Μού έχει κάνει ιδιαιτέρως θετική εντύπωση πως το ενδιαφέρον για την εξέλιξη της υπόθεση της οικογένειας που άφησε το χωριό Φουρνά Ευρυτανίας είναι αυξημένο. Ήδη από το 2024, όταν η οικογένεια μετακόμισε στο ορεινό χωριό μετά από σχετική αγγελία («Ζητείται οικογένεια») που δημοσιεύθηκε με απώτερο στόχο να μην ερημώσει το χωριό από παιδιά, το γεγονός είχε αναπαραχθεί στα εγχώρια μέσα ως μια πολύ καλή είδηση που αφορούσε την αποκέντρωση και την επιστροφή στην ελληνική ύπαιθρο.
Η αγγελία ήταν ιδέα της δασκάλας και του τοπικού ιερέα και έγραφε πως θα δοθεί στην οικογένεια δωρεάν στέγη ώστε η οικογένεια να εγκατασταθεί και να εργαστεί στα Φουρνά.
Και ήταν πράγματι μια πολύ καλή είδηση, δεδομένου ότι το στοίχημα της προσέλκυσης νέων στο χωριό και της αντιμετώπισης του δημογραφικού προβλήματος που μαστίζει την επαρχία, είναι ένα από τα μεγαλύτερα ζητήματα με τα οποία καλείται να αναμετρηθεί η ελληνική κοινωνία.
Η παραμονή στα Φουρνά δεν διήρκησε πολύ βέβαια για διάφορους λόγους, έτσι ερχόμαστε στο σήμερα, με την οικογένεια να εγκαταλείπει το χωριό.
Ξαναγυρνάω όμως στο μεγάλο ενδιαφέρον που δείχνουμε για τη συγκεκριμένη υπόθεση, καθώς πράγματι, αυτή παίζει σχεδόν σε όλα τα ειδησεογραφικά site τα τελευταία εικοσιτετράωρα. Μάς ενδιαφέρουν πολύ τα Φουρνά, όπως και τα κάθε Φουρνά, πέρα και από τη συγκεκριμένη ιστορία.
Το ενδιαφέρον έγκεται στο γεγονός πως στην πραγματικότητα θα θέλαμε βαθιά η αποκέντρωση και η επιστροφή στο χωριό, να είναι μόνο καλές ειδήσεις. Να ξέρουμε πως αν θέλουμε να επιστρέφουμε στο χωριό, θα μπορέσουμε να το κάνουμε. Μάς ενδιαφέρει να μαθαίνουμε πως η ζωή στην επαρχία μπορεί να είναι εφικτή και αξιοβίωτη, ακόμη κι αν είναι δύσκολη (όπως είναι το κάθε τι στη ζωή). Μάς έχει κουράσει τόσο πολύ η ζωή στην Αθήνα, το χάος, οι αποστάσεις, η κίνηση, το καυσαέριο, η απομόνωση.
Για να μπορέσουμε όμως να σκεφτούμε τη ζωή επαρχία ως πιθανό σενάριο, χρειαζόμαστε κάτι περισσότερο από απλές προσκλήσεις, αγγελίες ή ακόμη και φοροελαφρύνσεις.
Η ζωή στο χωριό και ειδικότερα η επανακατοίκηση, είναι μια πολυσύνθετη διαδικασία.
Διαβάζουμε τη συνέντευξη του Δημήτρη Γούσιου, Καθηγητή Χωροταξίας & Ανάπτυξης Αγροτικού Χώρου και Επικεφαλής της Διεθνούς Επιστημονικής Επιτροπής του Ινστιτούτου MOUNTMED, ο οποίος σχολίασε στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων πως πράγματι, η πρόσκληση οικογενειών να εγκατασταθούν σε ένα ορεινό χωριό κινητοποιεί την κοινωνία, ενώ και η οικονομική στήριξη όσων επιλέγουν να εγκατασταθούν σε περιοχές, όπως ο Έβρος, δείχνει ότι η δημογραφική εξασθένιση της υπαίθρου αρχίζει να αναγνωρίζεται ως θέμα εθνικής πολιτικής, όμως, «η προσφορά οικονομικής στήριξης και μια δημόσια πρόσκληση υποβολής αιτήσεων δεν δημιουργούν από μόνες τους τις συνθήκες για να μείνουν οι άνθρωποι».
Παράλληλα με αυτό που όλοι λέμε «Θα έμενα στην επαρχία αν υπήρχαν δουλειές» και την ανάγκη χάραξης μιας πολιτικής προσέλκυσης νέων, είναι κρίσιμο να αναπτυχθεί και μια πολιτική υποδοχής των νέων κατοίκων. Και αυτή δεν μπορεί να γίνει με μεμονωμένες προσπάθειες και πρωτοβουλίες.
- Τι ομάδα ήταν οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας από το 1974 έως σήμερα
- Η πρώτη πολιτική κωλοτούμπα έγινε στη ΔΕΘ το 1985 από τον Ανδρέα Παπανδρέου
- Δημιουργήθηκε όντως ο πρώτος φραπές στη ΔΕΘ το 1957; Η ταινία που αποδεικνύει το αντίθετο
- Συγκλονίζει ο Σταύρος Φλώρος: «Είχα τις αισθήσεις μου, έπιασα το πόδι μου και είδα ότι κόπηκε»
Ένας αυτοτελής αγροτικός οικισμός με παραδοσιακή ή σύγχρονη συγκέντρωση, τουλάχιστον δέκα κανονικών κατοικιών.
