Μενού
gynaikoktonia
AP
  • Α-
  • Α+

Γυναικοκτονίες. 6 μήνες, 7 γυναίκες. Οι αριθμοί δε βγαίνουν…

Ανοίξαμε πάλι τηλεοράσεις, sites, ραδιόφωνα και για μια ακόμη ημέρα πέσαμε πάνω στη θλιβερή πραγματικότητα. Άνδρας ξυλοκόπησε τη γυναίκα του λίγα μέτρα από αστυνομικό τμήμα στα Άνω Λιόσια, άνδρας ξυλοκόπησε την πεθερά του στην Κρήτη στη μέση του δρόμου, 70χρονος συνελήφθη για βιασμό της κόρης του στη Θεσσαλονίκη και τέλος, ένας άνδρας δολοφόνησε άγρια τη σύζυγό του στην Αλεξανδρούπολη.

Βία, αδιανόητη βία. Κάθε ημέρα ακούμε για γυναίκες που έρχονται αντιμέτωπες με κάθε μορφή της. Ψυχολογική, σωματική, σεξουαλική, mobbing. Βία στην οποία έχουμε “συνηθίσει”. Και τι εννοώ με αυτό; Λόγω των media και της ταχύτητας των ειδήσεων πια γινόμαστε γνώστες ανά πάσα ώρα και στιγμή τέτοιου είδους περιστατικών, ώστε έχουν φτάσει να αποτελούν πια ένα… μέρος της καθημερινότητας μας.

Στην αρχή, θυμώναμε, οργιζόμασταν, στενοχωριόμασταν. Πλέον αυτό που επικρατεί είναι ένα μούδιασμα. Πώς είναι όταν λες την ίδια λέξη γρήγορα συνέχεια, ξανά και ξανά, έως ότου σταματά να σου θυμίζει κάτι; Είναι η συνειδητοποίηση ότι όσο η κοινωνία δεν αλλάζει και δεν προχωρά εμείς μένουμε θεατές σε μια σειρά τρόμου με θύματα τόσες γυναίκες γύρω μας.

Παράλληλα, ας δούμε το φαινόμενο και mediaκά. Γίνεται μια γυναικοκτονία, τα Μέσα -και ορθώς- το επικοινωνούν. Εδώ κάπου χαλάει το πράγμα. Πολλά, αν όχι όλα επιλέγουν να παρουσιάσουν κάθε λεπτομέρεια του εγκλήματος, κάθε σταγόνα αίμα, κάθε χτύπημα, ώστε σχεδόν ακούμε τα ουρλιαχτά του θύματος, σχεδόν νιώθουμε την τελευταία ανάσα του και πολλές θηλυκότητες όπως είναι φυσικό, ειδικά αν έχουν υπάρξει θύματα κακοποίησης, αναγκάζονται να ζήσουν ξανά, έστω και νοητά τον πόνο, τον τρόμο, την αδιαφορία όλων.

Πού αποσκοπούν όλες αυτές οι λεπτομέρειες; Προσθέτουν κάτι στην υπόθεση; Βοηθούν κάπως την ενημέρωση του κόσμου; Όχι, είναι όμως τόσο εύκολο να τις γράψει κάποιος στον βωμό των clicks μιας κοινωνίας που διψάει για αίμα, μιας κοινωνίας που δεν την νοιάζει στην πραγματικότητα η ρίζα του προβλήματος, αλλά την ενδιαφέρει περισσότερο να μπορέσει να πει: “κρίμα” και να συνεχίσει τη ζωή της. Να νιώσει λοιπόν καλά για τον εαυτό της έστω και για μερικά δεύτερα. Να νιώσει ότι προσέφερε την λύπη στο θύμα και εκεί σταματάει όποια εμπλοκή μας με την υπόθεση. Περιμένουμε την επόμενη για να πούμε και πάλι μια από τα ίδια, να ικανοποιήσουμε το “εγώ” μας.

Όταν λοιπόν, η είδηση της γυναικοκτονίας “παλιώσει”, θα ανοίξουμε πάλι τα ίδια, τηλεοράσεις, sites, ραδιόφωνα και θα ακούσουμε πιθανότατα μια είδηση κακοποίησης μιας γυναίκας με γνώσεις, δυναμισμό, καριέρα, χρήματα, μιας γυναίκας νεότερης από τον σύζυγό της, όπως η είδηση που μονοπωλεί το ενδιαφέρον τις τελευταίες ημέρες και ξαφνικά, το θύμα εδώ, θα γίνει… ο θύτης.

Θα διασυρθεί, θα παρουσιαστεί ως προικοθήρας, θα αναρωτηθούμε γιατί δεν τον χώριζε ενώ είχε κατηγορηθεί ξανά για τέτοιου είδους συμπεριφορές, θα ξεχάσουμε όλα όσα λέγαμε, όλα τα κροκοδείλια δάκρυα που ρίξαμε για τα “άσημα” θύματα και θα προβούμε σε σεξιστικά, μισογυνικά σχόλια, χωρίς να ανοίξει ρουθούνι.

Όσο αυτό διαιωνίζεται και η δημοσιογραφία γίνεται μόνο με κίτρινο lifestyle τρόπο, όσο τα media αποφασίζουν να δείξουν επιλεκτική ευαισθησία, όσο η πολιτεία μένει αμέτοχη, όσο το ΕΣΡ δεν βάζει όρια, όσο εμείς οι ίδιοι βλέπουμε μουδιασμένοι, τόσο γυναίκες θα υποφέρουν και θα κακοποιούνται.

Από την άλλη μεριά, αυτό που βοηθά στην ενημέρωση του κόσμου περνάει στα… ψιλά. Οι περισσότεροι γυναικοκτόνοι έχουν κατηγορηθεί και συλληφθεί για ενδοοικογενειακή βία και έχουν αφεθεί ελεύθεροι. Αυτό ναι, αυτό είναι είδηση. Αυτό πρέπει να επικοινωνήσουμε οι δημοσιογράφοι, αυτό πρέπει να απασχολήσει την πολιτεία και τη δικαιοσύνη. 

Και μην αρχίσετε πάλι εσείς -οι λίγοι ευτυχώς- “μα όταν είναι άντρας το θύμα μούγκα κλπ”. Το θύμα παραμένει θύμα σε κάθε περίπτωση, ανεξαρτήτως φύλου. Εδώ μιλάμε για το ξεκάθαρο φαινόμενο της έμφυλης βίας. Με αποκορύφωμα τη γυναικοκτονία. Το να αφαιρείς τη ζωή μιας γυναίκας επειδή είναι γυναίκα, όχι επειδή “σου χρωστάει λεφτά”, ή επειδή “μπήκε ληστής στο σπίτι” ή επειδή είναι “θύμα τροχαίου”. Είναι τόσο εύκολος αυτός ο διαχωρισμός. Τη σκότωσε επειδή είναι γυναίκα, επειδή θεωρεί ότι του ανήκει, επειδή “ζήλεψε”, επειδή “ζήτησε να χωρίσουν”, επειδή δε θα του άνηκε πια.

Αναρωτηθείτε γιατί αυτή η ρημάδα η κοινωνία αντί να κάνει βήματα μπροστά, διαρκώς προσπαθεί με νύχια και με δόντια να επιστρέψει στον Μεσαίωνα. 6 μήνες, 7 γυναίκες. Όμως μη γελιέστε, δεν είναι αριθμοί. Είναι ψυχές. Είχαν όλες ονόματα, ήταν όλες κόρες, είχαν όλες οικογένεια, είχαν όλες όνειρα και όλες είχαν ένα κοινό: ήταν γυναίκες.

***Τη σκότωσε ΕΠΕΙΔΗ είναι γυναίκα, τη σκότωσε ΕΠΕΙΔΗ είναι γυναίκα, τη σκότωσε ΕΠΕΙΔΗ είναι γυναίκα. Θα το λέμε μέχρι να καταλάβει και ο τελευταίος άνθρωπος τι σημαίνει να ζεις με τον φόβο της κακοποίησης και του θανάτου σου επειδή είσαι γυναίκα, επειδή απλώς μισούν αυτό που είσαι.***

Google News

Ακολουθήστε το Reader.gr στα Google News για να είστε πάντα ενημερωμένοι για όλες τις ειδήσεις από την Ελλάδα και τον κόσμο.

BEST OF LIQUID MEDIA