Είναι 19:08 λεπτά, την Τετάρτη, το απόγευμα της πρώτης ημέρας του Ιουλίου και οι κραυγές των Κονγκολέζων από το πρώτο γκολ του Κονγκό ενάντια στην Αγγλία, ακούγονται σε όλη την οδό Σκύρου στο κέντρο της Κυψέλης.
Ας το πάρουμε όμως από την αρχή, όταν την προηγούμενη, επικοινωνήσαμε στο τηλέφωνο με τον κύριο Φερνάν, τον πρόεδρο της Κοινότητας Κονγκολέζων στην Ελλάδα, ο οποίος μας είπε πως με χαρά μας περιμένει στον χώρο της Κοινότητας να παρακολουθήσουμε μαζί με τα μέλη της τον αγώνα για την φάση των «32» στο Μουντιάλ 2026.
«Σας περιμένουμε, φέρτε και φίλους σας» είπε χαρακτηριστικά. Το πώς βρήκαμε το τηλέφωνο του είναι μια ιστορία από μόνη της, καθώς ένα απόγευμα πριν, το ζήσαμε σαν oldschool δημοσιογράφοι, ψάχνοντας την κοινότητα σε όλη την Κυψέλη.
Τελικά βρισκόταν λίγα λεπτά από τη Φωκίωνος, σε ένα μικρό ισόγειο - υπήρχε μια διακριτική ταμπέλα που προέδιδε ότι εκεί στεγαζόταν η κοινότητα Kονγκολέζων στην Ελλάδα.
Μέσα κανείς και τα φώτα κλειστά. Ήμασταν αποφασισμένες. Ρωτήσαμε τον παντοπώλη, που διατηρούσε mini market με τοπικά Κονγκολέζικα προϊόντα παραδίπλα, -σουρεάλ αν μας ρωτάτε το γεγονός ότι τα χώριζε ένα μαγαζί περιποίησης κατοικιδίων, από το οποίο ξεπρόβαλαν κάθε 10 λεπτά σκυλάκια ράτσας. Μας έδωσε με μεγάλη ευκολία το κινητό του προέδρου της κοινότητας.
Φτάνουμε στην επόμενη ημέρα - την ημέρα του αγώνα. Το ταξί μας άφησε ακριβώς έξω από την κοινότητα, μέσα στον καύσωνα της Κυψέλης αρχές Ιουλίου. Η πόρτα ήταν ανοιχτή, μπαίνουμε μέσα και το πρώτο πράγμα που βλέπουμε είναι μια τεράστια σημαία του Κονγκό και μια τηλεόραση που έπαιζε στη διαπασών - κανείς μέσα, είχαμε φτάσει λίγο νωρίτερα.
Διαβάστε επίσης: Η Λαμία δέχεται τουρίστες από το Κονγκό για ένα πολύ σοβαρό λόγο
Σκεφτήκαμε ότι όσοι είχαν φτάσει μπορεί να βρίσκονταν στο παντοπωλείο του Ζοζέφ, και πράγματι είχαμε δίκιο. Τους εξηγήσαμε ότι ήρθαμε να δούμε μαζί τους τον αγώνα και ότι είμαστε δημοσιογράφοι. Κάποιοι ήταν πιο ντροπαλοί και απλώς μας χαμογέλασαν, ενώ άλλοι μας έπιασαν την κουβέντα.
Λίγο πριν ξεκινήσει ο αγώνας
Σιγά σιγά αρχίσαμε να μεταφερόμαστε δίπλα, πέντε λεπτά πριν ξεκινήσει ο αγώνας. Ο πρώτος που μας μίλησε ήταν ο Πατρίκ. Όπως μας είπε ήρθε στην Ελλάδα το 2006 για να ενταχθεί στον στρατό.
«Πήγα στην Ευελπίδων και μετά δούλεψα στην Πρεσβεία. Μια χαρά είμαστε στην Ελλάδα. Θέλω να πάω στο Κονγκό, δεν έχω πάει από το 2006. Η δική μας Πρεσβεία είναι κοντά στην Ισραηλινή. Έχουμε πολύ κίνηση για να πάμε στο κέντρο. Αλλά τώρα θα έρθει η καινούργια γραμμή του Μετρό», μας είπε, και στρογγυλοκάθισε στη θέση του για το ματς.
Λίγο πριν την έναρξη του αγώνα, κατέφθασε και ο πρόεδρος της κοινότητας, ο Φερνάν, όπως μας είπε ότι τον φωνάζουν. Μας κατάλαβε αμέσως από το τηλέφωνο. Με το που ήρθε, πήρε δύο καρέκλες από τη στοίβα και μας έβαλε να κάτσουμε δίπλα στα υπόλοιπα μέλη της Κοινότητας.
Στο «πόδι» μας είπε λίγα πράγματα για το πώς ήρθε στην Ελλάδα. «Ήρθα στην Ελλάδα το 2008. Είμαι γενικός χειρουργός, εξειδικευμένος στην πρωκτολογία.Έχω το ιατρείο μου στην Αθήνα. Οπότε χειρουργώ παθήσεις που σχετίζονται με αυτή την περιοχή και ασχολούμαι και με την αξιολόγηση παθήσεων του μαστού, του θυροειδούς, με ΣΜΝ και άλλα.
Έχω μάθει τα Ελληνικά. Είμαι και γιατρός, πρέπει να μιλάω τη γλώσσα του ασθενή μου, είναι πολύ σημαντικό. Όταν ήρθα ήξερα μόνο Αγγλικά, γεγονός που με βοήθησε, και στις σπουδές. Η διδακτορική διατριβή μου είχε και κομμάτια στην καθαρεύουσα», μας είπε, αναφορικά με την δική του διαδρομή και επαγγελματική σταδιοδρομία στη χώρα μας.
Διαβάστε επίσης: Μια χώρα που δεν ήξερες καν ότι υπάρχει πάει Μουντιάλ
Η συζήτηση μας μαζί του διακόπηκε απότομα, όταν ο εκφωνητής του αγώνα σήμανε την έναρξή του. Επικράτησε απόλυτη σιγή. Οι μόνες φωνές που ακούγονταν ήταν όσων έμπαιναν στον χώρο για τον αγώνα, αργοπορημένοι. Οι πέντε Κονγκολέζοι θαμώνες, έγιναν στην πορεία περισσότεροι, ενώ αρκετοί ήταν και αυτοί που κοντοστέκονταν στην ανοιχτή πόρτα, ρωτώντας μας «Πόσο είναι το σκόρ;».
Αυτό που δεν περιμέναμε, ήταν να μας πλησιάσει μια κοπέλα από την Αυστρία, ρωτώντας μας αν μπορεί να παρακολουθήσει μαζί μας το ματς. Όπως μας είπε, έκανε βόλτα στην Κυψέλη ψάχνοντας μέρος για να δει τον αγώνα. Όλα τα μέλη την υποδέχτηκαν θερμά.
Το γκολ του Κονγκό
Αναμφίσβητητα η καλύτερη στιγμή στη διάρκεια του απογεύματος που περάσαμε με τους Κονγκολέζους της Κυψέλης, ήταν το πρώτο γκολ του αγώνα και το μοναδικό για την ομάδα του Κονγκό.
Οι Άγγλοι ήταν ξεκάθαρο φαβορί για τη νίκη και την πρόκριση στους «16», όποτε όπως είναι φυσικό η έκπληξη και ο ενθουσιασμός είχε ζωγραφιστεί στο πρόσωπο τους, όταν στο πρώτο δεκάλεπτο του αγώνα η ομάδα outsider προηγήθηκε.
Στο 7ο λεπτό, ο Σιπένγκα πήρε τη μπάλα εντός περιοχής και αμαρκάριστος σούταρε, κάνοντας το 0-1. Οι περισσότεροι σηκώθηκαν από την καρέκλα τους, άρχισαν να χοροπηδούν και να ζητοκραυγάζουν, ενώ κάποιοι άρχισαν να παίρνουν τηλέφωνο τους φίλους τους.
Μέχρι και 15 λεπτά πριν τη λήξη του αγώνα όλοι μαζί πανηγυρίζαμε για μια πρόκριση που κανείς δεν περίμενε, η οποία όμως τελικά δεν ήρθε ποτέ...
Το κονγκολέζικο «Fimbu» είναι το ελληνικό «καμτσίκι»
Κατά τη διάρκεια των πανηγυρισμών τους, όσο η ελπίδα για νίκη δεν είχε σβηστεί ακόμη, οι Κονγκολέζοι έκαναν έναν περίεργο χορό, κουνώντας τα χέρια και τα πόδια τους.
«Χορεύουμε Fimbu», μας είπε ο Φερνάν. «Τι είναι το Fimbu;» αναρωτηθήκαμε. «Είναι το καμτσίκι που λέτε εσείς. Καρπαζιά. Όταν κερδίζουν το κάνουν επειδή οι άλλοι ''φάγανε γκολ'', ''φάγανε καμτσίκι''.
Υπάρχει και χορός, είναι ομαδικός. Έλα να σας δείξω», μας είπε δείχνοντάς μας όντως ένα βίντεο στο YouTube, αναρτημένο πριν από δέκα χρόνια, τραβηγμέμο σίγουρα πριν από πολλά περισσότερα αν κρίνουμε από την ανάλυση, στο οποίο Κονγκολέζοι όντως πανηγύριζαν με αυτό τον τρόπο.
Ο «άνθρωπος άγαλμα» στα γήπεδα του Κονγκό
Μέσα στη λαίλαπα του πανηγυρισμού, δεν μπορούσαμε να μην ρωτήσουμε τον πρόεδρο της Κοινότητας, για τον διάσημο «άνθρωπο άγαλμα», που έχει ξεπεράσει τα σύνορα του Κονγκό και έχει γίνει viral μέχρι και στην Ελλάδα.
Ο Φερνάν μας εξήγησε: «Στην Επανάσταση του Κονγκό, είχαμε τον Πατρίς Λουμούμπα (Patrice Lumumba) που έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στην απελευθέρωση του Κονγκό επειδή εκείνη την εποχή υπήρχε πόλεμος μεταξύ Αμερικής και Σοβιετικής Ένωσης. Ο Λουμούμπα, ήταν με τη Σοβιετική Ένωση. Κατάφερε να κάνει επανάσταση και έγινε πρωθυπουργός. Επειδή ήταν όμως με την Σοβιετική Ένωση, τον καθάρισαν. Παρόλα αυτά, τον μνημονεύουν πολύ.
Μετά, ένας κύριος που είναι φαν του ποδοσφαίρου. Όταν έπαιζε το Κονγκό νομίζω με το Μαρόκο στο Κύπελλο της Αφρικής, ο κύριος αυτός ήθελε να ντυθεί σαν αυτόν και να θυμίσει την εικόνα του Λουμούμπα. Πήγε στο γήπεδο και από την αρχή του αγώνα μέχρι το τέλος, ήταν ντυμένος άγαλμα. Και το είπε κι όλας ''Ονομάζομαι Λουμούμπα Βέα (σημαίνει ο Λουμούμπα ζει)''. Όντως του μοιάζει. Και είναι πλέον σταρ. Ξεκίνησε χιουμοριστικά και όπου υπάρχει αγώνας πλέον είναι εκεί».
Στη διάρκεια του διαλείμματος για το ημίχρονο
Στο ημίχρονο όλη η κοινότητα έτρεξε στο παντοπωλείο να αγοράσει μπύρες. Μαζί με εκείνους τρέξαμε και εμείς. Σχολίαζαν τον αγώνα με τον Ζοζέφ στα Γαλλικά και εκεί τους ρωτήσαμε ποιος είναι ο αγαπημένος τους παίκτης από την ομάδα του Κονγκό στο Μουντιάλ. Όλοι ομόφωνα σχεδόν είπαν τον Γιοάν Ουισά.
Αγοράζοντας τις μπύρες βρεθήκαμε όλοι έξω από τον χώρο που βλέπαμε τον αγώνα, περιμένοντας να ξεκινήσει.
«Μαζευόμαστε να δούμε αγώνα όταν παίζει το Κονγκό ή κάποιος αγώνας που μας ενδιαφέρει. Άλλωστε ήταν και πολλοί παίκτες από το Κονγκό στην Ελλάδα. Ο Σεντρίκ Μπακαμπού ήταν στο Ολυμπιακό, ο Μουτουσαμί ήταν στον Ατρόμητο. Βέβαια, εγώ είμαι Παναθηναϊκός», μας είπε ο Φερνάν.
Απαρατήρητοι δεν μπορούσαν να περάσουν και δύο ακόμη θαμώνες που συζητούσαν δίπλα μας. Ο ένας, ο οποίος φορούσε ένα καπέλο Ολυμπιακού και μια κατακόκκινη μπλούζα και ο άλλος με το γκρι t-shirt που έγραφε «Βόρεια Προάστεια - Θύρα 7».
Τους ρωτήσαμε που τα βρήκαν και μας απάντησαν «στο μπαζάρ», χωρίς να μας δώσουν περαιτέρω πληροφορίες.
Στο κονγκολέζικο παντοπωλείο του Ζοζέφ
Σε κάποια φάση αποφασίσαμε να πάμε δίπλα, στο παντοπωλείο του Ζοζέφ, ο οποίος παρακολουθούσε τον αγώνα από την οθόνη του κινητού του, που το είχε στηρίξει στον πάγκο του ταμείου.
«Ήρθα το 2004. Δεν έχω πάει καθόλου στοι Κόνγκο από τότε, θέλει πολλά λεφτά. Η οικογένεια μου είναι εδώ. Έχω ένα παιδί 15 χρονών, πάει εδώ σχολείο και θέλει να γίνει Πολιτικός Μηχανικός -κάτι να ασχολείται με τα χέρια του», μας είπε αρχικά, ενώ ακολούθησε ένας διάλογος για το ελληνικό σύστημα εκπαίδευσης που βάζει τα παιδιά να σκέφτονται με τι θα ασχοληθούν στη ζωή τους από το Γυμνάσιο.
«Φυσικά και είμαι στην κοινότητα. Δεν πάω από εκεί τώρα γιατί δουλεύω μέχρι το βράδυ, αλλιώς θα πήγαινα. Έχουμε ομαδική στο Whats Up και βρισκόμαστε μέσα στον μήνα κάποιες φορές για να οργανωνόμαστε. Αν έχει αγώνα της ομάδας μας τότε μαζευόμαστε. Άλλοι έρχονται από την πλατεία Αμερικής, άλλοι μένουν εδώ κοντά. Εγώ μένω στο Γκύζη», πρόσθεσε.
Τον ρωτήσαμε αν υπάρχει κάποιο σνακ που δεν το έχουμε εδώ στην Ελλάδα και που τρώνε όσο βλέπουν κάποιο αγώνα. Μας είπε ότι υπάρχουν τσιπς μπανάνας, τα «plantain chips», τα οποία οι περισσότεροι συνδυάζουν με μπύρες. Εκείνος προτιμά το ουίσκι βέβαια.
«Θέλει πολλά λεφτά, έχω και δύο αποθήκες που τις νοικιάζω αλλά την βγάζουμε δύσκολα», μας είπε όταν τον ρωτήσαμε για το παντοπωλείο, συμπληρώνοντας πως: «Έρχονται και Έλληνες εδώ να πάρουν πράγματα».
Ο Ζοζέφ εκείνη την στιγμή σηκώθηκε - ξέχασε ότι βλέπει το ματς- και άρχισε να μας δείχνει τα προϊόντα που πουλάει στο παντοπωλείο του. Ξεχώρισε το Fufu, ένα ζυμαράκι που μπορείς να το μαγειρέψεις με διάφορους τρόπους, το οποίο όπως μας είπε είναι συνοδευτικό για το κρέας ή το ψάρι, σαν το ρύζι ή τις πατάτες -μόνο που έχει γεύση μπανάνας.
Tον ρωτούσαμε για κάθε προϊόν που δεν αναγνωρίζαμε στο ράφι. Δεν θα μπορούσαμε να μην αναφερθούμε στο Trofai, το οποίο όπως μου εξήγησε είναι ο χυμός φοινικόκαρπου, που το χρησιμοποιούν όπως εμείς το λάδι. Ο λόγος που το συγκρατήσαμε είναι γιατί όπως μας είπε ο Ζοζέφ φτιάχνουν «μουσακά» με αυτό, ή τουλάχιστον αυτό ακούσαμε και καταλάβαμε στην αρχή.
Μας εξήγησε ότι αυτό που εννοεί είναι το κονγκολέζικο πιάτο «Mosaka», που δεν έχει καμία σχέση με τον ελληνικό μουσακά, καθώς πρόκειται για μια παραδοσιακή σούπα που προέρχεται από τους καρπούς του φοίνικα.
Κάτσαμε αρκετή ώρα στον Ζόζεφ, βλέπαμε μαζί του τον αγώνα από την μικρή οθονίτσα του κινητού του.
Όσο ήμασταν εκεί, δύο πελάτισσες πέρασαν την πόρτα του παντοπωλείου και μας μίλησαν. Ήταν μάνα και κόρη. Η μητέρα, όταν την ρώτησαμε για το αγαπημένο της ελληνικό φαγητό, μας είπε ότι φτιάχνει εκπληκτικό παστίτσιο. Η μικρή ήταν 15 χρονών και μας μιλούσε στον πληθυντικό. Μας είπε ότι ήρθε με την μαμά της από το Κονγκό όταν ήταν 2 χρονών.
Μας είπαν ακόμη ότι έρχονται από τον Νέο Κόσμο στην Κυψέλη για να ψωνίσουν τοπικά προϊόντα του Κονγκό από το παντοπωλείο του Ζοζέφ, κυρίως κρέας, ψάρι και fufu.
Και στο διάλειμμα, λίγα facts για την κοινότητα των Κονγκολέζων στην Αθήνα
Σε ένα μικρό break του ματς, μιλήσαμε ξανά με τον πρόεδρο της κοινότητας, ο οποίος μας είπε ενδιαφέροντα facts για το Κονγκό, αλλά και για την κοινότητα που υπάρχει εδώ και δεκαετίες στην Ελλάδα. Εμείς είχαμε διαβάσει ότι, σύμφωνα με τα τελευταία διαθέσιμα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, οι Κονγκολέζοι που είναι καταγεγραμμένοι στην περιοχή της Αθήνας είναι περίπου 2.400 άτομα. Την ύπαρξη μιας τόσο μεγάλης κοινότητας επιβεβαίωσε και ο Φερνάν.
«Η κοινότητα φτιάχτηκε από την δεκαετία του 90 από παλιούς φοιτητές από το Κονγκό που ήρθαν αν σπουδάσουν στην Ελλάδα. Φτιάχτηκε για να μπορούμε να μοιραστούμε τα έθιμά μας, τις γιορτές μας, να βοηθήσουμε σε πράγματα, αν κάποιος π.χ. είναι άρρωστος, αν νοσηλεύεται κλπ.
Μαζευόμαστε δύο φορές το μήνα, για να μιλήσουμε για πράγματα που μας αφορούν. Να δούμε αν κάποιος έχει πρόβλημα και χρειάζεται αλληλεγγύη. Ο κάθε ένας δίνει την συνδρομή του, 20 ευρώ το μήνα για να πληρωθεί το ενοίκιο και οι λογαριασμοί. Αλλά στηρίζουμε και όποιον δεν έχει τα χρήματα. Είμαστε ΜΚΟ, δεν χρηματοδοτούμαστε από κάπου.
Κάποιες φορές - εκτάκτως - μαζευόμαστε και πάνω από δύο φορές το μήνα, όπως για παράδειγμα προχθές, γιατί εχθές ήταν η Εθνική μας γιορτή. Η ανεξαρτησία από τους Βέλγους, γιατί οι Βέλγοι μας κάνανε αποικία από το 1800 κάτι μέχρι το 1965. Στην γιορτή, είναι όπως εδώ. Συναντιόμαστε. Υπάρχει μια τελετή, μια προσευχή, υπάρχει Εθνικός Ύμνος και μετά τρώμε και λέμε πράγματα που αφορούν την ιστορία και για τους ηγέτες που έδωσαν μάχη. Αντίστοιχους με τον Κολοκοτρώνη. Εμείς έχουμε τον Λουμούμπα».
Σε αυτό το σημείο, αξίζει να αποσαφηνίσουμε μερικά πράγματα για το Κονγκό και να παραθέσουμε μερικά στοιχεία. Στην Κεντρική Αφρική υπάρχουν δύο διαφορετικά κράτη με παρόμοιο όνομα, τα οποία συχνά συγχέονται.
Η Δημοκρατία του Κονγκό (πρωτεύουσα: Μπραζαβίλ) ήταν γαλλική αποικία και απέκτησε την ανεξαρτησία της από τη Γαλλία το 1960. Αντίθετα, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό (σημερινή Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, πρωτεύουσα: Κινσάσα, πρώην Ζαΐρ) ήταν βελγική αποικία και έγινε ανεξάρτητη από το Βέλγιο επίσης το 1960. Επομένως, όταν γίνεται λόγος για ανεξαρτησία από τους Βέλγους, αναφερόμαστε στη σημερινή Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και όχι στη Δημοκρατία του Κονγκό.
Πρόκειται για μια μεγάλη χώρα. «Είναι 22 φορές η Ελλάδα» μας είπε ο Φερνάν. Αναφορικά με τη θρησκεία, ενώ κατά πλειοψηφία είναι χριστιανοί ορθόδοξοι, δεν δίνουν μεγάλη βαρύτητα στη θρησκεία. «Ο άνθρωπος είναι άνθρωπος. Και να είναι άθρησκος, δεν μας ενδιαφέρει», συμπλήρωσε Φερνάν.
Η ήττα του Κονγκό
Και το σύντομο «σεμινάριο» με τον Φερνάν τελείωσε, όταν ο αγώνας άρχισε να παίζει ξανά στην καλτ τηλεόραση του ισογείου, η οποία έχασε σήμα πάνω από 10 φορές, όσο βρισκόμασταν εκεί. Πήραμε θέσεις για να δούμε τα τελευταία λεπτά.
Η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό έχασε τη νίκη από την Αγγλία, στα τελευταία λεπτά του αγώνα για τη φάση των «32» του Μουντιάλ. Η αλήθεια είναι, ότι δεν τη λες και συνθήκη για να χορέψεις «Fimbu». Μια απογοήτευση σχηματίστηκε στα μάτια όλων, που πριν από δύο ώρες, με θάρρος μας έλεγαν: «Θα κερδίσουμε». Όταν το ματς τελείωσε, βάλαμε στη θέση τα καρεκλάκια μας και χαιρετηθήκαμε δίνοντας ραντεβού σε ένα επόμενο ματς.
- «Πριν φύγουμε, να σας βγάλουμε και όλους μαζί μια φωτογραφία;».
«Ναι, ναι».
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
