«Η επίθεση που δέχτηκα στο Μετρό για ένα εισιτήριο μού γέννησε μια απορία»

Η Αθήνα το καλοκαίρι είναι ανυπόφορη. Ναι το είπα, και όχι δεν μου φταίει η εποχή. Απλώς δεν θέλω να βρίσκομαι ούτε για ένα λεπτό σε αυτή την πόλη τους τρεις μήνες που διαρκεί το καλοκαίρι.

Όλοι έχουν νεύρα. Είναι πολύ λογικό, αν σκεφτείς ότι κάτι εκατομμύρια άνθρωποι βρίσκονται σε μια πόλη, της οποία τα τσιμέντα κυριολεκτικά βράζουν και μετρούν μια μία τις ημέρες σαν φυλακισμένοι στο κελί για το πότε θα κάνουν «φτου ξελευθερία» και επιτέλους θα πάνε για κάνα δεκαήμερο -αν είναι τυχεροί- σε κάποιο ελληνικό νησί.

Τα νεύρα, λοιπόν, τα καταλαβαίνω, τα έχω κι εγώ. Πόσο δε μάλλον, όταν πρέπει κάθε μέρα να μπαίνεις στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Οι ακραίες καιρικές συνθήκες -είτε το καλοκαίρι, είτε τον χειμώνα- σε συνδυασμό με τα ελληνικά ΜΜΜ, ισούται -στην καλύτερη- με μια αστεία ιστορία.

Διαβάστε επίσης: Ελεγκτής του Μετρό ζητούσε χρήματα από επιβάτες για να μην τους «κόβει» πρόστιμα

Τα λεωφορεία που δεν έρχονται ποτέ, ο πορτοκαλί συρμός του Μετρό που δεν έχει κλιματισμό και νομίζεις ότι θα πάθεις ασφυξία, τα έκτακτα έργα κάθε τρεις και λίγο που σε αναγκάζουν να περπατάς χιλιόμετρα στους 40 βαθμούς και οι βλάβες που έχουν γίνει καθημερινότητα και βάζουν σε κίνδυνο χιλιάδες ανθρώπους - από τουρίστες μέχρι ανθρώπους που προσπαθούν να φτάσουν στην δουλειά τους είναι μερικά μόνο από τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε όσοι τα χρησιμοποιούμε καθημερινά.

Η «επεισοδιακή» διαδρομή μου για τη δουλειά

Ξοδεύω τουλάχιστον 1,5 ώρα την ημέρα στα Μέσα Μεταφοράς της Αθήνας εδώ και πέντε χρόνια που μένω εδώ, και συνεπώς έχω ζήσει και έχω γίνει μάρτυρας διάφορων περιστατικών. Αυτό που μου συνέβη πριν από λίγες ημέρες στο Μετρό, ομολογώ πως δεν το περίμενα.

Όταν περνάς χωρίς εισιτήριο από τις μπάρες για οποιονδήποτε λόγο, συνήθως περιμένεις ένα άγριο κοίταγμα άντε και καμιά μπηχτή ή κανένα ελαφρύ «γαλλικό». Εγώ δέχθηκα κανονικό σπρώξιμο.

Διαβάστε επίσης: «Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά, ήταν μαγικό»: Περάσαμε μία ώρα δίπλα στο πιάνο του Μετρό Συντάγματος

Είχα αργήσει να ξεκινήσω για τη δουλειά. Πήγα να πληρώσω εισιτήριο ανέπαφα, στο σημείο που βρίσκονται οι μπάρες και δεν περνούσε η κάρτα μου. Δεν το πολυσκέφτηκα και προσπάθησα να περάσω μαζί με μια κοπέλα που περνούσε εκείνη τη στιγμή από την διπλανή μπάρα, βάζοντας το χέρι μου μπροστά, ώστε να μην κλείσει.

Όταν πέρασα, ξαφνικά μου μπλόκαρε τον δρόμο και γύρισε το κεφάλι της, κοιτώντας με νευριασμένη. Της λέω να με αφήσει να περάσω και προτού προλάβω να ολοκληρώσω την πρόταση, με σπρώχνει φωνάζοντας: «Γιατί περνάς με τα δικά μου λεφτά;»

Πάγωσα. Πέρασαν δύο δευτερόλεπτα μέχρι να καταλάβω τι είχε συμβεί. Της φωνάζω πίσω: «Με ποιο δικαίωμα με σπρώχνεις;». Επαναλαμβάνει: «Γιατί πέρασες με τα λεφτά που έδωσα εγώ;».

Ο διαπληκτισμός μας συνεχίστηκε για κάποια λεπτά, μέχρι που αποφάσισα πως δεν θα βγάλω άκρη και έφυγα, μονολογώντας ό,τι βρισιά μου ερχόταν στο μυαλό εκείνη τη στιγμή - όχι και ο καλύτερος τρόπος να ξεκινήσεις την ημέρα σου.

Μέχρι να φτάσω στο γραφείο, έτρεμα από τα νεύρα μου, σκεπτόμενη πως είναι δυνατόν να φτάνεις στο σημείο να επιτίθεσαι σε κάποιον επειδή δεν πλήρωσε για ένα εισιτήριο.

Το πιο εύκολο είναι να «τρωγόμαστε» μεταξύ μας

Είμαι σίγουρη ότι η έκρηξη της κοπέλας σίγουρα σχετιζόταν με όσα ανέφερα παραπάνω και αν τη ρωτούσαμε σίγουρα το ότι πέρασα μαζί της στο Μετρό, θα ήταν «το κερασάκι στην τούρτα» για εκείνη.

Καταλαβαίνω ότι νιώθεις κορόιδο που εσύ πληρώνεις 30 ευρώ τον μήνα -τα οποία δεν σου περισσεύουν- για μια δημόσια συγκοινωνία που αδιαμφισβήτητα υπολειτουργεί, ωστόσο τι σε κάνει να πιστεύεις πως το πρόβλημα είναι που ένας συμπολίτης σου, που είτε επιλέγει να μην πληρώνει αποφασισμένος να δεχθεί τις συνέπειες όταν τον «πιάσει» κάποιος ελεγκτής, είτε δεν έχει για να πληρώσει, είτε έπαθε αυτό που έπαθα εγώ ή κάποιο άλλο απρόοπτο.

Καθώς σκεφτόμουν όλο το υπόλοιπο εκείνης την ημέρας αυτο που μου είχε συμβεί, συνειδητοποίησα ότι αυτή λογική επικράτει σε πολλά πράγματα στην Ελλάδα.

Δεν λέω ότι πρέπει να αρχίσουμε όλοι να μην πληρώνουμε εισιτήριο στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Μου γεννήθηκε η απορία όμως γιατί έχουμε μάθει να στρέφουμε τόσο εύκολα την οργή μας ο ένας απέναντι στον άλλον, αντί να αναρωτιόμαστε γιατί μια υπηρεσία, για την οποία πληρώνουμε όλοι φόρους εξακολουθεί να παρουσιάζει τόσα προβλήματα.

Είναι σαν να έχουμε πειστεί ότι για όλα φταίει ο διπλανός μας. Ο μετανάστης που ήρθε και «μας παίρνει τις δουλειές», ο αγρότης που «σκέφτεται τον εαυτό του» όταν διαδηλώνει και σου «χαλάει τις διακοπές», οι «αίωνοι φοιτητές» και οι «μπαχαλάκιδες» για την υποβάθμιση των δημόσιων πανεπιστημίων και η λίστα είναι μεγάλη. Στη δική μου περίπτωση: Εγώ που έμμεσα της «έκλεψα τα χρήματα της».

Πάντα υπάρχει κάποιος απέναντί μας που θεωρούμε υπεύθυνο για όσα μας εξοργίζουν στην κοινωνία.

Με το να «τρωγόμαστε» μεταξύ μας, ξεχνάμε να απαιτήσουμε μια καλύτερη ζωή και ένα κράτος που να μπορεί να λύσει βασικά προβλήματα σε μια πρωτεύουσα μιας χώρας «της Δύσης».

Ωστόσο, ξεκάθαρα είναι πολύ πιο εύκολο να ξεσπάς τα νεύρα σου σε έναν άγνωστο, παρά να διεκδικήσεις ουσιαστικές αλλαγές.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.