Ενδοσχολικό bullying: Αυτός ο πόλεμος δε θα λήξει ποτέ

Τις προάλλες είχα ανακαλύψει ένα video της εκπομπής Κομφούζιο από τα μακρινά '90s, στο οποίο μια ομάδα μαθητών λυκείου της Θεσσαλονίκης επισκεπτόταν την εκπομπή των Κανάκη, Καλυβάτση και Παραρά για να δώσει εξηγήσεις για ένα παράξενο περιστατικό που είχε συμβεί στο σχολείο τους. Μαθαίνουμε λοιπόν, πως κάποιοι εξωσχολικοί είχαν κάνει «ντου» σε τάξη, την ώρα που η καθηγήτρια αγγλικών παρέδιδε μάθημα. Τη χτύπησαν και εξαφανίστηκαν. Κανένας μαθητής δεν αντέδρασε, δεν έβγαλε άχνα.

Οι μαθητές αργότερα είπαν στους παρουσιαστές της εκπομπής πως «ΟΚ, δεν έπρεπε να γίνει αυτό, αλλά...» και στο «αλλά» ακούστηκε μια δικαιολογία, πως η καθηγήτρια ήταν συχνά αμίλητη και ψυχρή προς τους μαθητές. Ο Αντώνης Κανάκης αντιλήφθηκε αμέσως τον φρικτό κυνισμό της δικαιολογίας και ρώτησε τους μαθητές αν η καθηγήτρια άξιζε να φάει ξύλο, για τον οποιονδήποτε λόγο.

Οι μαθητές συμφώνησαν πως δεν άξιζε. Όλο αυτό το αμήχανο περιστατικό κράτησε πολύ χρόνο και τίποτα δεν ήταν αυτονόητο, ούτε το κατά πόσο θα μπορούσε να επιβιώσει κάποιος καθηγητής σε μια τάξη, αν έπελεγε να είναι «ψυχρός» ή γενικότερα, να έχει κάτι στο χαρακτήρα του που να δείχνει διαφορετικό.

Πρόσφατα έγινε γνωστό πως η καθηγήτρια Σοφία Χρηστίδου κατέληξε, έχοντας υποστεί αιμορραγικό εγκεφαλικό. Σύμφωνα με ααναρτήσεις στα social media φίλων της φαίνεται ότι η καθηγήτρια φέρεται το τελευταίο διάστημα να αντιμετώπιζε έντονη πίεση στη δουλειά της. Περιστατικά ακραίου bullying από μαθητές προς την καθηγήτρια αναφέρονται σε άλλες αναρτήσεις.

Οι λεπτομέριες είναι τρομακτικές, ενω μαθαίνουμε επίσης πως η διεύθυνση του σχολείου φαίνεται να μετέτρεψε το θύμα σε θύτη, παραπέμποντας την σε επιτροπή αξιολόγησης για «πνευματική ανικανότητα ν’ ανταποκριθεί στα εκπαιδευτικά της καθήκοντα».

Προφανώς δεν θα πάρουμε το ρόλο του γιατρού, δεν θα αναζητήσουμε συνδέσεις ανάμεσα στα συμπτώματα και στο αποτέλεσμα, αν και μπορούμε να συμφωνήσουμε πώς αυτό που συμβαίνει μέσα σε μια τάξη ανάμεσα σε μαθητές και διδακτικό προσωπικό (ή και ανάμεσα στους ίδιους τους μαθητές), παίρνει πια, με υπερβολική ευκολία τη μορφή μιας πολεμικής σύρραξης, με το (μοναχικό) θύμα να βγαίνει πολύ εύκολα νοκ άουτ, χωρίς καμία βοήθεια. Αυτό δεν είναι κάποιο σενάριο ταινίας, δεν θα δούμε την Μισέλ Φάιφερ να κοιτάζει σκληρούς Πορτορικάνους εφήβους στα μάτια, ενώ παίζει το "Gangsta's Paradise" με τον Coolio.

Αυτό είναι η καθημερινότητα του μέσου μέλους διδασκαλικού προσωπικού. Είναι μόνος, σε ένα πόλεμο που πρέπει να αποδεχθεί πως έχει ήδη χάσει.

Κρίμα δεν είναι; Κάποτε μας είχαν πει πως στο σχολείο είναι ωραία, γιατί μαθαίνουμε ωραία πράγματα και κάνουμε φίλους.

Κρίμα είναι. 

Ακολουθεί ανάρτηση του Βασίλη Π.

«Πέθανε η συνάδελφος. Κάποιοι λένε ότι έπαθε εγκεφαλικό λόγω της τραγικής κατάστασης που επικρατούσε στην τάξη της. Δεν το γνωρίζουμε με βεβαιότητα αυτό.

Να πω κάτι για τους ναι-αλλά-δεν-δουλεύετε-καλοκαίρι και οι δεν-έχετε-δουλέψει-ιδιωτικό-τομέα.

Σας μιλάει κάποιος που έχει δουλέψει δημόσια, ιδιωτική εκπαίδευση, ιδιωτικό τομέα, ταχυδρόμος με ποδήλατο, ό,τι θέλετε.

Αν δεν μπείτε σε πραγματικά δύσκολη τάξη δεν έχετε ζήσει τίποτα. Το συγκρίνω μόνο με Επείγοντα μετά από τροχαίο με πούλμαν.

Και πάλι αυτό κάποια στιγμή χαλαρώνει. Η δύσκολη τάξη ποτέ. Τα παιδιά δεν σταματάνε ΠΟΤΕ.

Κάπου, κάποια στιγμή είχα μια τέτοια τάξη. Οι άνθρωποι από τα απέναντι σπίτια έπαιρναν τηλέφωνο στον διευθυντή, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΣΠΊΤΙΑ ΤΟΥΣ, και έλεγαν ποιος είναι αυτός ο τρελός που τσιρίζει.

Κι αν νομίζετε ότι φτάσαμε εκεί εύκολα κάνετε λάθος. Έγιναν τα πάντα, ό,τι μπορείτε να φανταστείτε. Συζητήσεις, δραστηριότητες, στον διευθυντή για επιπληξη, συζητήσεις με γονείς, τιμωρίες και επιβραβεύσεις, εναλλακτικά μαθήματα, καθόλου μαθημα για μέρες, ΝΑ KANOYN Ο,ΤΙ ΘΈΛΟΥΝ για 1-2 ώρες κάθε μέρα, ψυχολογική υποστήριξη. Τα πάντα.

Ό,τι έχετε διαβάσει και σκεφτεί το είχαμε κάνει.

Μοντεζόρι ή ΜεΤοΖορι... το είχαμε κανει.

Το αγαπημένο τους πράγμα κάθε πρωί για 9 μήνες ήταν να ξεφτιλίσουν την ίδια τη μαθητική διαδικασία. Ήμουν το παιχνιδάκι τους, το αρκουδάκι που μπορείς να του ξεριζώσει τα μάτια όποτε θελήσεις.

Κάποια στιγμή πήγα στο γιατρό γιατί είχε κλείσει η φωνή μου, βρήκαν έναν μεγάλο Οζο. Δεν ξέρουν αν προκλήθηκε από τις ατελείωτες τσιριδες αλλά όταν γύρισα σχολείο δεν μιλούσα για μέρες. Εκεί τρόμαξαν. Σου λέει θα τον πεθάνουμε τον άνθρωπο. Κάπως ηρέμησαν.

Αυτά τα παιδιά τα λατρεύω. Ήταν τα πιο έξυπνα, τα πιο διαφορετικά παιδιά που είχα ποτέ. Μέχρι σήμερα μου στελνουν μηνύματα στο Instagram και μου λένε δάσκαλε συγνώμη για ό,τι σου κάναμε.

Αν λοιπόν δεν έχετε ζήσει κάτι τέτοιο, κρατήστε για λίγο τα λόγια σας. Όλοι περνάμε δύσκολα. Κάποιοι περνάνε πιο δύσκολα.

----------------------

Η Σοφία Χρηστίδου ήταν καθηγήτρια Αγγλικής Φιλολογίας με μεταπτυχιακό, διδακτορικό, μεταδιδακτορικό, μιλούσε επτά ξένες γλώσσες, ήταν εκδότρια βιβλίων, μεταφράστρια και διερμηνέας».

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.