Οι συζητήσεις στο messenger με φίλους, 2,5 μήνες δηλαδή πριν τον Ιούλιο, το μήνα που η μισή Αθήνα αδειάζει και φεύγει για διακοπές και η άλλη μισή είτε περιμένει τον Αύγουστο με υπομονή στις υποσαχάριες θερμοκρασίες, είτε το αποδέχεται πως δεν θα πάει καν διακοπές, πάνε κάπως έτσι:
«Έχετε κλείσει δωμάτιο;»
«Θα πάτε Κυκλάδες φέτος; Το αντέχετε;»
«Εμείς δουλειά φέτος το καλοκαίρι, άντε μήπως πάμε λίγες μέρες τον δεκαπενταύγουστο»
«Εκεί που πήγατε πέρυσι, μήπως να πάμε κι εμείς; είναι φτηνά;»
Αλλά η πρώτη φρασούλα, αυτό το «έχετε κλείσει δωμάτιο;» κυριαρχεί παντού. Και όσο περνούν οι μέρες, οι εβδομάδες και οι μήνες και ολοένα και περισσότεροι τουρίστες από την Ευρώπη και τον κόσμο αναζητούν κάποιο σπιτάκι στα ελληνικά νησιά, το άγχος μεγαλώνει. Και γίνεται παράνοια.
Θα προλάβουμε να κλείσουμε δωμάτιο; Θα βρούμε σε λογική τιμή ή θα πληρώσουμε ένα νεφρό; Κι αν δεν βρούμε;
Ρωτάω τον Νίκο Σταματίνη, αρχισυντάκτη του BOLD, πότε θα κλείσει για διακοπές φέτος. «Ένα μήνα πριν φύγω, όπως κάνω πάντα. Και θα τα πληρώσω όλα 200-300 ευρώ πάνω», μού απαντά με ένα μειδίαμα πόνου. Κι όμως, κάποτε όλοι κάναμε το ίδιο, κλείναμε διακοπές φορώντας κοντομάνικο και σορτς. Σήμερα, αυτό μοιάζει απαγορευτικό.
Οι παλιές, γνωστές παγίδες
Στα περισσότερα καταλύματα που βρίσκουμε στα online πλατφόρμες, από τις φωτογραφίες που έχει επιλέξει να αναρτήσει ο ιδιοκτήτης, συνήθως λείπουν αυτές του μπάνιου (έχει διαστάσεις 2χ2, οριακά χωράει ένας άνθρωπος νηπιακών διαστάσεων) του μπαλκονιού (είτε δεν υπάρχει, είτε έχει θέα το απέναντι μίνι μάρκετ και όχι τη θάλασσα, όπως υπόσχεται) ενώ και το κρεβάτι έχει απεικονισθεί με λήψεις που θυμίζουν δωμάτιο ανακτόρου του Μπάκινγχαμ. Στην πραγματικότητα, το κρεβάτι έχει γνωρίσει κυβέρνηση Σημίτη, ίσως και Ανδρέα Παπανδρέου.
Τα νέα τρικς
«Θα έχετε καθαριότητα κάθε μέρα, με προσωπικό δικό μας» λέει ο υπάλληλος των δωματίων με τον οποίο μιλάω, σε γνωστό νησί του Βορείου Αιγαίου. «Θα έχετε κλιματισμό, αν και δε θα το χρειαστείτε πολύ, δροσούλα έχουμε» συνεχίζει όλο χαρά. «Θα έχετε και πρωινό κάθε μέρα, με φρέσκα προϊόντα» συνεχίζει εκστασιασμένος.
«Εντάξει, το δωμάτιο είναι στο βουνό πάνω, έχει λίγο απόσταση από τις παραλίες, αλλά τι να κάνουμε κύριε, το τέλειο δε το βρίσκεις εύκολα» με προσγειώνει.
Κλέβει λίγο από τον κενό χρόνο αμηχανίας μεταξύ μας και μου ανακοινώνει την τιμή. «Το σπιτάκι κοστίζει 1550 ευρώ για μια βδομάδα, καλό είναι, αν σκεφτείτε τις παροχές» μου εξηγεί σχεδόν ενοχικά.
Έχει προηγηθεί μια εβδομάδα αναζητήσεων σε online πλατφόρμες, όπου έχω δει να επαναλαμβάνεται το ίδιο μοτίβο: κάθε δωμάτιο που υπόσχεται κλιματισμό και καθαριότητα και κάποιο υποτυπώδες πρωινό, κοστίζει στην καλύτερη των περιπτώσεων 100-120 ευρώ το δίκλινο ανά μέρα, συχνά ανεβαίνει και πάνω από 150, αν το ακίνητο είναι σχετικά σύγχρονο.
Φανταζόμαστε πως όλα τα παραπάνω ισοδυναμούν με κάποιο μπάτλερ με το προσωπικό του, όλοι σπουδαγμένοι στην Οξφόρδη, κάποια μερακλού γιαγιά που παίρνει αυγά από τις κοτούλες τις και τα μετατρέπει σε κροκ μαντάμ μέσα από το θεϊκό της τηγάνι και ένα αιρ-κοντίσιον που αντλεί δροσιά χωρίς τελειωμό, μάλλον με προέλευση τον ίδιο τον παράδεισο.
Κάπου εδώ θα αποφύγουμε τη ρητορική ερώτηση, γιατί καταφέραμε να κλείσουμε δωμάτιο, με την κλασσική μέθοδο του τηλεφώνου, μετά από 11-12 θεαματικούς «πωλητές», που υπόσχονταν δωμάτια σαν γαλλικά chateau, αν και οι σχετικές εικόνες online έδειχναν χρέπια.
Πώς τα καταφέραμε να κλείσουμε κάτι υποφερτό, με λογική τιμή; Ακόμα δεν το πιστεύουμε. Ούτε κι εσείς θα το πιστέψετε. Θα μείνει μεταξύ μας.
Ακολουθήστε το Reader στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις και τα νέα από την Ελλάδα και τον κόσμο.
