Κάθε χρονιά, όσο πλησίαζε η Γιορτή της Μητέρας, στο μυαλό μου άνθιζαν περιστατικά της κοινής ζωής με τη δική μου μητέρα και ένα «ευχαριστώ» για όλα να τα σκεπάζει τρυφερά. Ακριβώς όπως έχω πάντα τα χέρια της να με σκεπάζουν φροντιστικά κι ανάλαφρα με μια κουβέρτα, όταν με παίρνει ο ύπνος στον μαλακό καναπέ της. Φέτος, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Και χωρίς να ξέρω ακριβώς τον λόγο που γράφω αυτό το κείμενο, ξέρω σίγουρα πως θέλω να το κάνω. Σαν μια κατάθεση ψυχής ανάμεσα σε καταιγισμό σκέψεων, συναισθημάτων και εμπειριών που έχουν μπει στη ζωή μου τους τελευταίους μήνες. Με το γράψιμο άλλωστε πάντα μου ήταν πιο εύκολο.
Δεν ήμουν ποτέ το κορίτσι που φανταζόταν να γίνει μητέρα. Δεν το είχα ονειρευτεί, δεν το οραματιζόμουν. Οριακά ένιωθα αμήχανα σε επετείους και γιορτές γονεϊκότητας που σαν -κατά κάποιο τρόπο- να υμνούν ομαδοποιημένα ορισμένοι τον ρόλο τους και κάποιοι άλλοι να στέκονται στη γωνία παρατηρώντας. Είναι περίεργες οι παγκόσμιες ημέρες, πάντοτε ήταν.
Με τον σύζυγό μου δεν αποφασίσαμε να γίνουμε γονείς για να ολοκληρωθεί η ευτυχία, μια χαρά ολοκληρωμένοι ήμασταν και οι δυο μας. Δεν με ένοιαζε ποτέ να διαιωνίσω το DNA μου ή να ικανοποιήσω τα πιο υπόγεια θέλω μιας αχόρταγης κοινωνίας. Εν μέσω όμως μιας προχωρημένης πλέον εγκυμοσύνης, μπορώ να πω -με κάποια ακόμα σχετική ανασφάλεια- πως περιμένουμε το παιδί μας για να του μάθουμε όλες τις μουσικές και τις ταινίες που ερωτευτήκαμε κι εμείς. Τις αγαπημένες μας γεύσεις παγωτού, πόσο ωραίο χρώμα έχει ο ουρανός κάθε φορά που ξημερώνει και πόσο όμορφη μπορεί να είναι η ζωή ακόμα και με τις αδικίες και τα σκοτάδια της.
Διαβάστε ακόμα: «Θα υπάρξουν κι άλλοι απεργοί πείνας»: Μια μέρα με τα μέλη της Κοινότητας Προσφυγικών Αλεξάνδρας
Η μητρότητα -μια περίπου, για την ακρίβεια, μητρότητα- θα είναι πάντα η επιλογή στην αγάπη. Και με καμία διάθεση για μελοδραματισμούς, κλισέ ή οποιαδήποτε τάση για κάτι τέτοιο, αν κάτι έχω να καταθέσω τιμητικά της ημέρας, είναι το μεγαλείο της καταγραφής αυτού ακριβώς του συναισθήματος που όλους μας ενώνει, που γεννιέται ξαφνικά μέσα μας, κατακλύζει την ψυχή και ολόκληρη την ύπαρξή μας, με τρόπο που ουδέποτε είχαμε φανταστεί. Και γράφω αυτές τις λέξεις με κάθε σεβασμό προς όλες τις μητέρες και τους γονείς που μεγαλώνουν ήδη παιδιά, βρισκόμενη μακριά ακόμα από αυτό το κομμάτι.
Ο δρόμος προς τη μητρότητα συνοδεύεται από απίστευτες και καταιγιστικές εκδοχές του εαυτού σου που γίνεται μια κουκίδα συνέχειας σε έναν κόσμο που δεν υπόσχεται τίποτα. Η αγάπη που ίσως αισθανθείς από ένα σημείο και μετά για ένα πλάσμα που παίρνει τροφή από τα σπλάχνα σου είναι ένα από τα πιο -συγκλονιστικά- διαπεραστικά συναισθήματα που μπορεί να βιώσει ένας άνθρωπος στη ζωή του.
Το ίδιο συμβαίνει και κάθε φορά που ακούς την καρδιά του ίδιου πλάσματος να χτυπάει μέσα σε μια κρύα αίθουσα ιατρείου, μετρώντας 24ωρα μέχρι να περάσει και ο επόμενος μήνας. Το ίδιο και όταν αντικρίζεις την μη καλοσχηματισμένη εικόνα του στη μαύρη οθόνη του υπερήχου, ή όταν περιμένεις εναγωνίως ένα κατευναστικό νεύμα γιατρού, σημάδι πως προχωράμε. Όταν νιώθεις το κορμί σου να σείεται, καθώς εκείνο κινείται μέσα σου, όταν εσύ οδηγάς, έχεις σύσκεψη στη δουλειά ή κοιμάσαι τα βράδια. Κι αυτές είναι κάποιες λέξεις που δεν περίμενα ποτέ να πω.
Ναι, αν το δεις από μια απόσταση μάλλον μητρότητα είναι η δημιουργία ενός ώριμου ανθρώπου με μόνη βάση την αγάπη. Ακόμα κι αν δεν έχει επέλθει μετά από εγκυμοσύνη, γονεϊκότητα -και εν προκειμένω μητρότητα- είναι το πέρασμα από το χάος των πιο αντιφατικών συναισθημάτων του κόσμου σε ένα σύμπαν που η ρήξη με το εγώ είναι αναπόφευκτη, που η ψυχή διαλύεται και ο χρόνος διαστέλλεται για πάντα.
Η διαδικασία για τη μητρότητα ενέχει και βαθύ πένθος κι αυτό είναι κάτι που ευτυχώς έχει ξεκινήσει να ακούγεται τα τελευταία χρόνια. Πένθος για την απώλεια της προηγούμενης σου ταυτότητας όπως τουλάχιστον την θυμόσουν μέχρι χθες. Θλίψη για τη δουλειά που αφήνεις, για τους φίλους που θα στερηθείς αναπόφευκτα, ερωτηματικά και μια μοναχική μελαγχολία για την πιο ανέμελη πλευρά του εαυτού σου που μάλλον θα θυμάσαι πάντα με τρυφερότητα. Οι κύκλοι πάντα κλείνουν για να ανοίγουν άλλοι όμως.
Πιθανότατα αυτό να είναι και το νόημα της όλης διαδρομής. Δεν γεννάς απλά ένα παιδί, γεννάς τη δυνατότητα του τραύματος ως πηγή σχέσης. Το ίδιο αυτό τραύμα εντοπίζεται σε κάθε γυναίκα που είναι ήδη μητέρα, που θέλει να γίνει μητέρα, που δεν κατάφερε ακόμη να γίνει μητέρα αλλά προσπαθεί, ή είναι μητέρα που βίωσε την τραγική απώλεια του παιδιού της. Είτε αυτό ήταν ακόμα στην κοιλιά της, είτε όχι. Κι αυτό είναι από μόνο του συγκλονιστικό.
Δεν θεώρησα ποτέ ότι η γέννηση ενός ανθρώπου είναι μόνο ένα φυσικό φαινόμενο. Είναι σταυροδρόμι ταξικής τοποθέτησης, ψυχολογικής αποσταθεροποίησης, μπλέξιμο πολιτισμικών προτύπων και γεγονός βαθιά πολιτικό. Είναι η συνέχεια της ζωής σε έναν κόσμο που δεν σου χαρίζει τίποτα. Είναι βαθιά γνώση ότι τίποτα δεν προσφέρεται δίχως την κατάθεση του ίδιου σου του είναι. Όχι ως αυτοθυσία, αλλά ως κορύφωση αυθεντικότητας. Χρόνια δυναμικά μανάδες του κόσμου.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
