πήρα μόνο 2 ποτήρια νερό. Αν δεν είχα πάρει μαζί μου φαγητό, θα πεινούσα όλη την ώρα.

Κάναμε καταγγελία, αλλά παρόλο που ήταν εν μέρει δική τους ευθύνημ ισχυρίστηκαν ότι οφειλόταν «μόνο» στον καιρό. Δεν λάβαμε ποτέ αποζημίωση και χάσαμε ένα μεγάλο μέρος του ταξιδιού μας.  Φιάσκο οι διακοπές!

Ο Σαδιστής με τα όρθια γόνατα

Έχω ταξιδέψει σε πτήση 18 ωρών στο παρελθόν, αλλά η χειρότερη πτήση της ζωής μου ήταν μόλις χθες: μια εσωτερική πτήση 1,5 ώρας με την Qantas, από το Σίδνεϊ στο Μελβούρνη.

Καθόμουν μπροστά από έναν τύπο που πίεζε τα γόνατά του στην πλάτη του καθίσματός μου καθ' όλη τη διάρκεια της πτήσης, αναγκάζοντας το ήδη όρθιο κάθισμά μου να σκύβει ακόμα πιο μπροστά, με αποτέλεσμα να είμαι σκυμμένη για όλη την ώρα. Έζησα ολόκληρη τη μιάμιση ώρα κοντράροντας τα πόδια μου στις μεταλλικές μπάρες εκατέρωθεν του μπροστινού καθίσματος και σπρώχνοντας προς τα πίσω, ενώ εκείνος έσπρωχνε προς τα εμπρός. Σπρώχναμε μπρος-πίσω με αυτόν τον τρόπο σε όλη την πτήση.

Προσπάθησα να μιλήσω με σπόντες και μισόλογα και μακάρι να τον είχα αντιμετωπίσει ανοιχτά, αλλά φοβόμουν πολύ για να το κάνω. Η κόρη μου, που καθόταν στο διπλανό κάθισμα, μπορούσε να τον βλέπει (εγώ δεν μπορούσα) και επιβεβαίωσε ότι πίεζε επίτηδες τα γόνατά του πάνω στο κάθισμα.

Η πλάτη μου πονάει ΤΟΣΟ πολύ 2 μέρες μετά, και κυριολεκτικά μου κατέστρεψε το τέλος των διακοπών μου.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.