Μενού
ilion-biasmos
Σπίτι βιασμών Ιλιον | Eurokinissi
  • Α-
  • Α+

Προβληματισμό προκαλεί μια σειρά παραμέτρων της υπόθεσης του βιασμού του 15χρονου στο Ίλιον από συνομήλικους του. Αίσθηση έχει προκαλέσει το γεγονός ότι τα βίντεο από τις σκληρές σκηνές διανεμήθηκαν σε αρκετούς μαθητές αλλά ουδείς απευθύνθηκε σε εκπαιδευτικούς ή γονείς για να ενημερώσει σχετικά και να μπει τέλος στο μαρτύριο του παιδιού. Αίσθηση έχι προκαλέσει και η πληροφορία ότι δεν εξετάστηκε μέχρι τώρα από τις δικαστικές αρχές ουδείς από τους γονείς των εμπλεκομένων για να εξεταστεί το οικογενειακό περιβάλλον των συγκεκριμένων παιδιών. Και μια άλλη παράμετρος είναι πώς «έμπλεξε» ο 15χρονος με αυτή την επικίνδυνη για αυτόν, όπως αποδείχθηκε, παρέα ή «συμμορία» όπως την αποκαλούν κάποιοι.

Μαθητές από τρία διαφορετικά σχολεία που ήθελαν να δείξουν με φωτογραφίες και βίντεο που αναρτούσαν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ποιος κάνει «κουμάντο» στη περιοχή ενώ εξετάζεται με βάση μηνύματα που εντοπίστηκαν και η τυχόν εμπλοκή τους σε συγκρούσεις χούλιγκαν. Σύμφωνα με τον βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας και εγκληματολόγο κ. Άγγελο Τσιγκρή «έχει αποδειχθεί ότι ο χαλαρός έλεγχος στο πλαίσιο της οικογένειας και η έλλειψη επικοινωνίας, ανάμεσα στον γονιό και στο παιδί, ευνοούν την παραβατικότητα. Εάν λείπει αυτό το στοιχείο της επικοινωνίας με τους γονείς, αντίστοιχα το παιδί αδιαφορεί για το σχολείο και εμπλέκεται σε ομάδες άλλων νεαρών, που μπορεί να εκδηλώσουν παραβατική συμπεριφορά.»

Ο κ. Τσιγκρής σημειώνει ακόμη ότι «για να υπάρξει πιθανότητα τέλεσης εγκληματικών πράξεων από ανήλικους, πρέπει να υπάρξει ένας συνδυασμός φτώχειας, εγκληματικού παρελθόντος της ίδιας της οικογένειας και έλλειψης ελέγχου των γονέων προς το παιδί. Πρέπει, δηλαδή, να συμπέσουν ταυτόχρονα τρεις παράγοντες προκειμένου να υπάρξει σοβαρή πιθανότητα να εκδηλώσει κάποιος ανήλικος παραβατική συμπεριφορά.  Οι ανήλικοι με παραβατικό ιστορικό (π.χ. τέλεση κλοπών, πρόκληση επεισοδίων στα γήπεδα και φθοράς ξένης ιδιοκτησίας), παρουσιάζουν αντίστοιχα προβλήματα στην οικογένεια και το σχολείο, με αποτέλεσμα να καταφεύγουν σε παραβατικές ομάδες, προκειμένου να αναπληρώσουν εκεί την ανθρώπινη επικοινωνία και την αναγνώριση που τους λείπει.» Τονίζει ακόμη ότι «η εγκληματολογική έρευνα, αναφορικά με τους έφηβους παραβάτες, έχει αποδείξει ότι πρόκειται κυρίως για αγόρια, μέσης ηλικίας. Η οικονομική κατάσταση της οικογένειάς τους εμφανίζεται γενικά να είναι αρκετά καλή, καθώς εργάζονται συνήθως και οι μητέρες τους, αλλά περιστασιακά και οι ίδιοι. 

Οι παραβατικές παρέες των νέων σχολικής ηλικίας είναι σχετικά πολυμελείς και στελεχώνονται κυρίως με άτομα του ιδίου φύλου. Τα μέλη της παρέας προέρχονται κυρίως από το σχολείο, αλλά επίσης από τη γειτονιά, το χώρο εργασίας και τους τόπους νυκτερινής διασκέδασης. Στην παρέα μετέχουν συνήθως για να βρουν φίλους, χωρίς να έχουν συνήθως κάποιον αρχηγό ή ιεραρχική δομή, ώστε να μπορεί να γίνει λόγος για «συμμορίες ανηλίκων».

Ο εγκληματολόγος υπογραμμίζει επιπλέον ότι: «Οι έφηβοι παραβάτες επιδίδονται συχνά σε αντισυμβατικές ενέργειες, όπως αγορά, πώληση και χρήση ναρκωτικών ουσιών, πρόκληση ζημιών σε σχολικό χώρο, κλοπές σε κατάστημα, επεισόδια στο γήπεδο, συμπλοκές με τρίτους, φθορές ξένης ιδιοκτησίας, κλοπές χρήσης ή εξαρτημάτων μεταφορικού μέσου, απειλές κατά συνομηλίκων, διαρρήξεις κατοικιών και αυτοκινήτων, πώληση κλοπιμαίων, κλπ.»

Τέλος προτείνει για να προληφθεί μια μελλοντική έξαρση της παραβατικότητας των ανηλίκων και της νεανικής βίας ότι «θα πρέπει -μεταξύ άλλων- να δοθούν περισσότερες ευκαιρίες στους νέους, να επαναπροσδιορισθούν οι στόχοι της νέας γενιάς και να διασφαλισθούν τα μέσα για την επίτευξή τους, να μειωθεί η ανεργία, να ενσωματωθούν οι μειονοτικές ομάδες του πληθυσμού, να στηριχθούν οι θεσμοί της οικογένειας και του σχολείου και να οικοδομηθεί μια κοινωνία συνοχής και αλληλεγγύης.»