Αριστεροχουντισμός και σοσιαλισμός: Μια... Ωδή στο Διονύση

Αν ο Διονύσης Σαββόπουλος είχε αφήσει οδηγίες για το πώς θα ήθελε να είναι η κηδεία του, ενδεχομένως να ήταν ακριβώς αυτό που συνέβη το Σάββατο. Με τραγούδια, με χορούς, με πολιτικές κόντρες, με αναθέματα...

Η απουσία των... ηγετών της Αριστεράς της χώρας, ενδεχομένως να περνούσε και απαρατήρητη αν δεν υπήρχε η σχετική φωτογραφία που κάνει τον γύρω του διαδικτύου από χθες. Κοινώς οι (συγκεκριμένοι) πολιτικοί έλειψαν μόνο στους φωτογράφους και σε κανέναν άλλον. Όπως ο επικήδειος από τον Κ. Μητσοτάκη ή την Κ. Σακελλαροπούλου. Ελάχιστοι εστίασαν σε αυτές τις ομιλίες. Για την ακρίβεια δεν ένοιαξε κανέναν τι είπαν.

Όταν υπάρχουν λόγια καρδιάς, από ανθρώπους που τον έζησαν. Όταν ακούς τον Αλκίνοο Ιωαννίδη να μιλά, τη Δήμητρα Γαλάνη, τον Σταμάτη Φασουλή ή όταν βλέπεις στην τηλεόραση «ιερά τέρατα» της μουσικής όπως η Μαρίζα Κωχ, να μην πνίγουν τη συγκίνησή τους, ελάχιστους ενδιαφέρει τι κάνουν οι πολιτικοί.

Διαβάστε ακόμη: Με δύο φράσεις ο Φοίβος Δεληβοριάς έγραψε όλη την «αλήθεια» για τον Διονύση Σαββόπουλο

Πολλοί μιλούν, και όχι άδικα, για την πολιτική μεταστροφή του Σαββόπουλου μέσα στα χρόνια. Λες και είναι υποχρεωμένος ο ίδιος να μην αλλάζει απόψεις, ή να λέει ότι θέλει να ακούσει το εκάστοτε ακροατήριο. Στην τελική καλλιτέχνης ήταν και όχι πολιτικός. Και αυθεντικός, ο εαυτός του, δεν κρυβόταν.

Όσοι τις τελευταίες ημέρες θυμήθηκαν το «Κούρεμα» με τους «κωλοέλληνες» ή με το «μητσοτάκ» είναι οι ίδιοι που προφανώς ξεχνούν τον «Πολιτευτή» του.

Τότε που μίλαγε για «τον αριστεροχουντισμό που σε βολεύει», χτυπώντας έτσι τον Κωνσταντίνο Καραμανλή που είχε... εφεύρει και χρησιμοποίησε τον συγκεκριμένο όρο. Ή όταν παράλλαξε την αρχική μορφή του τραγουδιού, χρησιμοποιώντας πλέον τον «σοσιαλισμό που σε βολεύει», για τον Ανδρέα Παπανδρέου (ναι, το δεξί χέρι του Άκη, που όπως βλέπουμε τις τελευταίες ημέρες).

Ο Σαββόπουλος, που δεν δίστασε να μπει στην ίδια μπανιέρα με τον Πανούση. Νωρίτερα είχε πάει μάρτυρας υπεράσπισης (μαζί με τον Χατζηδάκι) στη δίκη για το Hard Core.

Έλειπε, λοιπόν η θεσμική αριστερά από την κηδεία. Ήταν εκεί η θεσμική δεξιά. Ειλικρινά, ποιον από τους εκατοντάδες που τον αποχαιρέτησαν με τα τραγούδια του, ένοιαζε ποιοι κάθονταν στις καρέκλες των επισήμων; 

Πόσοι δεν θα σιγοτραγούδησαν από μέσα τους «Χαρά, να σε γιαούρτωνα εκεί που ρητορεύεις» τόσο για τους παρόντες όσο και για τους απόντες.

Κρατάω την ανάρτηση που έκανε ο Δήμαρχος Χαλανδρίου (αριστερών καταβολών), Σίμος Ρούσσος. «Ηταν εκεί όταν έπρεπε. Με τα τραγούδια που χρειαζόμασταν. Τα υπόλοιπα δεν έχουν πιά καμία σημασία» έγραψε πολύ εύστοχα στα sοcial media.

Αυτός ήταν ο Σαββόπουλος για όλους εμάς που τον θεωρούσαμε μουσικό, τραγουδιστή, καλλιτέχνη και όχι πολιτικό παράγοντα...

«Ωδή στο Διονύση»

Για τον Σαββόπουλο, λοιπόν, έχουν μιλήσει όλες αυτές τις ημέρες και όχι μόνο, πολλοί. Σχετικοί και άσχετοι. Εμείς κρατάμε μόνο μια «δήλωση» σχεδόν τριάντα χρόνια πριν.

Και όχι από όποιον κι όποιον, αλλά τριών ανθρώπων, που έζησαν τον Σαββόπουλο και που καλλιτεχνικά βρίσκονται στο ίδιο ράφι. Πρόκειται για το τραγούδι «Ωδή στο Διονύση» που έγραψαν οι αείμνηστοι Τάσος Σαμαρτζής και Νότης Μαυρουδής, και τραγούδησε ο Θανάσης Γκαϊφίλιας.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.