Διψασμένοι για ναυάγια, χαρούμενοι με πνιγμούς

Από τη στιγμή που ξημέρωσε, μάς χωρίζουν αύτη και άλλες 967 ημέρες από το ναυάγιο στην Πύλο, το οποίο κόστισε τη ζωή σε εκατοντάδες ανθρώπους, πιθανόν πάνω από 700. Είναι αν μη τι άλλο τρομακτικό το πώς η ελληνική κοινωνία κατάφερε να ξεχάσει τόσο εύκολα μία τόσο μεγάλη τραγωδία που έγινε τόσο κοντά της. 

Πριν λίγες ώρες είχαμε ακόμα ένα ναυάγιο που, τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, κόστισε τη ζωή σε 15 ανθρώπους, μεταξύ των οποίων πολλές γυναίκες και παιδιά των οποίων τα ονόματα πιθανότατα δεν θα μάθουμε ποτέ. Στα ανοιχτά της Χίου αυτή τη φορά.

Μέσα σε αυτές τις 967 ημέρες, η κατάσταση αποκτήνωσης της ελληνικής κοινωνίας επιταχύνθηκε με τρόπο ραγδαίο.

Καμιά φορά τα προσχήματα, ακόμα και η υποκρισία έχουν το νόημά τους. Το να ψελλίσεις δηλαδή το «κρίμα οι άνθρωποι» έχει μία κάποια σημασία, ακόμα και αν στην πραγματικότητα δεν σου καίγεται καρφάκι. Το «κρίμα οι άνθρωποι» εμπεριέχει, ρε παιδί μου, μέσα του μία ντροπή. Σαν να σου λέει ο άλλος ότι αναγνωρίζει πως το να στεναχωριέσαι (έστω να παριστάνεις ότι στεναχωριέσαι) για δεκάδες πνιγμένους ανθρώπους είναι μία μίνιμουμ κατάσταση στην οποία θα έπρεπε να βρίσκεσαι αν θες να είσαι αρμονικό μέλος μίας ανθρώπινης κοινωνίας.

Αν κάνεις μία γύρα στα social media και δεις τι λέγεται και τι γράφεται, καταλαβαίνεις άμεσα ότι αυτή η κατάσταση έχει προ πολλού ξεπεραστεί. Χιλιάδες άνθρωποι υποστηρίζουν ή και πανηγυρίζουν σχεδόν τον θάνατο στη διπλανή τους πόρτα.

Πληκτρολογούν κάτι μηνύματα με το πρόσωπό τους, με φωτογραφίες χαμογελαστές ή άβολες, υπενθυμίσεις μίας ανθρώπινης υπόστασης. Μην έχεις καν την ψευδαίσθηση ότι μιλάμε για πληρωμένα bots μίσους. Έχουν κανονικά σάρκα και οστά.

Δυστυχώς ήρθε μάλλον η ώρα να αναγνωρίσουμε ότι υπάρχει μία αποκτηνωμένη μερίδα της ελληνικής κοινωνίας που όχι απλά δεν νοιάζεται αλλά πανηγυρίζει για ναυάγια, χαίρεται για νεκρούς, εύχεται για ακόμα περισσότερους. Δεν τα λέει στην υπερβολή, τα εννοεί και τα «ψόφος» και τους «καρκίνους» και τα «μακάρι όλα τα μακάρι» και όλα αυτά που νομίζαμε ότι είναι ανέξοδες καφρίλες.

Θα πούμε, μάλλον χωρίς να το πολυπιστεύουμε, ότι αυτοί δεν είναι οι περισσότεροι, ότι ρε παιδί μου απλά κάνουν θόρυβο. Πράγματι δεν είναι οι περισσότεροι, αλλά δεν νομίζω ότι είναι να σε καθησυχάζεσαι ότι τουλάχιστον δεν είναι οι πιο πολλοί αυτοί που πανηγυρίζουν θανάτους.

Υπάρχει ούτως ή άλλως και άλλη μία (πολύ μεγαλύτερη μερίδα) που αδιαφορεί πλήρως, χωμένη σε μία παράλληλη πραγματικότητα. Βάζει τον εαυτό της κάπου στη μέση. Δεν θέλει να μπλέξει με τα πολιτικά γιατί, όπως και να έχει, μόνο να χάσει έχει.

Το αποτέλεσμα βέβαια είναι λίγο - πολύ το ίδιο. Ούτε τα μωρά τους νοιάζουν ούτε οι ανθρωπιές ούτε φυσικά τα λογικά επιχειρήματα. Ζούμε σε μία από αυτές τις κοινωνίες για τις οποίες θα ντρέπονται βαθιά αυτοί που έρχονται από το μέλλον. 

Όχι ότι θα ντρέπονται λιγότερο για εμάς που απλά κάναμε ένα στάτους, ένα κείμενο και συνεχίσαμε τη ζωή μας.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.