Ηλεκτρικά πατίνια: Τελικά ποιος είναι αρμόδιος, τα Υπουργεία ή τα 13χρονα;

Μία εξαίσια «επιτελική» απάντηση έδωσε ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης για ένα ζήτημα που τα αρμόδια Υπουργεία παρουσιάζουν ως φλέγον. Θα προτιμούσε, λέει, να μην υπάρχουν ηλεκτρικά πατίνια, με αφορμή πάντα το θλιβερό συμβάν με τον πιτσιρικά που σκοτώθηκε στην Ηλεία.

Το ποιος και πόσο μπορεί να κατηγορηθεί για το αποφευκτέο σηκώνει συζήτηση. Μπορούμε να απαιτούμε από τον πατέρα του παιδιού να έχει τη στοιχειώδη νοημοσύνη, για να καταλάβει πως τα 60 χλμ/ώρα είναι αυτοκτονική ταχύτητα για ένα 13χρονο;

Μπορούμε να απαιτούμε από τον 13χρονο να εκδηλώνει στοιχειώδη αυτοσυντήρηση;

Αν, ένα, οι Αρχές είναι καθρέφτης της κοινωνίας και δύο, ο κύριος Χρυσοχοΐδης, ως άνθρωπος που καταλαμβάνει θέση τέτοιας ευθύνης, θεωρεί πως η σοβαρή λύση είναι να εξαφανίσει το πρόβλημα κάτω από το χαλί, τότε όχι και όχι.

Άρα ή θα αποδεχτούμε πως το καΐκι μας θα είναι πάντα καρυδότσουφλο στα κύματα, ή θα αρχίσουμε να ξετυλίγουμε το κουβάρι της ευθύνης.

Ηλεκτρικά πατίνια: Αρμόδιος ίσον υπεύθυνος

Στα τέλη Απριλίου, φίλη μου τσακίστηκε κινούμενη με πατίνι στην «ιλιγγιώδη» ταχύτητα των 10 χιλιομέτρων/ώρα, επειδή έπεσε σε μία τυφλή λακούβα, 5 λεπτά από το σπίτι της, και τη γλίτωσε με μικροεκδορές.

Δεν ξέρω αν ο υπουργός Υποδομών Χρήστος Δήμας έχει «γκρεμιστεί» ποτέ σε καθίζηση που κυριολεκτικά δεν φαίνεται μέχρι την τελευταία στιγμή. Άλλωστε, δεν περπατά στις γειτονιές της πλέμπας για να κατανοεί ότι υπάρχει το πρόβλημα. Βασικά, χρειάζεται να περπατάει καν;

Αυτή είναι η μία πτυχή της ευθύνης. Τα ελληνικά τσιμέντα δεν είναι φτιαγμένα για να φιλοξενούν τον πιο φιλικό για τον άνθρωπο τύπο κινητικότητας. Αλλά και ξέχωρα της μικροκινητικότητας, ένα σημαντικό ποσοστό των τροχαίων προκαλείται ούτως ή άλλως από τις κακοτεχνίες και τις αστοχίες του οδικού δικτύου.

Διαβάστε ακόμα: Χρυσοχοΐδης: «Θα ήθελα να μην υπάρχουν ηλεκτρικά πατίνια» - Το νέο νομοθετικό πλαίσιο

Στην Ελλάδα, κατά το «Αμερικάνικο» μοντέλο, το αυτοκίνητο επικρατεί ως απαραίτητο «κακό», απλά επειδή είναι ένα κινούμενο κλουβί που σε προστατεύει από την ευθυνοφοβία των νομοθετών, υποκαθιστά την έλλειψη ΜΜΜ και τροφοδοτεί το μπλοκ της μίζας και της αλόγιστης εξάπλωσης του σκυροδέματος, ροκανίζοντας τον βιώσιμο χώρο.

Μιλώντας για χώρο, τώρα που πέρασε το λαοφιλές πανηγύρι της Νέας Φιλαδέλφειας, έχουμε μία καλή αφορμή να πιάσουμε και το κυκλοφοριακό.

Πέρασαν τρεις ημέρες, και δεν υπήρξε στους όμορους δήμους ούτε ένας κώνος, ούτε μία κακοτυπωμένη κόλλα Α4, πόσο μάλλον τροχονόμος, για να κατευθύνουν στις εναλλακτικές διαδρομές, πακτώνοντας πάλι την κυκλοφορία και καθηλώνοντας για δίωρα τους οδηγούς σε παραδρόμους.

Αυτό είναι το περιβάλλον το οποίο ο αν.υπ. Μεταφορών Κωνσταντίνος Κυρανάκης επιφυλάσσει για όσα άτομα προσπαθούν να κινηθούν πιο βιώσιμα. Απορίας άξιο, γιατί το mismatch του σε μία θέση που απαιτεί σχεδιασμό, αφού αν κρίνουμε από το τελευταίο πρόμο του στα socials με τους ελαιοχρωματισμούς, είναι περισσότερο άνθρωπος των «έργων».

Ίσως θα ήταν πιο χρήσιμο να στρώνει άσφαλτο στη θέση του κ. Δήμα.

Όποιον ανθρωπολόγο ή πολιτικό επιστήμονα και αν ρωτήσεις, θα σου πει πως η διαμόρφωση της κοινωνικής συμπεριφοράς πηγάζει από τις αρχές.

Αν ο αρμόδιος υπουργός δεν μπορεί να κάνει εικόνα για τα πατίνια «ρηξικέλευθα» μέτρα που προϋπάρχουν δεκαετίες, όπως οι πινακίδες κυκλοφορίας, τα προαπαιτούμενα μαθήματα, και ο έλεγχος της αγοράς, τότε πώς να περιμένουμε να επέλθει από τη χρήση τους κάτι καλύτερο ή χειρότερο από τη χρήση μοτοσικλετών ή ποδηλάτων;

Αλλιώς, όσο οι κεφαλές των Υπουργείων νομίζουν ότι αρμοδιότητα, υπευθυνότητα και υπαιτιότητα δεν είναι συγκοινωνούντα δοχεία, τα θύματα θα είναι οι ίδιοι άνθρωποι, και ένοχη η ίδια επιτελική αδιαφορία.

Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.