Η επαναστατική γυμναστική των σελέμπριτι έχει πια κουράσει

Στα βραβεία Όσκαρ του 1973, ο Μάρλον Μπράντο επέλεξε να εκπροσωπηθεί από την αυτόχθονα Ινδιάνα ηθοποιό Σατσίμ Λίτλφέδερ και με δήλωση που διάβασε εκείνη, να μην αποδεχτεί το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου, διαμαρτυρόμενος για την καταπίεση που δέχονταν τότε οι αυτόχθόνες λαοί της Αμερικής.

Πέρασαν 53 ολόκληρα χρόνια και η άσκηση βίας είναι πλέον μια νόρμα για την αμερικάνικη προεδρία, με θύματα κυρίως μειονότητες, όπως οι μετανάστες.

Αυτές τις μέρες, η πραγματοποίηση της τελετής των βραβείων των Χρυσών Σφαιρών έβαλε μπρος την καθιερωμένη, ετήσια περίοδο βραβείων, με καλεσμένους μπόλικους σελέμπριτι, έτοιμους να γίνουν viral με προτάσεις ακτιβισμού. Ήδη ο Μαρκ Ράφαλο έχει αποσπάσει το χειροκρότημα των social media, γιατί φόρεσε κονκάρδα "Be Good" και είπε ότι ο Τραμπ είναι «το χειρότερο ανθρώπινο ον».

Στη συνέχεια δέχτηκε το προβλεπόμενο bullying από τον ίδιο τον πρόεδρο Τραμπ, που απολαμβάνει να του δίνουν προσοχή επώνυμοι μπροστά από μια κάμερα. Είναι βούτυρο στο ψωμί γι' αυτόν τον δισεκατομμυριούχο επιχειρηματία, που έγινε πρόεδρος των ΗΠΑ μέσα από αυτή τη συνθήκη, της νταηλίδικης αποδόμησης των «καλών επώνυμων».

Τώρα εσύ γιατί τσαντίζεσαι με τον Μαρκ Ράφαλο;

Αυτό θα με ρωτήσετε και θα έχετε και δίκιο. Δεν ήταν μόνο ο Μαρκ Ράφαλο. Ήταν και η Νατάσα Λιόν (η ηθοποιός με τη βραχνή φωνή, σαν να καπνίζε άφιλτρα από το νηπιαγωγείο), η Αριάνα Γκράντε και πολλοί ακόμα ηθοποιοί που «διαμαρτυρήθηκαν» με τον ίδιο τρόπο, κατά την παρουσίαση των βραβείων, με κονκάρδες, με δηλώσεις, με χαμόγελα και πανάκριβα ρούχα πάνω από το κόκκινο χαλί της τελετής. 

Το πρόβλημα

Προφανώς και είναι δικαίωμα του καθενός να επιλέγει τον τρόπο που θα εκφράσει δημόσια την οπτική του απέναντι στην πολιτικοκοινωνική επικαιρότητα. Όμως ούτε οι κονκάρδες, ούτε οι δηλώσεις, ούτε τα αναμμένα τσιγάρα του στυλιζαρισμένα μίζερου Σον Πεν, που έδειχνε έτοιμος να γκρινιάξει για το Χ της ΑΕΚ στο Χαριλάου με ανοικτές τηλεφωνικές γραμμές, τίποτα από αυτά δεν πείθει ως κάτι παραπάνω από "flex" φιλελευθερισμού", με όρους λευκού προνομίου.

Στη μικρή τους διαμαντένια «φούσκα» οι σελέμπριτι της τηλεόρασης και του σινεμά κάνουν τις δικές τους μικρό-επαναστάσεις κι έπειτα επιστρέφουν για να εργαστούν στο ίδιο σύστημα, με τους ίδιους υφιστάμενους που έχει διορίσει ο Τραμπ, στην ίδια κοινωνία, που περιβάλλεται από τους ένοπλους καμικάζι της ICE, με τους εκατομμύρια πολίτες στα όρια της φτώχειας, χωρίς ασφάλιση και με φόβο απέλασης, αν έχουν επώνυμο και προφορά ισπανόφωνη. Έχει γίνει κουραστική και άνοστη αυτή η επανάληψη, χειρότερη και από την «καρμπόν» μέρα που έζησε κάποτε ο Μπιλ Μάρεϊ στην «Μέρα της Μαρμότας».

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.